NASA araştırmacıları Ames Araştırma Merkezi’ndeki ‘uçan laboratuvara’ veda etti

Pek çok NASA bilim insanı için, donanımlı bir Douglas DC-8 uçağında uçmak, onlara Dünya’nın benzersiz bir görüntüsünü sağladı: Paskalya Adası’ndaki Moai, New York’taki Central Park ve İtalya’daki Vezüv Yanardağı.

15 Mayıs’ta, bu “uçan laboratuvar” üzerinde çalışan aynı bilim adamlarından bazıları, onun emekli olmadan önce Mountain View’daki Ames Araştırma Merkezi üzerinde son bir uçuş yapmasını izlediler.

Atmosfer bilimi dalında araştırma bilimcisi olan Reem Hannun, iki çocuğunu okula götürmeden önce uçağa katıldı. İkizler ağaçların etrafında oynarken ve kendilerinin görebilmesi için yere yakın uçan büyük uçak hakkında yorum yaparken, NASA’da bilim yapmaya ve uçakta saha ölçümleri okumaya nasıl başladığını hatırladı.

Hannun, “Atmosferik bileşime ilişkin tüm bu farklı ölçümleri görmek çok güzel ve parçası olmak harika bir topluluk ve bilim yaparak dünyayı dolaşabiliyorsunuz” dedi.

NASA’ya ait olan uçak, halen uluslararası alanda kullanımda olan yedi DC-8 uçağından biriydi. Uçağın baş operasyon mühendisi ve ana görev direktörü Thomas Matthews, NASA’nın uçağı 37 yıl boyunca kullandığını ancak bakımı zorlaştığı için yaşlanan uçağın değiştirilmesi gerektiğini söyledi. Yeni bir Boeing-777, Pocatello’daki Idaho Eyalet Üniversitesi’ndeki uçak bakım okulunda emekliye ayrılacak olan DC-8’in yerini alacak.

Yer Bilimi Proje Ofisi’nde proje yöneticisi olan Jhony Zavaleta, normalde görevler için uçağa binmesine gerek olmadığını ancak uçağa tırmanmak için elinden gelen her fırsatı değerlendirdiğini söyledi. Uçağın 2011 ile 2017 yılları arasında Antarktika üzerinde gerçekleştirdiği birçok uçuştan birini hatırlatarak bunu “görebileceğiniz en muhteşem manzara” olarak nitelendirdi.

Uçuş, NASA uyduları değiştirirken kutup buzları hakkında veri toplamaya devam etmeyi amaçlayan IceBridge Operasyonu’nun bir parçasıydı. Zavaleta, göz alabildiğine uzanan dağ sıralarını ve buzulları gördüğünü hatırladı.

Zavaleta, “Hiç bu kadar güzel (ve) aynı zamanda bu kadar misafirperver olmayan bir şey görmemiştim” dedi. “Oldukça güzeldi, sanki başka bir gezegendeymiş gibiydi.”

Matthews, uçağın aslında İtalya’nın eski ulusal havayolu Alitalia’ya ait bir yolcu uçağı olduğunu ve 1986 yılında Ames Araştırma Merkezi’nde kullanılmak üzere NASA’ya satılmadan önce mülkiyetini Braniff International Airways’e değiştirdiğini söyledi.

Matthews ayrıca atmosferik koşulları kaydetmek için uçağı Hudson Nehri üzerinde sürerken hayranlık uyandıran görsellerle ilgili kendi deneyimini de dile getirdi: Uçak, adanın kıyısını takip ederek ve Özgürlük Anıtı’nın etrafında Manhattan’ın yaklaşık 600 metre üzerinde uçuyordu.

Kendisi, Amerika’nın en büyük şehrinin alçaktan aşağı indiği anın, “güvenli bir şekilde uçabileceğiniz en yoğun yerlerden bazılarında alçak irtifa uçuşları” gerçekleştirmek için gereken tüm koordinasyonun doruk noktası olduğunu söyledi.

Matthews, “Bütün kulelerin olduğu ve Central Park’ın görüldüğü muhteşem manzaralarla bunu başarmak muhteşem bir şeydi” dedi.

Matthews, uçağın araştırma çalışmasını gerçekleştirmek için çok sayıda modifikasyona tabi tutulduğunu, bilimsel bileşenler için ilave portlar ve raflar, bir noktada yeni iniş takımları ve motorlar eklendiğini söyledi.

Bu değişiklikler, uçağın hava kalitesi ve iklim araştırmaları hakkında veri toplamasını mümkün kıldı. DC-8’de eski bir araştırma bilimcisi olan Chris Scofield, uçağın uçuşunu son kez izlerken gözyaşlarını sildi ve uçakta toplanan verilerin en önemli kullanımlarından birini hatırladı.

Scofield, uçağa bindirilmeden önce araştırmanın 1980’lerde dünyanın ozon tabakasındaki bir deliğin yerini tespit etmek ve ölçmek için kullanıldığını ve kloroflorokarbonların (genellikle soğutucu olarak kullanılan kimyasalların) atmosferdeki ozonu tahrip ettiği yeri bulmak için kullanıldığını söyledi. Bu keşif, 1987’de kimyasalların kullanımını aşamalı olarak ortadan kaldıran ve delikte doğal bir onarıma yol açan küresel bir anlaşmanın kabul edilmesine yol açtı.

Scofield, “DC-8 aslında resmin başka bir parçasıydı, yani evet, gerçekten de kimyasal olarak düşündüğümüz şekilde gerçekleştiğini görebiliyordunuz” dedi.

Uçak, ana araştırma gemisi olmasının yanı sıra, birçok NASA çalışanı için güzel anıların olduğu bir çalışma alanıydı. 21 yıl boyunca DC-8’de uçan araştırma bilimcisi Jim Podolske, ilginç gözlemler yapan ve gerçek zamanlı olarak birlikte kararlar alan yaklaşık 40 bilim insanının etkileşimli topluluk çabasını övdü.

Zavaleta, DC-8’in yerini alacak yeni uçaktan bahsederek, “Oldukça şaşırtıcı bir bilim yaptılar, bu yüzden triple-7’nin doldurması gereken büyük boşluklar olduğunu düşünüyorum” dedi. “Bunca zaman boyunca burası insanların araştırma yapması için mükemmel bir platform haline geldi.”

2024 MediaNews Group, Inc. Dağıtıcısı Tribune Content Agency, LLC.