Oyuncuları aslında orada olmayan bir arka planın önüne yerleştirme veya düzenleme süreci, film yapımcılığının kendisi kadar eskidir ve her zaman bir acı olmuştur. Netflix, zor işlerin bir kısmını yapmak için makine öğrenimine dayanan yeni bir tekniğe sahip, ancak oyuncuları gösterişli bir eflatunla aydınlatmayı gerektiriyor.
Onlarca yıldır en basit birleştirme yöntemi, oyuncuların kolayca tanımlanabilen ve bir hava haritasından Thanos’la savaşa kadar herhangi bir şeyle değiştirilebilen parlak renkli bir arka plana (başlangıçta mavi, daha sonra yeşil) karşı durduğu kroma anahtarlamaydı. Ön planın “mat” olduğu söylenir ve arka plan, kırmızı, yeşil ve mavi kanallarla birlikte manipüle edilen şeffaf bir “alfa” kanalıdır.
Kolay ve ucuz, ancak bunun birkaç dezavantajı var, bunların arasında şeffaf nesnelerle ilgili sorunlar, saç gibi ince ayrıntılar ve tabii ki arka plana benzer renkte başka herhangi bir şey var. Yine de, onu daha sofistike ve pahalı yöntemlerle (ışık alan kamerası gibi) değiştirme girişimlerinin zayıflamış olması genellikle yeterince iyidir.
Yine de Netflix araştırmacıları, eski ve yeninin bir kombinasyonuyla, sette korkunç bir aydınlatma kurulumu pahasına, basit, kusursuz bir birleştirme sağlayabilecek bir deneme yapıyor.
Yakın zamanda yayınlanan bir makalede açıklandığı gibi, “Eflatun Yeşil Ekran”, esasen oyuncuları bir ışıklı sandviçe koyarak etkileyici sonuçlar veriyor. Arkalarında parlak yeşil (aktif olarak yanıyor, arka plan değil); Önde, kırmızı ve mavinin karışımı, dramatik bir şekilde zıt renkler oluşturuyor.
Aktörler, yeşil bir ekranın önünde eflatun renkte aydınlatıldı. Görsel Kaynakları: Netflix
Ortaya çıkan set görünümü, muhtemelen en tecrübeli post prodüksiyon sanatçısını bile korkutur. Normalde, oyuncularınızı oldukça doğal bir ışıkla parlak bir şekilde aydınlatmak istersiniz, bu nedenle, burada burada biraz yumruk atmayı gerektirse de, kamera içi görünümleri nispeten normaldir. Ancak yalnızca kırmızı ve mavi ışıkla aydınlatılırlarsa, bu görünümü tamamen bozar, çünkü tabii ki normal ışığın spektrumunun büyük bir kısmı kesilmiş değildir.
Ancak teknik, ön planı yalnızca kırmızı/mavi ve arka planı yalnızca yeşil yaparak ikisini ayırma sürecini basitleştirmesi bakımından da zekicedir. Normalde bu renkleri yakalayan normal bir kamera bunun yerine kırmızı, mavi ve alfayı yakalar. Bu, tam spektrumlu bir girdiyi sınırlı spektrumlu bir anahtar arka plandan ayırma zorunluluğundan kaynaklanan kusurları ortadan kaldırarak, ortaya çıkan örtüleri son derece hassas hale getirir.
Elbette bir zorluğun yerine diğerini koymuş görünüyorlar: Kompozisyon süreci artık kolay, ancak yeşil kanalı eflatunla aydınlatılmış konulara geri döndürmek zor.
Konular ve kompozisyonlar farklı olduğu için sistematik ve uyarlamalı olarak yapılmalıdır, ancak yeşili enjekte etmeye yönelik “naif” doğrusal bir yaklaşım soluk, sarımsı bir görünümle sonuçlanır. Nasıl otomatikleştirilebilir? AI kurtarmaya!
Ekip, temelde benzer sahnelerin “provası” olan, ancak normal şekilde aydınlatılan kendi eğitim verileri üzerinde bir makine öğrenimi modeli eğitti. Evrişimli sinir ağına, macenta aydınlatmalı olanlarla karşılaştırması için tam spektrumlu görüntünün yamaları verilir ve eksik yeşil kanalı basit bir algoritmadan daha akıllı bir şekilde hızlı bir şekilde geri yüklemek için bir süreç geliştirir.
Basit bir algoritma kötü sonuçlara (üstte) yol açarken, daha gelişmiş bir makine öğrenimi modeli temel gerçeğe çok benzeyen renkler üretir. Görsel Kaynakları: Netflix
Böylece renk, post prodüksiyonda şaşırtıcı derecede iyi bir şekilde geri yüklenebilir (kamera içi bir zemin gerçeğinden “neredeyse ayırt edilemez”) – ancak yine de oyuncuların ve setin bu korkunç şekilde aydınlatılması sorunu var. Birçok aktör, yeşil bir perdenin önünde çalışmanın ne kadar doğal olmadığından şikayet ediyor – bunu sert, insanlık dışı bir ışık altında yaptığınızı hayal edin.
Bununla birlikte, makale, aydınlatmayı “zaman çoğullama” olasılığıyla, esasen macenta/yeşil aydınlatmayı saniyede birçok kez açıp kapatarak ele alıyor. Bunu saniyede 24 kez yapmak dikkat dağıtıcı (hatta tehlikelidir) (yani çoğu film ve TV’nin çekildiği kare hızı), ancak ışığı daha hızlı açarlarsa – saniyede 144 kez – “neredeyse sabit” görünür.
Ancak bu, yalnızca sahnenin macenta olduğu kısa anlarda ışığı yakalaması gereken kamerayla karmaşık bir senkronizasyon gerektirir. Ve hareket için eksik çerçeveleri de hesaba katmalılar…
Anlayabileceğiniz gibi, bu hala çok deneysel. Ama aynı zamanda medya üretiminde çok eski bir sorunu yeni, yüksek teknolojili bir yaklaşımla ele almanın ilginç bir yolu. Bu, beş yıl önce mümkün olmazdı ve sette benimsense de benimsenmese de, kesinlikle denemeye değer.
