NASA, çok doğru tutulma haritaları oluşturmak için süreç geliştiriyor

Yeni NASA araştırması, Ay’ın gölgesinin Dünya’nın yüzünü geçerken tahmin edilen yolunu çizen son derece doğru tutulma haritaları üretme sürecini ortaya koyuyor. Geleneksel olarak, tutulma hesaplamaları tüm gözlemcilerin Dünya’da deniz seviyesinde olduğunu ve Ay’ın kütle merkezinin etrafında mükemmel şekilde simetrik olan pürüzsüz bir küre olduğunu varsayar. Bu nedenle, bu hesaplamalar Dünya’daki farklı yükseklikleri veya Ay’ın kraterli, engebeli yüzeyini hesaba katmaz.

Biraz daha doğru haritalar için, insanlar yükseklik tablolarını ve Ay kenarının çizimlerini kullanabilirler – Ay’ın Dünya’dan görüldüğü gibi görünen yüzeyinin kenarı. Ancak, şimdi tutulma hesaplamaları NASA’nın LRO (Ay Keşif Yörünge Aracı) gözlemlerinden gelen Ay topografyası verilerini dahil ederek daha da büyük bir doğruluk kazandı.

NASA’nın Maryland, Greenbelt’teki Goddard Uzay Uçuş Merkezi’ndeki NASA görselleştiricisi Ernie Wright, LRO yükseklik haritalarını kullanarak, ayın gölgesi Dünya’nın üzerinden geçerken sürekli değişen bir ay uzuv profili oluşturdu. Ay’ın diskinin kenarındaki dağlar ve vadiler, toplam tutulmanın zamanlamasını ve süresini birkaç saniye etkiler. Wright ayrıca, tutulma gözlemcilerinin konumlarının gerçek yüksekliklerinde gösterilmesi için Dünya’nın bir yükseklik haritası sağlamak amacıyla birkaç NASA veri kümesini kullandı.

Ortaya çıkan görselleştirmeler daha önce hiç görülmemiş bir şeyi ortaya koyuyor: Ay’ın gölgesinin gerçek, zamanla değişen şekli, hem doğru bir ay kenarının hem de Dünya’nın arazisinin etkilerini bir araya getiriyor.

Wright, “2017’deki tam güneş tutulmasıyla başlayarak, Ay’ın merkez gölgesinin gerçek şeklini, yani gölgeyi gösteren tutulma haritaları ve filmleri yayınlıyoruz” dedi.

“Ve insanlar soruyor, neden pürüzsüz bir oval yerine patatese benziyor? Kısa cevap, ayın mükemmel pürüzsüz bir küre olmamasıdır.”

Ayın kenarındaki dağlar ve vadiler gölgenin şeklini değiştirir. Vadiler ayrıca Baily’nin boncuklarından ve elmas yüzükten, yani tam tutulmadan hemen önce ve tam tutulmadan hemen sonra görünen güneşin son parçalarından sorumludur.

Wright bir makalenin baş yazarıdır yayınlandı içinde Astronomi Dergisi Ay’ın arazisinin umbra şeklini nasıl oluşturduğunu ilk kez ortaya koyan. Ay’ın kenarındaki vadiler, güneşin görüntülerini Dünya’nın yüzeyine yansıtan iğne delikleri gibi davranır.

Gölge, yansıtılan güneş görüntülerinin ortasındaki küçük deliktir; güneş görüntülerinin hiçbirinin ulaşamadığı yerdir.

Gölgenin kenarları, yansıtılan güneş görüntülerinin kenarlarından çıkan küçük yaylardan oluşur.

Bu, makalede açıklanan yeni tutulma haritalama yönteminden çıkan birkaç şaşırtıcı sonuçtan sadece biri. 200 yıl önce icat edilen geleneksel yöntemin aksine, yeni yöntem tutulma haritalarını her seferinde bir piksel olarak, 3B animasyon yazılımının görüntüleri oluşturmasıyla aynı şekilde işliyor.

Bu, hava durumu gibi diğer karmaşık olayların da bilgisayarda milyonlarca küçük parçaya bölünerek modellenmesine benziyor. Bilgisayarlar bunu çok iyi başarıyor ve bu 200 yıl önce düşünülemezdi.