Satürn’ün bu fotoğrafı, halkalı gezegenin Dünya’dan yaklaşık 850 milyon mil uzakta olduğu 22 Ekim 2023’te NASA’nın Hubble Uzay Teleskobu tarafından çekildi. Hubble’ın son derece keskin görüşü, halka çubukları adı verilen bir olguyu ortaya çıkarıyor. Satürn’ün parmaklıkları halkalarla birlikte dönen geçici özelliklerdir. Hayalet görünümleri yalnızca Satürn çevresinde iki veya üç dönüş boyunca devam ediyor. Aktif dönemlerde, yeni şekillendirilmiş parmaklıklar sürekli olarak desene eklenir. 1981’de NASA’nın Voyager 2’si ilk kez halka jant tellerini fotoğrafladı. NASA’nın Cassini yörünge aracı da çubukları 2017’de sona eren 13 yıllık görevi sırasında gördü. Hubble, çubuklar gelip giderken her yıl Satürn’ü gözlemlemeye devam ediyor. Bu döngü, Hubble’ın dört gaz devi dış gezegendeki hava durumu değişikliklerini yıllık olarak izlemek üzere yaklaşık on yıl önce başlayan Dış Gezegenler Atmosfer Mirası (OPAL) programı tarafından yakalanmıştır. Hubble’ın net görüntüleri, jant teli görünümlerinin sıklığının mevsimsel olarak belirlendiğini gösteriyor; ilk olarak 2021’deki OPAL verilerinde ortaya çıkıyor, ancak halkaların yalnızca sabah (sol) tarafında görünüyor. Uzun vadeli gözlemler, jant tellerinin hem sayısının hem de karşıtlığının Satürn’ün mevsimlerine göre değiştiğini göstermektedir. Satürn, Dünya gibi kendi ekseni üzerinde eğiktir ve yaklaşık yedi yıl süren mevsimlere sahiptir. OPAL programı baş bilim insanı, NASA’nın Greenbelt, Maryland’deki Goddard Uzay Uçuş Merkezi’nden Amy Simon, “Önümüzdeki birkaç yıl içinde daha yüksek frekansın ve daha koyu tellerin ortaya çıkmasıyla maksimum konuşma aktivitesini beklediğimiz bir zamanda Satürn ekinoksuna doğru gidiyoruz” dedi. . Bu yıl, bu geçici yapılar dev dünyanın etrafında dönerken gezegenin her iki yanında aynı anda ortaya çıkıyor. Satürn’e göre küçük görünmelerine rağmen uzunlukları ve genişlikleri Dünya’nın çapından daha uzun uzayabilir! Simon, “Önde gelen teori, çubukların Satürn’ün güçlü manyetik alanına bağlı olduğu ve bu çubukları size veren manyetik alanla bir tür güneş etkileşimi olduğu yönündedir” dedi. Satürn’deki ekinoksa yakın olduğunda, gezegen ve halkaları güneşten daha az uzaklaşır. Bu konfigürasyonda, güneş rüzgarı Satürn’ün muazzam manyetik alanını daha güçlü bir şekilde vurarak jant teli oluşumunu güçlendirebilir. Gezegen bilim insanları, bu etkileşimden kaynaklanan elektrostatik kuvvetlerin halkanın üzerindeki toz veya buzları havaya kaldırarak halkaları oluşturduğunu düşünüyor; ancak onlarca yıl geçmesine rağmen hiçbir teori parmaklıkları mükemmel bir şekilde tahmin edemiyor. Devam eden Hubble gözlemleri sonunda gizemin çözülmesine yardımcı olabilir. Katkıda bulunanlar: NASA, ESA, STScI, Amy Simon (NASA-GSFC).
Satürn’ün alışılmadık görünümlü “fincan sapı” özellikleri ilk kez 1610’da Galileo tarafından fark edilmiş olsa da, bunların Christiaan Huygens tarafından Satürn’ü çevreleyen bir disk olarak tanımlanması için bir 45 yıl daha geçmesi gerekirdi. Daha sonra yer tabanlı teleskoplar yalnızca A, B, C ve D olarak etiketlenen dört benzersiz eşmerkezli halkayı ayırt edebildi.
1980’lere kadar NASA’nın iki Voyager sondası binlerce eşmerkezli bukleyi fotoğraflamak için Satürn’ün yanından uçmamıştı. Voyager bilim adamları için daha da büyük bir sürpriz, Satürn’ün etrafında dönerken halka düzleminde gelip giden karanlık, radyal tel benzeri desenlerdi.
Geçtiğimiz otuz yılda Hubble Uzay Teleskobu, Voyager’ların bıraktığı yerden devam etti. Hubble’ın ultra keskin görüşü, orada olmanın yanında en iyi şeydir. Hubble her yıl halka kollu “atlıkarıncayı” takip ediyor. Koyu renkli parmaklıkların, halka düzleminin üzerinde elektrostatik olarak havaya kaldırılan toz parçacıkları olduğuna inanılıyor. Satürn’ün yedi yıllık mevsimleriyle birlikte bolca değişiyor gibi görünüyorlar. Ve bu, güneş rüzgarı tarafından hırpalanan Satürn’ün manyetik alanındaki değişikliklerle bağlantılı olabilir.
Satürn’ün bu fotoğrafı, halkalı gezegenin Dünya’dan yaklaşık 850 milyon mil uzakta olduğu 22 Ekim 2023’te NASA’nın Hubble Uzay Teleskobu tarafından çekildi. Hubble’ın son derece keskin görüşü, halka çubukları adı verilen bir olguyu ortaya çıkarıyor.
Satürn’ün parmaklıkları halkalarla birlikte dönen geçici özelliklerdir. Hayalet görünümleri yalnızca Satürn çevresinde iki veya üç dönüş boyunca devam ediyor. Aktif dönemlerde, yeni oluşturulmuş parmaklıklar sürekli olarak desene eklenir.
1981’de NASA’nın Voyager 2’si ilk kez halka jant tellerini fotoğrafladı. NASA’nın Cassini yörünge aracı da 2017’de sona eren 13 yıllık görevi sırasında tekerlek tellerini gördü.
Hubble, çubuklar gelip giderken her yıl Satürn’ü gözlemlemeye devam ediyor. Bu döngü, yaklaşık on yıl önce dört gaz devi dış gezegendeki hava değişikliklerini izlemek için başlayan Hubble’ın Dış Gezegen Atmosfer Mirası (OPAL) programı tarafından yakalandı.
Hubble’ın net görüntüleri, jant teli görünümlerinin sıklığının mevsimsel olarak belirlendiğini gösteriyor; ilk olarak 2021’deki OPAL verilerinde ortaya çıkıyor, ancak halkaların yalnızca sabah (sol) tarafında görünüyor. Uzun vadeli gözlemler, jant tellerinin hem sayısının hem de karşıtlığının Satürn’ün mevsimlerine göre değiştiğini göstermektedir. Satürn, Dünya gibi kendi ekseni üzerinde eğiktir ve yaklaşık yedi yıl süren mevsimlere sahiptir.
OPAL programı baş bilim insanı, NASA’nın Greenbelt, Maryland’deki Goddard Uzay Uçuş Merkezi’nden Amy Simon, “Önümüzdeki birkaç yıl içinde daha yüksek frekansın ve daha koyu tellerin ortaya çıkmasıyla maksimum konuşma aktivitesini beklediğimiz bir zamanda Satürn ekinoksuna doğru gidiyoruz” dedi. .
Bu yıl, bu geçici yapılar dev dünyanın etrafında dönerken gezegenin her iki yanında aynı anda ortaya çıkıyor. Satürn’e göre küçük görünmelerine rağmen uzunlukları ve genişlikleri Dünya’nın çapından daha uzun uzayabilir!
Simon, “Önde gelen teori, çubukların Satürn’ün güçlü manyetik alanına bağlı olduğu ve bu çubukları size veren manyetik alanla bir tür güneş etkileşimi olduğu yönündedir” dedi. Satürn’deki ekinoksa yakın olduğunda, gezegen ve halkaları güneşten daha az uzaklaşır. Bu konfigürasyonda, güneş rüzgarı Satürn’ün muazzam manyetik alanını daha güçlü bir şekilde vurarak jant teli oluşumunu güçlendirebilir.
Gezegen bilim adamları, bu etkileşimden kaynaklanan elektrostatik kuvvetlerin, halkanın üzerindeki tozu veya buzları havaya kaldırarak parmaklıkları oluşturduğunu düşünüyor; ancak onlarca yıl sonra, parmaklıkları mükemmel bir şekilde tahmin eden hiçbir teori yok. Devam eden Hubble gözlemleri sonunda gizemin çözülmesine yardımcı olabilir.
Hubble Uzay Teleskobu, NASA ve ESA arasındaki uluslararası işbirliğinin bir projesidir. NASA’nın Greenbelt, Maryland’deki Goddard Uzay Uçuş Merkezi teleskopu yönetiyor. Baltimore, Maryland’deki Uzay Teleskobu Bilim Enstitüsü (STScI), Hubble ve Webb bilim operasyonlarını yürütmektedir. STScI, Washington DC’deki Astronomi Araştırma Üniversiteleri Birliği tarafından NASA adına işletilmektedir.
Alıntı: NASA’nın Hubble saatleri Satürn’deki ‘konuşma sezonu’ (2023, 21 Aralık), 24 Aralık 2023 tarihinde https://phys.org/news/2023-12-nasa-hubble-spoke-season-saturn.html adresinden alınmıştır.
Bu belge telif haklarına tabidir. Özel çalışma veya araştırma amacıyla yapılan her türlü adil işlem dışında, yazılı izin alınmadan hiçbir kısmı çoğaltılamaz. İçerik yalnızca bilgilendirme amaçlı sağlanmıştır.
