Kötü video oyunu diyaloğunu düşündüğümde, aklıma bu tweet: ince örtülü anlatım, gerçek karakterizasyonun vekili olarak kişilik tuhaflıkları, yapmacık ve tuhaf tempolu sunum. Temel olarak, bu, hiç kimsenin konuşmadığı veya hiç konuşmadığı bir yoldur.
Yine de çoğu video oyununda, gerçek zamanlı olarak nasıl insan gibi ses çıkaracağını bulan bir uzaylı gibi her karakter böyle karşımıza çıkar. O kadar yaygındır ki, onunla yaşamayı öğrenirsiniz – ya da ileri atlamak için X’e basarsınız.
Ama beni çeken şey, kötü yazının tamamen gereksiz olduğu oyunlar. Bu yıl, özellikle birkaç oyun düşünüyorum: Onları oynamayı gerçekten sevdiğim iki oyun, beni sebepsiz yere oturup iğrenç diyalogları dinlemeye zorladıkları anlara kadar.
seçeceğim Neon Beyazki bu hala çok güzel bir oyun tavsiye ederim Akıllı seviye tasarımına sahip birinci şahıs bir hızlı koşu oyunudur – harita üzerinde park etmeyi sezgisel ve tatmin edici hale getiren okunabilir öğeler ve mekaniklerin bir kombinasyonu. Ne seğiren bir mükemmeliyetçiyim ne de tamamlayıcıyım, ancak oyun beni zamanımdan milisaniyeleri kısaltmaya zorladı. (Sinsi bir liderlik tablosu size arkadaşlarınızın puanlarını gösterir ve ben birdenbire Jay ile çok rekabetçi hale geldim.)
Ancak her aşama serisini bitirir bitirmez her şey durur. Aniden, şaşırtıcı miktarda olay örgüsü ve size bağıran tuhaf bir karakter dizisi var… hiçbir şey. İşte bazı gerçek diyaloglar:
Neon Beyaz: Seninle en güçlü bağı hissediyorum…
Neon Kırmızı: …
Neon Beyaz: [internal monologue] Lanet olsun Beyaz! Neden bir kıza bu kadar topal bir şey söylersin?
Bu sadece bir kesit – tüm sahne iki buçuk dakika uzunluğunda ve bir karakterin “ölçüleri” hakkında tembel imalarla tamamlandı. Hız ve titizlikle ilgili bir oyun için garip Neon Beyaz bir sürü seviye arası dolgu ile kendini batırır. Karakterler iğrenç ve azgın; olay örgüsü tam bir dikkat dağıtıcı.
Buna kamp diyebilirsin ya da ne olduğunu anlayabilirsin: yaltaklanma
Daha da tuhafı, oyun ne yaptığını biliyor. Neon Beyaz‘nin diyaloğu kasıtlı olarak anime mecazlarını canlandırıyor, abartılı jestler ve yüksek sesli nefes alma ve kahkahalardan çocuksu seslere kadar her şey. Ve ne amaçla? Oyunun gerçekten söyleyecek anlamlı bir şeyi yok. Neon Beyaz tam olarak hangi nedenle iğrenç? Buna kamp diyebilirsin ya da ne olduğunu anlayabilirsin: yaltaklanma.
Ama bu yıl karşılaştığım en kötü suçlu Marvel’in Geceyarısı Güneşleri. Ve gibi Neon Beyaz, bu benimle konuşmadığı zamanlarda çok eğlendiğim bir oyun. Firaxis Games tarafından geliştirilen, Geceyarısı Güneşleri bir patlama: tamamen yeniden icat XCOM şirketin on yıl önce yeniden başlattığı formül. Ancak burada, eğil ve korun taktiklerinin hassasiyeti ve sabrı, bir deste üreticisinin yaratıcılığı ve risk almasıyla takas edildi. Sonuç, şaşırtıcı derecede yeni bir hibrit sıra tabanlı strateji / kart oyunudur.
Ama içindeki her şey Geceyarısı Güneşleri bu bir savaş değil, bir slogan. Görevler arasında, zamanınızı evde diğer Marvel süper kahramanlarıyla sohbet ederek ve Abbey adlı bir üste küçük işler yaparak geçiriyorsunuz. Bu hafif etkileşimler, karakterlerle olan ilişkilerinizi güçlendirerek onları yaklaşan dövüşlerde daha güçlü kılar. (Teorik olarak “arkadaşlığı” geliştirdiğinizi düşünürsek, mekanikler tamamen duygusuzdur.) Bu, size Yangın Amblemi: Üç Ev.
Geceyarısı Güneşleri genellikle farklı bir oyun olmak istiyormuş gibi geliyor ya da belki de ne kadar istediğini anlamak zor Üç Ev. Dövüş sistemi Marvel temasına uyacak şekilde yeniden tasarlanırken (sonuçta süper kahramanlar gizlenmek için ortalıkta dolaşmazlar), lise arkadaşlık sistemi karakterlerine aşılanmış gibi geliyor. Temelde bir aşk tamircisi – Wolverine’i uzun bir yürüyüşe çıkarabilir veya onunla yıldızlara bakabilirsiniz – ancak boz mutantı asla öpemeyeceksiniz. Sadece zaman ayırdığınız için teşekkür edecek ve bir sonraki savaş için biraz parlatılacak.
Aynı zamanda, tüm diyalog, meslektaşım Ash’in bana “Joss Whedon ağzı” olarak tanımladığı şeyden muzdarip. Karakterler aşırı derecede geniş bir olay örgüsünü detaylandırmadığında, acı verecek kadar komik olmayan espriler yapıyorlar. Bu, büyük aksiyon set parçalarıyla bölünmüş daha gevşek komediler olan Marvel filmlerinin mevcut evreniyle biraz tutarlı geliyor. Ancak MCU filmlerinin mizahı, çabasızlıklarıyla tanımlanabilirse, Geceyarısı Güneşleri sürekli çok çabalıyor.
Sanırım bu kadar çok şey olmasaydı dayanabilirdim! Bir noktada Blade, size Captain Marvel’a aşık olduğunu gönülsüzce itiraf ediyor. anlatmak yerine o birlikte daha fazla zaman geçirebilmeleri için bir kitap kulübü kurmaya karar verir. Sizi de davet ediyor ve bir şekilde Kaptan Amerika da kulak misafiri oluyor ve kendisini de davet ediyor.
Tüm yazılar, oyunların kendisinden tamamen boşanmış, çekirdek mekaniğin dışında var oluyor.
Bu sesi gerçekte olduğundan daha komik hale getiriyorum ve oyun bu karakterlerin bilinçli bir yeniden keşfi olsaydı eğlenceli olabilirdi. Hayır, bunun yerine oynuyor Geceyarısı Güneşleri Blade, Captain Marvel ve Captain America gibi üç karakterin de size kitap kulübü seçimiyle ilgili tüm duygularını anlatmasını sağlamak anlamına gelir ki bu da elbette Sun Tzu’nunkidir. Savaş sanatı. Bu, gün sonunda sona erene kadar görünüşte sonsuza kadar sürer ve Geceyarısı Güneşleri ne için geldiğinizi deneyimlemenizi sağlar: gerçek video oyununu oynamak.
Bu yıl oyunlarda pek çok göze çarpan yazı vardı: Yurttaş Uyuyan sessiz, kasvetli bir Tumblrcore uzay operası olarak başarılı oldu; Norcokeskin şirket karşıtı politikasını ve depresif havasını zorlayıcı bir tıkla ve tıkla macerasına dönüştürdü. Ancak bu oyunların asıl amacı yazıydı.
Diyaloğun dolgu maddesi gibi ele alındığı yerlerdir. Neon Beyaz ve Geceyarısı Güneşleri, can sıkıcı hale geldiği yer. Orada, tüm yazılar, oyunların kendisinden tamamen boşanmış, çekirdek mekaniğin dışında var oluyor. Ama en azından oyunlar size onu atlanabilir hale getirmenin merhametini gösteriyor.
Sonunda Geceyarısı Güneşleri, Wolverine de kitap kulübüne katılır ancak okumayı reddeder. Blade, çaba göstermediği için sinirlenir. Yine de, bu muhtemelen benim için en ilişkilendirilebilir karakter anıydı: Wolverine, insanların gevezeliklerini dinlemek ve basitçe buna katlanmak.
