Hayattan kesit romantizm tam sokağımda ve yan yana yaşayan, ayrı ayrı oldukça açık sözlü olan ancak birlikte olduklarında beklenmedik bir ilişki kuran bir erkek ve bir kızdan daha iyi ne olabilir? Peki (derin bir nefes alır) Otonari no Tenshi-sama ni Itsunomanika Dame Ningen ni Sareteita Ken (Yandaki Melek Beni Çürütüyor), tam olarak elde ettiğimiz şey bu. Ayrıca bir komedi dokunuşu da alıyoruz ama hepsini bir araya getirerek eğlenceli bir şov haline getirmek için yeterli mi?
Hadi gidelim!
İlk Bölüm Özeti
Amane Fujimiya bir gün yağmurda eve yürüyor. Orada, salıncakta oturan Mahiru Shiina adında sırılsıklam olan bir kızla karşılaşır.
Bekle… Mahiru… Mayuri… *kafasını sallar*
Her neyse, K-Mart Tuturu bir şeye üzülür ve her ne sebeple olursa olsun, Amane ona şemsiyesini verir ve koşarak eve gider. Ertesi gün okulda soğuk algınlığı ve ateşle gelir. Eve döndüğünde, ona ödünç verdiği şemsiyeyi geri verecek Mayuri Değildir. Neredeyse çöküyordu, bu yüzden sonunda onunla ilgilenmeye başladı… onun çöp okyanusunda yürüdükten sonra… oof.
Emzirilip sağlığına kavuşturulduktan sonra, muhtemelen bundan sonra etkileşime girmeyeceklerini açıkça belirtiyor. Tabii ki, bu yapacakları anlamına geliyor. Mahiru, onun akşam yemeği için biraz enerji jölesi emdiğini gördükten sonra, ona yemek artıklarıyla dolu bir kap ödünç verir. Ertesi gün geri verir ve bir tane daha alır… ve bir tane daha… ve bir tane daha… ve bir tane daha… evet, ne demek istediğini anladın. Hatta evini temizlemesine yardım ediyor. Amane tüm bunlara olabildiğince tarafsız kalsa da Mahiru’nun duyguları gelişmeye başlamıştır.
Eminim bu gösterinin nereye gideceğini biliyorsundur.
İzlemeye değer?
EVET – Bu mükemmel bir ilk bölümdü! Buradaki ana karakterleri seviyorum çünkü tipik hayattan kesit anime kahramanlarınız değiller. Amane’nin yalnızca iki ruh hali vardır: Huysuz ve Humble’ın bir yanıyla Huysuz. Çoğu zaman oldukça açık sözlü olabiliyor ama ne zaman özür dileyeceğini ve biraz saygı göstereceğini biliyor. İyi olduğu bir şey varsa, o da kuma meşhur çizgiler çizmektir. Mahiru ise her seferinde bu çizgileri aşmada mükemmeldir.
Ama mesele şu ki, bunu takıntılı bir şekilde yapmıyor. Kendini Amane’ye zorlamaya çalışmıyor. Bunu sadece kendi tatmini için yapıyor ki bu biraz kendini beğenmiş ve bencilce ama Amane aynı anda hem umursuyor hem de umursamıyor. Garip bir kimya ama bir şekilde işe yarıyor. Buradaki komedi de zorlama değil. Aşırı bağırmak yok. Görünüşe göre karakterlerimiz normal, günlük konuşmalar yapıyor ve esprili bir söz ya da hafif bir alay kayıyor ve sonunda buna gülüyorsunuz. Her şey çok doğal hissettiriyor ve iyi bir akışı var.
Tek şikayetim, Mahiru’nun gerçekten de diğer SoL kadın kahramanlarından hiçbir farkı olmaması. İyi notlara sahip olmak, sporda iyi olmak, yardımcı olmak ve okuldaki tüm erkeklerin hayranlığını kazanmak gibi tüm kutuları işaretler. Popülerliği biraz özlüyor ama buradaki ilginç nokta, her şeyden nefret etmesi… ya da en azından güçlü bir şekilde ima ettiği şey bu. Başlangıçta neden ağladığını bilmesek de, onun sadece normal olmak istediği hissine kapılıyorsunuz ve Amane’ye karşı neden bu kadar katı olduğunun temel nedeni gibi görünüyor… hem normal hissetmek hem de “Hey, bu gerçekten kolay matematik problemini çözmeme yardım et çünkü ben bir kutu ölü ıslak fareden daha aptalım.”
Şimdiye kadar izlediğim tüm yeni diziler arasında bende en iyi etkiyi bu dizi yaptı. Tavsiye etmekte %100 rahat hissettiğim tek bölüm bu, EVET verdiğim diğerleri ise izlemeye devam edecek kadar iyiydi ama ilk bölüm setindeki kalite standartlarını sürdürüp sürdüremeyecekleri konusunda bazı çekincelerim vardı. Nedense, bu şovda bunun için endişelenmem gerektiğini düşünmüyorum. Neredeyse kendi kendini yazan türden bir şov.
