NASA’nın Parker Solar Probe’u için son Venüs uçuşu, en yakın güneş geçişini sıraya koyuyor

6 Kasım 2024 Çarşamba günü, NASA’nın Parker Güneş Sondası, Venüs yüzeyinin 233 mil (376 km) yakınından geçerek son Venüs yerçekimi desteği manevrasını tamamlayacak. Uçuş, Parker’ın yörüngesini son yörünge konfigürasyonuna göre ayarlayacak ve uzay aracını 24 Aralık 2024’te güneş yüzeyinin eşi benzeri görülmemiş 3,86 milyon mil yakınına getirecek. Bu, insan yapımı herhangi bir nesnenin güneşe en yakın olduğu yer olacak.

Parker’ın Venüs yakın uçuşları, Parker Solar Probe için Geniş Alan Görüntüleyici veya WISPR’nin şans eseri keşfi sayesinde yeni Venüs bilimi için bir nimet haline geldi. Cihaz, güneş rüzgarındaki ince ayrıntıları görmek için Parker’dan ve güneşten uzağa bakıyor.

Ancak 11 Temmuz 2020’de Parker’ın üçüncü Venüs uçuşu sırasında bilim insanları, gezegenin kalın bulut örtüsündeki değişiklikleri takip etme umuduyla WISPR’ı Venüs’e çevirdi. Görüntüler bir sürprizi ortaya çıkardı: Görünür ve yakın kızılötesi ışığı yakalayan WISPR verilerinin bir kısmı, bulutların arasından aşağıdaki Venüs yüzeyine kadar tüm yolu görüyor gibi görünüyordu.

Laurel, Maryland’deki Johns Hopkins Uygulamalı Fizik Laboratuvarı’ndan uzay bilimcisi Noam Izenberg, “WISPR kameraları, bulutların arasından, çok sıcak olduğu için yakın kızılötesinde parlayan Venüs’ün yüzeyini görebiliyor” dedi.

Yaklaşık 869 Fahrenheit (yaklaşık 465 C) sıcaklıkta cızırdayan Venüs, bulutların arasından ışık saçıyordu.

2020 uçuşundan ve 2021’deki bir sonraki uçuştan alınan WISPR görüntüleri, Venüs’ün yüzeyini yeni bir ışıkta ortaya çıkardı. Ancak aynı zamanda kafa karıştırıcı soruları da gündeme getirdiler ve bilim insanları, bu soruların yanıtlanmasına yardımcı olmak için 6 Kasım’da yakın uçuşu tasarladılar.

Venüs görüntüleri, Magellan uzay aracından alınan verilerle iyi bir şekilde örtüşüyor ve Magellan’ın 1990’dan 1994’e kadar radar kullanarak Venüs’ün yüzeyini haritalarken yakaladığı yüzey bölgeleriyle aynı hizada olan koyu ve açık desenleri gösteriyor. Ancak WISPR görüntülerinin bazı kısımları beklenenden daha parlak görünüyor, bu da bunun bir ipucu olduğunu gösteriyor. WISPR’ın verileri tarafından yakalanan ekstra bilgilerde. WISPR, zeminin farklı malzemelerden yapıldığı yüzeydeki kimyasal farklılıkları mı tespit ediyor? Belki de daha yeni lav akıntılarının Venüs yüzeyine yeni bir tabaka kattığı yaştaki farklılıklar görülüyor.

Izenberg, “Daha önceki Venüs yakın geçişlerine kıyasla çok sayıda benzer ve farklı yer şekillerinin üzerinden uçtuğu için, 6 Kasım’daki yakın uçuş bize WISPR’ın Venüs yüzeyinin fiziksel ve hatta kimyasal özelliklerini ayırt etmemize yardımcı olup olamayacağını değerlendirmemiz için daha fazla bağlam sağlayacak” dedi.

6 Kasım’daki uçuştan sonra Parker, ilk olarak 65 yıl önce tasarlanan tarihi görevin nihai hedefi olan güneş yüzeyinin 3,8 milyon mil yakınına uçmak üzere rotaya girecek. Hiçbir insan yapımı nesne bir yıldızın bu kadar yakınından geçmediğinden Parker’ın verileri henüz keşfedilmemiş bölgelerin haritasını çıkaracak. Bu aşırı yakın rejimde Parker, hâlâ güneşe bağlı olan plazma bulutlarını kesecek. Çarpan bir okyanus dalgasının altına dalan bir sörfçü gibi, bir güneş patlamasının içinden geçebilecek kadar yakındır.

NASA’nın Greenbelt, Maryland’deki Goddard Uzay Uçuş Merkezi’ndeki Parker Solar Probe proje bilimcisi Adam Szabo, “Bu büyük bir mühendislik başarısıdır” dedi.

Güneşe en yakın yaklaşma veya günberi noktası 24 Aralık 2024’te gerçekleşecek ve bu sırada görev kontrolü uzay aracıyla temas halinde olmayacak. Parker, başarısını ve uzay aracının sağlığını doğrulamak için 27 Aralık 2024’te bir işaret sesi gönderecek. Parker, görevinin geri kalanı boyunca bu yörüngede kalacak ve aynı mesafede iki günberiyi daha tamamlayacak.