Netflix, kaliteli orijinal film ve şovlardan çok uzak. Ama Stranger Things 4. sezon ve Better Call Saul 6. sezon boyunca çiğnendikten sonra, Netflix ile ilişkimin sonunda sona erdiğini düşünmeye başladığım bir noktaya geliyordum. Sığır eti girin.
Yargıç Sığır Eti sadece fragmanından ve bir trafik kazası olayından sonra kan davası başlatan iki savaşan sözde komşu hakkında aksiyon dolu bir gösteri olduğunu varsayacaksınız. Bu öncül, biraz yaratıcı ve şakşak komedi, artı intikam ve olası birlik/aşk için pek çok şey sunabilir.
Ancak Beef öyle olmuyor ve bu açıdan Netflix’teki en iyi dizilerden biri.
Doğru, birinin izini sürmenin endişe verici derecede kolay olabileceğini öne süren bazı ilginç numaralar var. Ve evet, nadir bir kahkaha atmama neden olan gerçekten komik anlar var. Ancak sığır eti bundan daha fazlasıdır.
farklı bir yemek
Koreli yönetmen Lee Sung Jin’in Beef filmi sürekli dönüp duruyor ve beklentilerimi defalarca alt üst etti. Başlangıçta anlamsız klişeler olduğunu düşünebileceğiniz karakterler çok daha derine iniyor ve kendinizi kimi desteklediğinizle kimi üzdüğünüz arasında gidip gelirken bulacaksınız.
Görünürde ‘kötü’ sadece iki karakter var, biri bir mil öteden göreceğiniz, diğeri ise beyaz sömürgeciliği ve kültürel tahsisatı saçma bir şekilde kaba bir tavırla somutlaştıran.
Wong’un gülümsemesinin, onun ruh hali hakkında bilmeniz gereken her şeyi size söyleyen bir yüz buruşturmaya gidip geldiği, göz kırpıp özleyeceğiniz birçok an vardır.
Kısasa kısasa bir intikam hikayesi olarak başlayan şey, aslında bir karanlık uçuruma daha derin bir dalıştır. Varoluşsal korkulardan ve yalnızlık ve çaresizlik duygularından, hedefinizi gerçekleştirme arzusuna ve evrensel olabilecek o mutlak boşluğa.
Tüm bunlar, Steven Yeun’dan Danny Cho ve Ali Wong’dan Amu Lau aracılığıyla ustalıkla aktarılıyor; intikam savaşında kilitlenen iki ana karakter.
Wong’un karışık ifadeleri ustaca (ve bazen o kadar da ince olmayan bir şekilde) Amy’nin hüsranını, can sıkıntısını ve yalnızlığını yansıtırken aynı zamanda cesur ve olumlu bir dış yüz takınıyor. Wong’un gülümsemesinin, onun ruh hali hakkında bilmeniz gereken her şeyi size söyleyen bir yüz buruşturmaya gidip geldiği, göz kırpıp özleyeceğiniz birçok an vardır.
The Walking Dead dizisinin izleyicileri, dizi hala iyiyken, Yeun’u hayranların gözdesi Glen’i oynarken hatırlayacak. Lee Sung Jin’in, Danny’yi başlangıçta otomatik olarak taraf tutmanız gereken bir karakter gibi hissetmesini sağlamak için Glen’e olan bu sempatiye yaslandığına inanıyorum. Yine, bencil davranışlar, yalnız ruh halleri ve çaresizlikten oluşan tehlikeli bir karışıma sahip olduğunu gördüğümüz için bu uzun sürmüyor.
Amy ve Danny ne kadar karikatürize davranırlarsa davransınlar, Beef onlara karşı hissedeceğiniz hem sempati hem de tiksinti açısından her zaman ne kadar insan olduklarına geri döner. Eminim çoğumuzun Danny gibi bıkkınlıkla “her zaman bir şeyler vardır!” diye haykırdığımız anlar olmuştur. hayat bize başka bir sorun daha sunarken. Ya da Amy’nin keskin bir şekilde “Parası olan insanların paranın önemli olmadığını düşündüklerini hiç fark ettiniz mi?” astar; eminim ki artan hayat pahalılığıyla uğraşan birkaçımız politikacılara veya iş adamlarına bağırmak istemiştir.
30 dakikalık 10 bölümüyle, Beef art arda izlemesi son derece kolay olmakla kalmıyor, aynı zamanda inanılmaz derecede sıkı.
Yardımcı oyuncu kadrosu da aynı derecede güçlü. Amy’nin kocası George, bir refah koçu kiralama tekliflerinin arkasına saklanarak aldatıcıdır. Ve görünüşte akılsız olan Paul Cho, ilk izleniminin ima ettiği kadar aptal değil.
Öfke ve hayal kırıklığının ifadesi ve bastırılmasına odaklanarak, insanlık durumunun tüm bu keşfi, kulağa biraz moral bozucu gibi gelebilir. Özellikle Beef, nabzı hızlandıran bir drama olarak pazarlandığından beri. Yine de, asla uzun süre üzülmez veya duygusal ağırlık içinde çıkmaza girmezsiniz.
Yalın bir kesim
30 dakikalık 10 bölümüyle, Beef art arda izlemesi son derece kolay olmakla kalmıyor, aynı zamanda inanılmaz derecede sıkı. Çılgınca bir araba kovalamacası, gergin bir değiş tokuş ya da Amy ve Danny’nin kendilerini içinde buldukları duruma daha derin bir bakış olsun, her bölümde çok şey oluyor.
Aklınızın başka yerlere gitmesine izin vermek için hemen hemen her an hikayenin içine çekiliyorsunuz. Bu, kaotik aksiyonu ve dramayı daha çabuk hissettiriyor. Sığır eti, tamamen duygusal tepkilerin normal mantıklı bir zihni nasıl alt ettiğini ve sarmal davranışlara yol açtığını göstermekten keyif alıyor.
Beef’in sıkı temposu, aynı zamanda, senaryo parlak komediden karanlık dramaya neşeyle atladığında tonsal bir kırbaç olmadığı anlamına gelir.
Bu, Beef’in eylemini iletme biçimiyle çılgın olduğu anlamına gelmez; bu, Uncut Gems’in duyusal aşırı yüklenmesi değil. Hala neler olup bittiğini özümsemeniz için yeterli zamanınız var, hepsi yalın, uzak olmayan bilgiler. Gösterileri saatlerce süren bölümlerle boğabilecek garip anlatım veya aşırı uzun çekimler yok (merhaba, The Mandalorian 3. sezon! – işte yol budur).
Ne aksiyon ağırlıklı ne de duygusal açıdan samimi sahneler, gerekenden zerre kadar fazla yer kaplamaz.
Sığır eti, (çoğunlukla) San Fernando Vadisi’nde bulunan konumlarıyla da ekonomiktir. Amy ve Danny ile geçirilen zamanın çoğu, kendi evlerinde veya iş yerlerinde veya bir hırdavatçı gibi sıradan yerlerde geçiyor ve yakın çekimler manzaradan çok ana karakterlere odaklanıyor. Büyük bir oyalama var, ama tartışmak için çok iyi.
Yine de keskin kadraj, bir sahneyi doldurmak için gereken bağlamı ve dokuyu özümseyecek ve sizi besleyecek ayrıntılarla dolu. Örneğin, çok zengin Jordan’ın pelüş evine/yerleşkesine bir göz atıyoruz ama sadece birkaç oda görüyoruz; gerisi hayal gücüne bırakılmıştır. Yine de, Ürdün’ün biraz iğrenç karakterini görebildiklerimizden kolayca çıkarabiliriz.
Beef’in sıkı temposu, aynı zamanda, senaryo parlak komediden karanlık dramaya neşeyle atladığında tonsal bir kırbaç olmadığı anlamına gelir. Bu, Beef’in ne olduğunu gerçekten tanımlamayı zorlaştırır. Komedi değil, drama değil, arada bir şey de değil, sürekli hareket eden bir gösteri ve onun için çok daha çekici.
Taze et
Beef’in diğer gücü, Asyalı-Amerikalı deneyimini araştırdığı nüanstır. Danny’nin hayatının Koreli geçmişinden nasıl etkilendiğini ve Amy’nin Çin ve Vietnam mirasıyla nasıl şekillendiğini görüyoruz.
Kültürel geçmişlerinin nasıl belirli beklentileri dayattığını ve bazı iç şakaları görüyoruz. Ama aynı zamanda, ABD yaşamının Amerikalılığının benzersizliği nasıl parlatarak ortadan kaldırmaya çalıştığını ve insanların sözde Amerikan rüyası için homojenliği kabul etmelerine yol açtığını gösteriyoruz.
Tamamen gözden kaçırılmadıklarında, ‘Batı’ televizyonunda ve sinemasında Asyalı-Amerikalılar genellikle tek nota genişliğinde, iyi veya onurlu olmaya vurgu yapılarak tasvir edilmiştir. Ancak Beef, Danny ve Amy’nin hiddet, öfke ve huysuzluğunun ekranda parlamasına izin vererek bu statükoyu yok eder.
Netflix’te art arda tek bir şey izlemek ve bunu yaptığınız için daha iyi hissetmek istiyorsanız, o zaman Beef’i yeterince tavsiye edemem.
Neyse ki, Beef, Asyalı-Amerikalıların aşina olduğu kültürel nüansları hikayesine ustaca harmanlıyor. Bunlar, Beef’in doğal ve organik bir parçasıdır ve bir kimliği ortaya çıkarmak için kullanılan bir farklılaştırıcı değildir. Bu, özellikle klişelerden ve her türlü retro nostaljiden (merhaba, Stranger Things!) kaçındığı için, Beef’in temiz bir nefes gibi hissetmesini sağlar.
Aslında, Beef ile ilgili her şey, hızından, kadrajından ve idealize edilmiş modern toplum üzerine sivri şakalarından belirgin bir şekilde modern hissettiriyor. Bu sadece tam bir sürpriz değil, aynı zamanda inanılmaz derecede canlandırıcı.
Bence Beef, bu yıl şimdiye kadar izlediğim en iyi şeylerden biri ve bu, hala devam eden mükemmel Succession 4. sezonu, The Last of Us ve Station Eleven’ı hesaba katıyor (kuşkusuz, ikincisine geç kaldım).
Netflix’te art arda tek bir şey izlemek ve bunu yaptığınız için daha iyi hissetmek istiyorsanız, o zaman Beef’i yeterince tavsiye edemem.
