Bu gönderi “Alien: Romulus” filmine dair spoiler içeriyor
Uzun süredir devam eden Alien film serisinde, Weyland-Yutani Şirketi korkunç bir fikirden vazgeçemiyor: Ölümcül bir yaratıktan kar elde etmeye çalışmaya devam ediyor. yabancı biçimli.
Kaç kez başarısız olurlarsa olsunlar ve bu süreçte kaç kişi ölürse ölsünler, şirket tanıdık göğüs çatlatan, asit kanlı uzaylıya her rastladığında, kurumsal yöneticiler kendilerine engel olamıyorlar. “Bu sefer“Bunu başaracağız.”
Ne yazık ki, “Alien: Romulus”u ne kadar sevsem de (ve gerçekten çok sevdim!), yeni devam filmi (veya “interquel”) kendi korkunç fikrinden kaçamıyor: Hollywood’un sevilen aktörleri gençleştirmek veya diriltmek için CGI kullanma saplantısı.
Film yapımcıları “Indiana Jones ve Kader Kadranı”nda daha genç bir Harrison Ford, “İkizler Adam”da daha genç bir Will Smith veya “İrlandalı”da daha genç bir Robert De Niro ve Al Pacino canlandırmaya çalıştıkça, yaşlanmayı önleme daha yaygın hale geldi.
Ancak efektler, Peter Cushing’in “Rogue One” filmindeki Grand Moff Tarkin’i gibi, oyuncuları ve karakterleri ölülerden geri getirmek için de kullanıldı. “Alien: Romulus” da benzer bir numara yapmaya çalışıyor; orijinal “Alien”daki aynı katil androidi diriltmese de, 2020’de ölen aynı aktör Ian Holm tarafından canlandırılan aynı modeli içeriyor.
Film yapımcıları şunları söyledi: Holm’un benzerliğini animatronikler ve aktör Daniel Betts’in performansıyla ekrana taşıdılar, ancak belirgin bir CGI var. Oyuncuları dijital simülakrlarla değiştirmek, Geçtiğimiz yılki aktör grevindeki sıcak konular “Romulus” yönetmeni Fede Álvarez’in çekimler sırasında benzer yorumlar duyduğunu hatırlaması şaşırtıcı değil: “Birisinin, ‘Bu kadar, bizi aktör olarak değiştirecekler’ dediğini hatırlıyorum.”
Ancak Álvarez’e göre bu tür korkular abartılı.
“‘Dostum, seni işe alırsam, bana bir kişinin parasına mal olur,'” dedi. “‘Bunu başarmak için, tam 45 kişiyi işe almalısın. Ve yine de performansı sergileyecek bir aktör kiralamalısın!'”
Yani, alt satır perspektifinden bakıldığında, çalışan aktörlerin endişelenecek çok fazla şeyleri olmayabilir… henüz. Ve ayrıca şu da var: “Romulus” dahil gördüğüm her örnek, berbat.
Eminim ki bunu başarmaya çalışan birçok yetenekli görsel efekt sanatçısı vardır ve eminim ki yıllar içinde bir miktar ilerleme kaydetmişlerdir. Ancak gerçeğe ne kadar yaklaşmış olurlarsa olsunlar, hemen belli olmayan bir de-age aktör veya dijital hayalet görmedim. Her biri, ekranda oldukları her saniye yapay olduklarının farkına varmamı sağlıyor.
“Romulus” özellikle çarpıcı bir gösteri sağladı. Seyirci Holm’un yeni/eski karakteri Rook’u ilk gördüğünde, yüzü belirsizdi – onu sadece arkadan ve yandan gördük, tanıdık, bozuk bir ses duyduk ve ürperticiÖneri tüm işi yaptı, dijital bir dirilişe gerek kalmadı (en azından görsel olarak).
Sonra, ne yazık ki, film onun yüzüne geçti – ya da daha doğrusu, aynı şeyin ürkütücü bir vadi yeniden yaratımı – ve ben hemen tanıyarak inledim. Ekranda olana odaklanmak yerine, aklım başka yerlere gitti, bir stüdyo yöneticisinin “Bu sefer“Bunu başaracağız.”
