İçinde Muazzam Yeteneğin Dayanılmaz Ağırlığı, Nicolas Cage, üretken aktör, Hollywood yıldızı ve internetin simgesi Nicolas Cage’i canlandırıyor. Bu konsept tek başına sizi dikişe sokarsa, bir komedinin bu meta önemsizliği için doğru izleyici olabilirsiniz.
Bu, diğer filmlerden yalnızca bahsetmeyi ele alan türde bir filmdir (gibi Kaptan Corelli’nin Mandolini ve Koruma Tess) bir yumruk çizgisi olarak ve bu, yüzüne defalarca Nicolas Cage’i “Nic Cage” olarak adlandıran karakterleri gülünçlüğün yüksekliği olarak görüyor. Bir noktada, yıldız, kendi ürünü için bir türbeye, sevgiyle sergilenen uzun bir duvar ve üzerlerinde benzerliği olan ticari eşyalara rastlar ve kendisinin inandırıcı olmayan, gerçek boyutlu bir kopyasına aval aval aval aval aval aval aval aval aval bakarak geçer. Yüz/Kapalı† Özetle filmin tamamı: Cage kültüne bir türbe, bir filmin hatıra odası.
Uzun zaman geliyor
Cage bir süredir böyle bir rol için çalışıyor. Muazzam Yeteneğin Dayanılmaz Ağırlığı dolambaçlı kariyer yolundaki bir çatalın mantıklı bir son noktası gibi geliyor, kült şöhretin bir Ouroboros’una dönüşen, hayranlarının ve kötü niyetli kişilerin vahşi adam yeteneklerini nasıl karikatürize ettiğini kullanmasına izin veren. Son filmler gibi Willy’nin Harikalar Diyarı ve Ghostland’in Tutsakları bu yetenekleri çok az kullanmak, sadece ortaya çıkmasını, etrafta durmasını ve Nicolas Cage olmasını istemek – aslında onu bir aksesuara dönüştürüyorlar. Burada, satış konuşması daha doğrudandır: Nic Cage için ödeme yaparsınız ve Nic Cage, kurgusal bir karakterin dikkati dağılmadan tam olarak aldığınız şeydir.
Yönetmen ve ortak yazar Tom Gormican (O Garip An) aslında Cage’i kendi başına inşa etti JCVD, 2008 Jean-Claude Van Damme aracı, Kasları Brüksel’den kendisinin bitmiş bir versiyonu olarak attı. Bu alaycı aksiyon-komedide olduğu gibi, özgeçmişinde bir sürü sert adam olan bir aktör, tehlikeye atıldığında sahte şiddet tarihini gerçek türe kanalize etmeye zorlanır… boşanmış bir baba olarak başarısız olmak. (Gerçek Cage’in iki çocuğu varken ve beşinci evliliğindeyken, burada daha basit bir durum komedisi düzenlemesi olarak kurgulanmıştır. felaketSharon Horgan destekleyici ama saçma sapan eski karısı olarak ve Lily Mo Sheen çileden çıkmış genç kızı olarak.)
Kaçırılmış fırsatlar
Yerine getiremediği bir parça konusunda morali bozuk ve bazı büyük borçları (yıldızın kamuoyuna çokça duyurulan vergi sorunlarına bir göz kırpması) ödemeye hevesli olan Cage, tenha bir İspanyol adasında eksantrik bir milyarderin hafta sonu doğum günü partisine 1 milyon dolar karşılığında katılmayı kabul eder. . Ev sahibi, Pedro Pascal tarafından dalkavuk bir pırıltı ile oynanan coşkulu bir süper hayran olarak çıkıyor. Cage’in itibarı ve popülaritesi olan bir aktörde, idolünün ekran dışında nasıl davranması gerektiğine dair beklentileri olan, ölümsüz bir hayranı mizah etmeye zorlanan komik bir potansiyel var. ancak dayanılmaz ağırlık çoğunlukla ikisi arasında bir akrabalık fırsatı görür, ünlü Hollywood kahramanınızla tanışmak ve aslında senaryonuzu okumakla ilgilenen çok cömert, düşünceli, gerçekçi bir adam olduğunu keşfetmek için bir Comic-Con fantezisini yerine getirir.
Gormican, başka bir Cage projesinin aynalar evi gülüşleriyle belli belirsiz flört ediyor, adaptasyon, iki anlık en iyi arkadaş, kendi koşullarının ve yaratıcı ortaklığın değişen şeklini alan bir proje için beyin fırtınası yapmaya başladığında. (“Bu, yetişkinler için zekice bir film,” diye tekrar edip duruyorlar, çünkü etraflarında patlak veren Donald Kaufman’a yakışır tuhaflıklar kasıtlı olarak farklılaşmak için yalvarıyorlar.) Ancak film, ruhen Seth Rogen’in hafif hicivli, vurucu filmlerinden birine daha yakın. ’em-up bromances, bir kamera hücresi ile tamamlandı Ananas Ekspres yönetmen David Gordon Green – Cage’den filmdeki en iyi geç dönem performanslarından birini garantileyen joe — ve yüzeysel olarak hatırlatan bir arsa Görüşme† Görünüşe göre, CIA Pascal’ın iyi huylu Javi’sini acımasız bir uluslararası uyuşturucu baronu olarak tanımladı; bu, Cage’in, Tiffany Haddish ve Ike Barinholtz tarafından oynanan ajanların bir kulaklık aracılığıyla ona emir vermesi gibi, acı verici derecede komik olmayan bazı gizli casus oyunlarında bocalamasını gerektiriyor.
Cage, her zamanki gibi, görevi anlıyor. Bu durumda, bu esasen onun “belirginlerini” koymak anlamına gelir.yeni şamanik“oyunculuk stilini tırnak içine alın. Kendi skeç-komedi tarzında, yıldızın kendisini zaman zaman bazı karakteristik böğürme, hıçkırık ve hıçkırıklarla durumun taleplerini karşılaması gereken rahat bir eksantrik olarak oynadığı katmanlı bir performans. Film, en üst satırdaki okumalarını hayali bir doppelgänger ile – Elvisian hırlaması Cage’in özünde alıntılanabilir bir Cage dönüşünün klişesini taklit ediyormuş gibi hissettiren dijital olarak havalandırılmış bir sahne ortağıyla – ara sıra konuşmalar için saklıyor. Yine de Gormican bu bölünmüş kişilik aygıtıyla hiçbir şey yapmıyor; bu bir atılan gag.
Kendine bir aşk mektubu
Cage’in burada ne kadar iyi bir spor olduğuna, eskiden nasıl daha büyük bir yıldız olduğuna ve bazen bir projeye nasıl hayır demeye dayanabileceğine dair çatlaklara katlanarak hayret etmemiz gerekiyor. Ancak bu şakalar, iş görüşmelerinde en büyük zayıflıklarınızı belirlemenizi istediklerinde yaptıkları softball’lara benzer şekilde, kılık değiştirmiş iltifatlardır. Ortaya çıkan Kafes portresi, kendini işine adamış ama yine de mütevazi bir sanatçının, hayranlarına her zaman kibar davranan bir ünlünün ve birçok filmi para için değil, allah kahretsin, çünkü o sadece bir sürü film yapan bir işçinin portresi. oyunculuk keyfini çıkarın! Kurgusal babalığının eleştirileri bile gurur verici: Kızını sessiz film izlemeye teşvik eden tutkulu bir sinefil olarak kızını rahatsız ediyor! Başlığın kulağa hoş geldiği gibi, bu şakacı otoportrenin yaltaklık tonunu doğru bir şekilde yakalar – Cage’in aslında kendisine bir aşk mektubunda başrol oynadığı hissi.
Belki de birini hak ediyor. Adamın tembel bir çek-kasiyer olarak algılanmasının aksine, ha yapmak Bu iş onun altında olsa bile, işine duygusal bir yoğunluk getirme eğilimindedir. orada dır-dir bir sürü film yapmak için söylenecek bir şey, her birinin kariyerinizin daha geniş bağlamında ne anlama geleceğini çok fazla düşünmemek. ve kafes olabilmek Henüz geçen yaz mutfağın hüzünlü aydınlatma armatürü olarak yaptığı gibi, hala dikkate değer bir performans sergiliyor. domuz, sanat, özveri ve ünlü hakkında çok daha anlayışlı bir film. Cage, seçimlerinin – yıllar boyunca seçtiği projeler, onlara getirdiği oynaklık – hem “dahi” hem de “düzgün olmayan jambon”daki partizanlarla, değeri konusunda kamuoyunu ikiye böldüğünün tamamen farkında. kamp. Öyleyse neden saygısız bir göz kırpma ile her iki algıyı da yemeyesiniz?
ile sorun Muazzam Yeteneğin Dayanılmaz Ağırlığı Bu, filmin ego okşayan bir zafer turu değil mi? Cage’in şov dünyası mirasına, büyük ölçüde “Bu adam lanet olası bir efsane!” diye bağıran, büyük ölçüde şaşkına dönmüş izleyicilerden oluşan bir övgüden daha iyi bir övgüyü hak etmesi. Burada sahip olduğumuz şey filmden çok meme. Ve tek bir unutulmaz set parçası olmayan bir aksiyon komedisi olarak, yalnızca, malları çok fazla kendinden memnun bir sırıtma olmadan teslim eden çok sayıda doğrudan videoya çömlekçilerin göreceli aptalca eğlencesini takdir etmeyi başarır. Majesteleri bir tarama ile boğulurken Paddington 2 (Twitter ordularına utanmaz bir çekicilik), bu özel Nicolas Cage hayranı, yeteneklerini geniş çapta, aptalca bir şekilde yüceltmek yerine gerçekten kullanan bir Nicolas Cage filminin özlemini çekiyordu.
Muazzam Yeteneğin Dayanılmaz Ağırlığı 22 Nisan’da sinemalarda† AA Dowd tarafından yazılan daha fazla inceleme ve yazı için, adresini ziyaret edin. Yazar sayfası†
