Nobody Wants to Die incelemesi – göz kamaştırıcı bir tech-noir ilk filmi

İşte oradaydı, Edward Green – kendi yerçekiminin ağırlığı ve yerel tedarik mağazasından bir ip parçası altında yere serilmiş ölümsüz bir tanrı. Atriumunda bir zamanlar çiçek açmış olan ağaç – kendi kişisel Cenneti – son bacaklarına kadar bir ödül dövüşçüsü gibi zar zor orada asılı duran kömürleşmiş bir kabuk. Green’in öldürüldüğünü anlamak için dahi olmaya gerek yok ve Kimse Ölmek İstemiyor Yüksek sosyetenin saçmalıklarının ardındaki gerçeği gizleyebilecek kadar alaycı bir dünya görüşüne sahip tek bir adam var: Dedektif James Karra.

24. yüzyıl New York’unda, bedeniniz, onu ödeyene kadar sizin değildir. 21 yaşına geldiğinizde sırtınızdaki deriyi kazanmayı başaramadıysanız, özünüzü barındıran taşınabilir bir beyin sıvısı olan İkoritiniz buzluğa kaldırılırken bedeniniz en yüksek teklifi verene satılır. Nobody Wants to Die ve Richard Morgan’ın Altered Carbon oyunlarının transhümanizmi ele alış biçimleri arasındaki benzerlikler kendini gösteriyor – geliştirici Critical Hit Games, etkilerini gururla kolunda taşıyor; dedektif oyununun beş ila altı saatlik çalışma süresi boyunca tekrar eden bir tema.

Nobody Wants to Die, eski beyzbol yıldızı ve dedektif Karra ile karısı Rachel’ın bir açık hava sinemasında dedektif filmi izlemesiyle başlar. İşler fazla romantikleşmeden önce Karra, hatırlayamadığı büyük bir iş kazasından sonra edindiği yeni vücudunun bir yan etkisi olan de-senkronizasyon hastalığının semptomlarını yaşamaya başlar. İlaç aldıktan sonra Karra, Rachel’ın artık orada olmadığını görür – olanları hatırlar. Ancak, patronundan bir telefon aldığında ağıt yakmaya vakti olmaz: Green ölmüştür ve Karra’nın Ichorite’ını geri alması gerekmektedir.

Karra, yeni yöneticisi Sara Kai’nin uzaktan yardımıyla, malları almak için Green’in lüks, ancak hafif ızgara edilmiş evine vardığında korkunç bir keşif yapar: Green’in İkoriti de pişirilmiştir ve bu da ilk başta ölümsüzlüğü yasalaştıran adamı tamamen ölü hale getirir. Karra ve Kai araştırmak için asi davrandıklarında, kendilerini elitler arasında yasama lobiciliği ve sefahatin pis bir ağında bulurlar.

Noir filmler genellikle zamanlarının hakim toplumsal kaygılarına karşı üretildiğinden, Critical Hit aktif olarak kendi sosyo-ekonomik paradigmamızla ilgilenir. Blade Runner gibi neon ışıklarla dolu tekno-noir klasiklerinin tuzaklarını alıp Art Deco’nun cesur geometrileriyle süsleyen Nobody Wants to Die, sadece hikaye vuruşlarını keskin sınıf ayrımını göstermek için kullanmaz. Critical Hit, 24. yüzyıl New York’unun sert, floresan karanlık yüzünü, The Great Gatsby dönemiyle eşanlamlı altın, anakronistik zenginlikle yan yana getirerek, modası geçiyormuş gibi vücutlarını kullanan ultra zenginler ile hayatları pahasına zor kazanılmış deri kıyafetlerine tutunan gecekondu mahallelerindeki insanlar arasındaki yoğun servet eşitsizliğini sergiler.

Bu çarpık bilimkurgu dünyasına güzel dediğim için neredeyse kötü hissediyorum ama gerçekten öyle. Film noir’da şehir genellikle kendi karakteri olarak kabul edilir ve bana göre tehlikeli cazibesi, Nobody Wants to Die’ın ulaştığı en yakın klasik femme fatale’dir – en büyük aldatmacası, gerçek oyun çok daha yoğunlaştırılmış alanlarda gerçekleştiği için ustaca yarattığı ölçek yanılsamasıdır. Karra ilk önce arabasının kapısını açtığında ve genişleyen şehri ortaya çıkardığında afalladım – oyunun uyumlu müzik eşliğindeki pirinç dalgasıyla birleşen bir deneyim.

Critical Hit küçük şeyleri de doğru yapıyor, her bir köşeye ve bucağa ayrıntıları resmediyor. Duvarlardaki Orwellvari devlet posterleri, apartman kapısı şifre ünitesi olarak yeniden kullanılan döner telefon veya şehrin hava yollarında koşturan karınca benzeri uçan araç kolonisi olsun, Nobody Wants to Die kameranın her kaydırması veya eğmesiyle kışkırtıcı kesitler sunuyor.

Ayrıca Critical Hit’in ölümsüzlüğün kusurlarını ne kadar derinlemesine ele aldığından da çok etkilendim. Netflix’in Altered Carbon uyarlamasını izleyen herkes, çok sık beden değiştirmenin zihinsel yükünü anlayacaktır ancak Karra’nın bilgisayarında, önceden sevdiği kemik kovasının ne gibi sorunlarla donatıldığını ayrıntılarıyla anlatan e-posta beni oldukça şaşırttı. Başka bir anda Karra, eski dostlarıyla çekilmiş bir fotoğrafını hatırlayarak, artık birbirlerini tanıma olasılıklarının düşük olmasından neşeyle yakınıyor.

Tüm bu küçük dünya inşa etme iyiliğinin parçalarını keşfetme ve ortaya çıkarma özgürlüğüne sahip olmak gerçek bir keyif – oyunun suç mahallerini gerçekten araştırırken biraz çalındığımı hissettiğim bir keyif. Çoğunlukla, her bir yerin etrafında elimden tutularak gezdirildim, sadece bir şey tespit etmek için Karra’nın üç ticaret aracından birini çıkarmak için durdum – bunların faydası sınırlıydı.

Örneğin, X-ışını aracı elektrik kablolarını ve kurşun izlerini takip etmenizi ve birinin iç organlarına göz atmanızı sağlar. UV lambası kan izlerini takip etmenizi sağlar. Oldukça sıradan bir şey, ancak teknolojik olarak 20. yüzyıldan sonra asla gerçekten genişlememiş bir toplumun işi yapmak için basit ekipmanlara yaslanmaya devam etmesi mantıklı. Elbette, Nobody Wants to Die’ın büyük ölçüde fütüristik bir bilimkurgu kara filmi olduğunu bize hatırlatan önemli bir gelişme var – Reconstructor.

Bu muhteşem şekilde tasarlanmış elde taşınan zaman makinesi, çekirdek oyun döngüsünün en ilgi çekici kısmıdır. Karra, ileri geri çevirerek uzay-zaman ceplerini geri sarabilir ve hızlı ileri sarabilir, bu da ona bir suçu geriye dönük olarak yeniden yaşama ve süreçte yok edilmiş olabilecek ipuçlarını araştırma yeteneği verir. Ne yazık ki, oyun size her bir aracı ne zaman ve nerede kullanacağınızı belirleme yetkisini tam olarak vermiyor, çünkü genellikle görsel vurgulama veya Karra veya Kai’den gelen ima edici bir sözle acı verici bir şekilde belirgin hale getiriliyor.

Kendimi sürücü koltuğunda hissettiğim tek zaman, Karra’nın dairesindeki kanıt panosuna geri döndüğüm zamandı. Alan Wake 2’deki Saga’nın Mind Place’ine benzer şekilde, Karra, kendisinin ve Kai’nin bulgularını bir araya getirerek, soruşturmayı ilerleten çıkarım dizileri oluşturuyor. Nobody Wants to Die’daki her şeyde olduğu gibi, bu bölümler de güzelce sunuluyor.

Şunu söylemeliyim ki, gerçek dedektiflik çalışması sırasında beynimi biraz daha fazla kullanabilmeyi dilesem de, Critical Hit’in neden belki de işleri sürekli akışta tutmak istediğini anlıyorum. Geleneksel olarak, film noir, izleyicinin bağlantısını kesmesi veya kırmızı ringalarının ne olabileceğini çok uzun süre düşünmesi için hiçbir an olmamasını sağlamak amacıyla hızlı diyalogları ve hızlı temposuna dayanır – Double Indemnity gibi filmleri izlediyseniz, ne demek istediğimi anlarsınız. Gözlerimi her zaman ödülde tutarak, zihnim asla sunulan anlatıdan çok uzaklaşamazdı. Ve belki de daha önemlisi, iki başrol oyuncusu arasındaki bir başka harika ileri geri hareketten asla çok uzakta kalmadım.

“Bu yükseklikte hava o kadar temizdi ki, duman olmayınca boğulmaya başlıyordum.”

Nobody Wants to Die’ın diyaloglarının çoğu Karra ve Kai tarafından yönetiliyor ve bu da Phillip Sacramento ve Keaton Talmadge’in omuzlarına büyük bir sorumluluk yüklüyor. İkilinin bunu kesinlikle başardığını söylemekten mutluluk duyuyorum. Kai’nin başlangıçta terfi peşinde koşan bir iş olarak sunulması, onu Karra’nın soruşturmaya yönelik gevşek yaklaşımına mükemmel bir karşıt olarak konumlandırıyor. Hikaye ilerledikçe Karra tarafından yavaş yavaş kazanılıyor – gerçek zamanlı olarak keyfini çıkarabileceğimiz bir evrim.

Karra’nın kendisi harika derecede karmaşık bir karakter ve onu tanımak keyifli. Onun hakkında daha fazla şey öğrendikçe – özellikle kariyer değişikliği ve dedektif filmlerine olan sevgisi – onun klasik bir kara film özel dedektifi olmadığı açıkça ortaya çıkıyor. Stilize edilmiş, sinematik monologları ile daha düzensiz kişiliği arasındaki karşıtlık bana bunu anlattı: büyük ekranda gördüğü şeyin cosplay’ini yapıyor – bir övgü içinde bir övgü.

Nobody Wants to Die’ın Karra’yı sürekli olarak etkili bir şekilde dev bir nerd olduğu konusunda kışkırtması, tüm deneyimin en sevdiğim kısımlarından biri. İster dev bir neon tabelanın üzerinde otururken sigara içmesi gibi klişeler olsun, ister Kai’nin süslü açıklamalarından herhangi birine karşı kararlı direnişi olsun, Critical Hit ‘stoacı, katılaşmış kıdemli’ ile ‘karikatür’ arasındaki ince çizgide yürümeyi iyi başarıyor. Karakterizasyon her yerde tam yerinde, bu da dört olası sondan birine ulaşmayı daha da buruk hale getiriyor.

Nobody Wants to Die’ın anlatı dizilerinin birkaçı benim için tam olarak bir araya gelmese de, Critical Hit’in iddialı cinayet gizemi ilk romanının genel hatları mükemmel. Klasik ve neo-noir etkilerinin hayvanat bahçesi zekice sentezlenmiş ve toplumun neden bu şekilde evrimleştiğine dair büyük soruları asla sormasa da, şirket mağazasının her zaman beden ve ruha sahip olmaktan bir adım uzakta olmasının nasıl bir şey olduğunu düşünceli bir şekilde keşfetmeyi sunuyor.