“Ölüm Ağı” gibi bir başlıkla, yardım edemezdiniz ama zaman ayırırdınız – Senato’da iki oturum arasında — bu belgesel dizisini izlemek için.
atalar
İlk bölüm neredeyse dokunaklı. Çözülmemiş suçlara adanmış bir forumda gezinen ellili veya daha yaşlı insanlar gösteriliyor. Özellikle bir vaka dikkatlerini çekti ve forumcularımız bu vakayı çözmeyi kafalarına koydular. Bu durumda, aylardır herhangi bir yaşam belirtisi vermeyen bir Loto kazananıydı.
Müfettişlerimiz web’i taradı, bilgileri çapraz referansladı ve vakayı çözdü. Açıkçası, Fransa’da ve daha genel olarak Avrupa’da böyle bir çözüm iki nedenden dolayı mümkün olmayacaktır.
Birincisi, müfettişlerin erişebildiği bazı bilgilerin kesinlikle çevrimiçi olarak mevcut olmamasıdır. Özellikle sabıka kayıtlarını düşünüyoruz. Fransızlar veya Avrupalılar olarak, bir kişinin tüm sabıka kayıtlarını inceleyen araştırma sitelerinin sayısını görünce son derece şaşırıyoruz. Ayrıca, Fransa’da imkansız olan kişisel finansal bilgilere de erişimleri vardı. Bu noktalar, milletvekillerinin mal beyanlarına ilişkin entelektüel akrobasilere yol açan özel hayatla ilgilidir.
Bu tür yurttaş anketlerinin Fransa’da mümkün olmamasının diğer bir nedeni de kültürel fenomenle ilgilidir. Amerika Birleşik Devletleri’nde vatandaşların suçları ve kabahatleri çözmede kolluk kuvvetlerine yardımcı olabileceği kabul edilmektedir. Bunun Amerika Birleşik Devletleri ve kanunsuzların tarihiyle çok ilgisi var. Bu konu hakkında daha fazla bilgiyi “Amerika Birleşik Devletleri Suç Tarihi”nde bulabilirsiniz. Bu, bilgisayar suçları dışında Fransa’da çok daha az geçerlidir ve bu durumda bile önlem almak daha iyidir.
Tatbikatın doğasında var olan riskler
Nesnel olarak iyi kalitede olan “basit” Disney + belgeseli dışında, dublajın olmamasına üzülsek bile, konu soruları. Senin ve benim gibi insanların polis soruşturmalarına kafa kafaya girmeleri arzu edilir bir şey mi? Polis teşkilatındaki arkadaşlarımızla, daha doğrusu bir tank inceliğindeki birlikleriyle sık sık dalga geçeriz ama soruşturmak, kuralları olan bir meslektir. Gerçekten doğaçlama olamaz.
Bilgisayara ayrılmış bir haber sitesinde bu konuda belirli bir rezerv aramak garip gelebilir. Yine de bireyler ciddi sonuçları olan hatalar yapabilirler. Bir klavyeyle asla tam güce sahip olamazsınız. Düzen güçlerinin sahibi, doğruyu yanlıştan ayırmasına izin veren özel ayrıcalıklara sahiptir. Elbette bazen yanılıyor.
Ancak bu durumda, hiyerarşisi gibi eksikliklerinin hesabını vermek zorunda kalacak ve iyi işleyen bir demokraside Devlet zararı tazmin etmek zorunda kalacaktır. En azından, işler böyle olmalı. Aslında, özellikle Fransa’da bunun her zaman böyle olmadığını gayet iyi biliyoruz.
İster polis olun, ister özel dedektif olun, bu bir eğitim gerektirir ve etik kurallara uyarsınız. Hoş olmayan bir unsur ekleme dürtüsüne de karşı koyamayız: Suçların ve kabahatlerin çözümü için sıradan vatandaşlara güvenmek istemek, yalnızca güçlerdeki ve adaletteki bütçe kesintilerini maskelemenin bir yoludur. Ayrıca, ele almamız gereken özel bir durum var.
Kolektif sorumluluk
Bu belki de bilgi işlemin demokratikleşmesiyle aynı zamanda doğan şeylerden biri: Web’de pedofil avı. Hemen hemen her dedektif dizisinde, sübyancıları tuzağa düşürmek için forumlarda 12 yaşındaki Tiffany gibi davranan bir adamın oturma odasında olduğu bir bölüm vardır. Bazı resmi olmayan gruplar, özellikle OSINT tekniklerini kullanarak sübyancıları avlama konusunda uzmanlaşmıştır: coğrafi konum, zaman damgası, kişilerin kimlik tespiti vb. İyi niyetle başlar. Hiçbiri daha az sağlıksız.
En iyi niyetle bile bir hata yapılabilir ve katiller belli belirsiz rehabilite edilirse, en azından medyada, sübyancılıkla suçlanan kişi ömür boyu damgalanır. Soruşturma amaçlı bile olsa saatlerce çocuk pornografisi izlemenin insan ruhu için sonuçları olduğu gerçeğinden bahsetmiyorum bile.
Ancak Pazar müfettişleri Kévin ve Karen’ı gerçekten suçlayabilir miyiz? Son dönemde çıkan “haberler”, belli bir basından alacakları bir ders olmadığını düşündürüyor. Neredeyse üç hafta boyunca, yapmaması gerekirken direksiyonu eline alan komedyenin durumundan kaçamıyoruz. 15 dakikalık bir konu yapabileceğini anlıyoruz. Ancak, tüm soruşturmayı dakika dakika bildiğimiz aşamadayız, öyle ki tamamen uygunsuz hale geliyor. Soruşturmanın gizliliğinin ihlalinden veya bazı avukatların etik kurallarından bahsetmeyeceğiz.
Çok fazla olduğu için sadece banal bir haber olan bu olayın etrafındaki paketin açılması mide bulandırıcıydı. Alışılmış önlemler, ölçülülük, denge, hiçbir şeye saygı gösterilmemiş ve herkes taze bir cesedin önündeki bir sırtlan sürüsü gibi aynı açgözlülükle kendilerini bu hikayeye atmış görünüyor. Bu nedenle, kendilerini örnek alan kişiler bunu hiç göstermediğinde, İnternet kullanıcılarını rezerv eksikliğinden suçlamak zordur.
Web of Death izlemesi ilginç ama okuyucu sadece başarıların gösterildiğini unutmamalıdır. Başarısızlıklar, muhakeme hataları veya prosedürler vurgulanmaz. Web of Death, Disney+’ta mevcuttur.
