Ölümcül Kitap Kulübü veya El club de los lectorescriminales, slasher ailesinden bir İspanyol filmi. Türünde devrim yaratma iddiasında değilse de arkadaş canlısıdır ve fazla düşünmeden iyi vakit geçirmenizi sağlar.
Gerçeklik kurguyu yakaladığında
Hikaye edebiyat öğrencisi olan sekiz arkadaşla başlıyor. Hepsinin yazar olmak için yaratıcı yazarlık kursu var. Ancak öğrencilerden biri zaten bir yazar: Çok genç yaşlarında çok satan bir kitap yazan ve o zamandan beri boş sayfa sendromundan muzdarip olan Angela.
Ne kadar uğraşırsa uğraşsın hiçbir şey olmuyor ve doğal olarak Angela’ya yalnızca şefkat duyabiliyorum. Hiçbir şey fikirlerinizi sisli bir sisin içinde görmekten daha sinir bozucu olamaz, ancak metin editörünüzün önüne geldiğinizde üç kelimeyi sıralayamamaktır.
İki atölye arasında arkadaşlar bir araya gelerek bu konudaki korku kitapları ve senaryolar hakkında konuşuyorlar. Açıkçası taraftarlarımızın ortak tutkularına kapılacaklarını ilk dakikalardan itibaren tahmin ediyoruz. Film, Scream destanına bir nevi saygı duruşu niteliğinde olmayı amaçlıyor ancak küçük bir nüansla.
İlk keyifli cinayet
Bazı korku filmlerinde karakterleri keşfettiğimizde bazen “Peki bu ne zaman çözülecek?” dediğimiz biri oluyor. “. Ölümlü Kitap Kulübü’nde yaratıcı yazarlık öğretmeni var.
Yani evet: ölümü bir kazaydı, öğrenciler aslında onu öldürmek istemediler. Ama ne yazık ki böyle şeyler oluyor, özellikle de katil bir palyaço olaya dahil olmaya karar verdiğinde. Onun ortadan kaybolmasıyla neden tatmin olalım?
Oldukça basit çünkü o bir cinsel yırtıcıdır. Angela üzerindeki yetkisini kötüye kullanmaya karar veren Angela, ondan kaçmayı başarır. Bu karakter özelliğinin başkaları tarafından göz ardı edilmediğini olaylar ilerledikçe anlıyoruz. Yani, geçmiş olsun ve dahası, ölümü aslında oldukça komik, daha önce görmüş olsak bile.
Akış ve palyaço
Profesörün ölümünden sonra gizemli bir İnternet kullanıcısı bir korku hikayesi anlatmaya başlar. Ancak bu kurgu garip bir şekilde profesörün öldürülmesine benzemektedir. Arkadaşlar anlatıcının onlara saldırmayı planladığını anlar.
Bunun için bir palyaçodan daha iyi ne olabilir? Korku sinemasında artık geleneksel hale gelen bu figür, gerçek dünyada endişe yaratmaya devam ediyor. Bu nedenle arkadaşlarımız kaygının doruğa ulaşıncaya kadar her seferinde bir palyaçoyla karşılaşacaklardır.
Bir panayır sırasında katil cinayetleri yayınlayacak ve arkadaşlar onun kimliğini keşfetmek için palyaço avına çıkacak. Açıkçası yayını izleyen binlerce kişinin polise haber verme gibi bir fikri yok. Bu açıdan bakıldığında oldukça gerçekçi. Bugün filme alıp yayın yaparak başlıyoruz ve sonunda zamanımız varsa ve üç nöron bağlıysa polise haber veriyoruz.
Yumurta mı tavuk mu?
Bu filmde oldukça hoş olan şey, her şeyden önce sosyal ağların insanlar tarafından oldukça sadık bir şekilde temsil edilmesidir. Sanatsal bir varlık olarak film, yaşamı taklit eden sanattan başka bir şey değildir, kendisi de sanattan esinlenmiştir. Burada tam bir gösteri yapıyoruz. Ne yazık ki deneyimler, bir kişinin sosyal ağda kınanacak bir şey yapacağını, hiç kimse tepki göstermeden mükemmel bir şekilde ilan edebildiğini gösteriyor.
Ancak daha ilginç olan, yalanların kahramanların hayatındaki yeridir. Dürüst olsalardı başlarına gelen hiçbir şey asla olmazdı. Sürekli şunu söylüyorum: Yalan söylemememin asıl nedeni, bunun beni yormasıdır. Tutarlı ve uzun vadeli bir yalan yaratmak için kişinin harcaması gereken enerji ve beyin zamanı miktarı, sonuçtan asla daha ağır basmaz. Gerçeği önceden söylemek çok daha kolaydır.
Ölümlü Kitap Kulübü internet kullanıcıları tarafından oldukça haksız bir şekilde eleştirildi. Şahsen ben zamanın geçtiğini görmedim, oldukça kolay girdim ve sonbaharı çok beğendim. Yüzyılın, hatta yılın korku filmi değil. Ancak İspanya yapımı düşük bütçeli bir film için sonuç oldukça onur verici.
