Nicole Holofcener, günlük hayattaki yüksek dram ve içsel komedi hakkında filmler yapıyor. Yazar-yönetmen, uzun zamandır daha büyük bir hikayenin bir olay örgüsü noktası olarak görülebilecek şeyi dönüştürdü – bir nişanlıyla birlikte taşınan en iyi arkadaş (Yürümek ve Konuşmak) veya bir kocanın karısının ilk romanını beğendiği yalanını söylemesi (Duygularımı incittin) — tamamı uzun metrajlı bir filme dönüştürüldü.
Dünyada hareket etmenin getirebileceği rahatsızlığı yansıtan filmlerinin yönetmeni, “Rahatsız edici durumlar yazmayı seviyorum,” diyor. “Çok eğlenceli, çünkü benim başıma gelmiyor ve içinde rol yapmak zorunda değilim.”
Holofcener şu anda Karlovy Vary Uluslararası Film Festivali’nde ve filmlerinden birkaçı — Lütfen ver, Yeterince söylendiVe Duygularımı incittin — festivalin 58. edisyonunun öne çıkanlarından biri olan retrospektif ve saygı duruşunda gösterilecek.
Festival öncesinde Oscar adayı, Hollywood Muhabiri Geçmiş çalışmalarından ve eski filmlerini televizyonda izlemenin nasıl rahatlatıcı bir deneyim olabileceğinden bahsetti.
Birçok aktörle, özellikle Catherine Kenner ile uzun süreli bir çalışma ilişkiniz var. Birlikte çalışmak istediğiniz yaratıcı bir işbirlikçiyi bulduğunuzu nasıl anlarsınız? …
Beş dakikadan fazla mı?
Evet kesinlikle.
Eh, tabii ki, yetenekleri ve benim işime dair yorumları ve bunu ne kadar anladıklarını ve sonra da ne kadar yükselttiklerini hissediyorum. Ve bunu yaparken harika vakit geçiriyorsam ve eğlenceli, işbirlikçi bir deneyimse, ki bu birlikte çalışmaya devam ettiğim insanlarda durum böyle oldu. Ve tekrar birlikte çalışmayı çok istediğim insanlar var, sadece çok fazla film yapmıyorum. Kimsenin duygularını incitmek istemiyorum. Şöyle diyorlar, “Eh, onunla iki kez çalıştın. Peki ya ben?” Ama başrol kadın oyuncularımla belirli bir bağım var.
Oyuncularınız için set ortamınızı nasıl oluşturuyorsunuz?
Eh, nazik olmak gerçekten yardımcı oluyor. Mürettebata saygılı davranmak ve birbirimize nasıl davranmamız gerektiği hiyerarşisini görmezden gelmek. Kanseri tedavi etmediğimin çok farkındayım. Bir hikaye anlatıyorum. Ve tabii ki bunu çok ciddiye alsam da, bu ölüm kalım meselesi değil. Kimseye bağırmam ve kimsenin kimseye bağırmasına tahammül etmem. Ödevimi yaparım ve insanların nasıl çalıştığını, davranışlarının nasıl olduğunu, kişiliklerinin nasıl olduğunu bulmaya çalışırım çünkü eğlenmek istiyorum. İyi işbirliği yaptığımı düşünüyorum ve girdi istiyorum.
Sette ne kadar doğaçlama var, sayfada ne kadar var?
Her zaman doğaçlama olur çünkü neden olmasın? İyi değilse her zaman kesebilirim. Ama bunu teşvik ediyorum çünkü bu aktörler çok iyi, çok zeki ve çok komik, neden olmasın? Bence Yeterince söylendi Ve Duygularımı incittinmuhtemelen, daha fazla doğaçlama vardı. Bazen ne yazdığımı ve bir aktörün ne söylediğini unutuyorum. Bir aktöre kredi veriyorum ve sonra senaryoya geri dönüyorum ve aslında yazdığımı fark ediyorum. Yüzde doksan beşi senaryo ve en iyi yüzde beşin bir kısmı aktörlerden geliyor. David Cross ve Amber Tamblyn’in evli bir çifti kavga ederken canlandırdığı zaman [in You Hurt My Feelings]iyi bir şeyler ortaya çıkaracaklar.
Filmleriniz, görünüşte küçük sorunları ele alıp 90 dakikayı dolduracak kadar büyük hale gelene kadar onları ele almada çok iyi. Küçük bir kibrin tüm bir filmi taşıyabileceğini nasıl anlarsınız?
Ben yapmıyorum ve korkutucu olan da bu. İlk perdeler oldukça kolay. Bu sorunu kurabilirsiniz ve sonra ikinci perdenin ortasına geldiğinizde bazen bunun hiçbir yere varmadığını fark ediyorum. Yeterli değil. Muhtemelen diğer karakterleri bir topluluğa dahil etmeye başladığımda veya onu çöpe attığımda bu oluyor. Yaptığım filmlerin hikayenin bu küçüklüğünü atlattığını düşünüyorum. Belki de bir “ya şöyle olsaydı” durumuna dayandıkları içindir. “Ya şöyle olsaydı” senaryosunu daha geniş şekillerde genişletebilirim çünkü onu ben uyduruyorum ve otobiyografik değil. Sadece büyüleyici bulduğum veya kendimi o kişilerin yerine koyup bunun nasıl olacağını görmek istediğim bir şey. Filmlerim olay örgüsüne dayalı değil ve bu yazılması korkutucu bir şey.
Ve senaryo odaklı olmayan filmler Hollywood’da pek de arzu edilen filmler değil, özellikle de geleneksel stüdyoların giderek daha fazla riskten kaçındığına dair hikayeler duyduğumuz şu dönemde.
Bunu başarabilmem bir tür mucize. Hala inanamıyorum. Ve kolay değil. Bana büyük bütçeler teklif eden insanlar yok ve bazen finanse etmek uzun zaman alıyor. Yapımcılarım Anthony Bregman ve Stefanie Azpiazu Likely Story’den tüm filmlerimde yanımdaydı ve beni temsil etmek ve insanları bunun iyi bir film olacağına ikna etmek için canlarını dişlerine taktılar çünkü ben insanları buna ikna etmekte iyi değilim. Bana sadece 6 milyon dolar verseler bile, alırım. Sadece filmi yapmak istiyorum. Keşke daha fazla günüm ve daha fazla param olsaydı. Ama dediğin gibi, sektörün durumu benim yazdığım türden şeyler yazan insanlar için çok kasvetli, bu yüzden bunu yapmaya devam ettiğim için minnettarım.
Festivalde çalışmalarınızın retrospektifi olacak. Çalışmanızı tekrar izliyor musunuz?
Kanalları değiştirdiğim ve açık olduğu zamanlar oldu ve onu izledim ya da ortasından yakaladım. O zamanlar beynimin ev filmlerini izliyormuşum gibi oluyor. Genellikle daha affediciyim 1720189737. Kendi yaptıklarımı izlemek zor ama izlemeye dayanamadığım şeyler için kendimi affediyorum. Öğreniyordum, hala öğreniyorum ve kendime karşı şefkatli olmaya çalışıyorum. Kendimi eleştirmemek zor. O sahnede sadece bir şansınız var ve o anda sadece bir şansınız var ve onu mahvettiğimi veya daha iyisini yapabileceğimi görüyorum ama değiştiremiyorum. Tekrar çekim yok. Bazen kendimi gerçekten kötü hissettiğimde ve bir daha asla yazamayacağımı hissettiğimde veya yeteneğim olmadığını düşündüğümde, bazen televizyonda gördüğüm eski filmlerimden birini izlemek yardımcı oluyor ve “Hey, bu fena değil! Oldukça iyi. Bunu yapabilirim. Bunu daha önce yaptım.” diye düşünüyorum. Yani bu bir bakıma iki yönlü ve özgüven aşılarken beni mahvediyor.
