Gecenin içinde bir silah sesi yankılanıyor, yıpranmış uçurum yüzeylerinde yankılanıyor, kilometrelerce çınlıyor. “Oyun baştan beri hileliydi” (muhtemelen) dünya kararmadan önce duyduğunuz son sözlerdir. Görünüşe göre ölüm seni yakaladı. Ve yine de, birkaç dakika sonra, yıpranmış eski bir evde uyanıyorsunuz, mucizevi bir şekilde sağlığına kavuşmuş, intikam dolu ve dünyayla yüzleşmeye hazırsınız. Başlangıcı Fallout New Vegas asla yaşlanmaz.
Ancak sadece birkaç saat sonra o sihir benim için ortadan kayboldu. Savaşın yıktığı Mojave başlangıçta baştan çıkarıcı, gizemle ve karanlık, unutulmuş sırlarla dolu gibi görünse de, şimdi kahverengi ve griden oluşan vızıldayan bir deniz haline geldi. Zamanımın çoğunu Pip Boy’umun menülerini kurcalamakla, bezelye atıcılarına benzeyen silahları tamir etmekle ve süngerimsi düşmanları alt etmek için cephane hazırlamakla geçiyor. Her ne kadar bir parçam işi bitirdiğimde Fallout New Vegas’a geri dönmek istese de Obsidian’ın çok eski RPG’sini, hatta Bethesda’nın daha modern Fallout 4’ünü bile çalıştıramıyorum.
Ve bu benim için bir ilk değil. Yıllar boyunca New Vegas ve Fallout 4’ü birkaç kez denedim ve sonunda hep aynı şeyleri hissettim. Estetik olarak Fallout benim için mükemmel: 1940’ların İkinci Dünya Savaşı sonrası kuşak havasını seviyorum, üniversitede nükleer savaş okudum (dersin adı ‘Atomik Rüyalar’dı, yapmazdım kontrol etmek istiyorum) ve Armagedon’un ortalama bir insanı nasıl etkilediğini görme fikri korkutucu olduğu kadar büyüleyici de. Fallout’un kıyamet sonrası Amerika vizyonu benim için nükleer distopya olmalı, ancak onu keşfetmeye kendimi ikna edemiyorum.
https://www.youtube.com/watch?v=lx-1fm2cq8
Arkadaşlarım bana “oyunun sana göre tasarlanmadığını” söyledi ve ben de ilk başta bunu bir şekilde kabul ettim. Yine de Fallout bir kez daha devreye giriyor dır-dir benim için yapılmış. Fallout 4’ün tüm yapıları çok mu karmaşık? Diablo ve League of Legends oynuyorum; Kötü bir yapıdan iyi bir yapı biliyorum. Açık dünya oyunları sizin için çok mu açık? Dragon Age ve The Saboteur gibi oyunları favorilerimden bazıları olarak sınıflandırıyorum. Hayatta kalma işçiliği ve atış mı? Hayatımda çok fazla FPS oyunu oynadım. En sevdiğim türlerin bir karışımı olduğu göz önüne alındığında, kağıt üzerinde Fallout tam olarak aradığım şey olmalı. Peki neden buna devam edemiyorum?
Bunu düşündüm, düşündüm ve sürekli aynı şeye dönüyorum: teknoloji ve temel oynanış, yazımı ve dünya inşasını başarısızlığa uğratıyor. Hatta sevgili meslektaşım Danielle Rose da Starfield’la aynı şeyleri hissetti; bir kadına kocasının öldüğünü söylersiniz ve o neredeyse ürker. Doğası gereği zaten umutsuz hissettiren Fallout’ta da durum aynı. Bir tepeye tırmanmadan önce uçsuz bucaksız çöllerde yürüdüm ve sonunda New Vegas’ın önümde uzandığını gördüm. Gelişimiz başlangıçta heyecan verici ve umut dolu gelse de, şehrin sokaklarına çıktığımda ve boş, dik dik bakan yüzlerle karşılandığımda bu his kısa sürede azaldı.
Ve yine de New Vegas’ın yazıları özellikle çok iyi. Bu hızlı tek satırlıklar beni yüksek sesle güldürüyor ve oyun, cansız nesnelerle umduğumdan daha keyifli, çılgın etkileşimler sunuyor. Ancak New Vegas’ın ve hatta daha yeni Fallout 4’ün başka bir yerde hayata geçiremeyeceği bir dünya ve vizyonu satmak için yazıların geriye doğru eğilmesi gerekiyor.
Ve ben jank’a yabancı değilim. Vampire: The Masquerade – Bloodlines tüm zamanların en sevdiğim oyunlarından biri. Oyunu bozan hatalar ve eskimiş görseller kahretsin, Troika’nın karakterlerinin ve dünyasının gerçek olmaktan uzak olduğunu hiç hissetmedim. Jeanette, Therese, Kadife Kadife; hepsinin farklı kişilikleri var ama yine de kendilerini tamamen bir bütün olarak hissediyorlar ve daha da önemlisi inandırıcı bir şekilde duygulandırıyorlar. Aynı şey, bugünün standartlarına göre tartışmasız ilkel olsa da, yoğun bir atmosfere sahip olan ve yaratıcılığınızı teşvik eden dünyanın kendisi için de söylenebilir. Karşılaştırıldığında, Fallout New Vegas ve 4’teki oyun ve keşif çoğu zaman zorlu ve sonuçta bir amaca giden bir araç gibi geliyor.
Şu anda Fallout oyunlarına atlayan yüzbinlerce oyuncu gibi ben de Amazon Prime serisini tek bir hafta sonunda art arda oynadıktan sonra mücadeleye geri döndüm. Tamamen yeni başlayanlar muhtemelen genişlik, karmaşık sistemler ve gerçekçi olalım, pislik ile mücadele edecek olsa da, benim için en büyük sorun, Fallout oyunlarının beni nadiren şaşırtmasıdır. hissetmek herhangi bir şey.
Fallout Magic: The Gathering kartlarını satın aldım, çılgınlar gibi küçük Vault Boy pijamalarını arıyordum; Fallout’u seviyorum, gerçekten seviyorum. Gösteri o kadar çok kişilikle dolu ki bende dahil olmak istedim. Yine de New Vegas’a ve 4’e dönüşümüm kesinlikle aramızda bazı anlaşmazlıklara neden oldu (ha ha). Seriye olan sevgimi azaltmadı ama kesinlikle moralimi biraz bozdu.
Fallout 5’in çıkış tarihine muhtemelen The Elder Scrolls 6’ya yer açmak için daha yıllar varken, TV şovu ve çeşitli hayran oyunlarıyla yetinmem gerekecek. MMO’ları seviyorum, o yüzden belki 76’ya bir şans veririm ve ne olacağını görürüm. O zamana kadar New Vegas oyunlarını uzaktan izlemeye ve Fallout Londra’nın (atomik) hayalini kurmaya devam edeceğim.
