Moon Knight 1. Sezon İncelemesi – Gods, Men, Madness and Faith – The Outerhaven

Disney+ şovları kalite açısından çok karışık (en azından benim için) oldu. WandaVision güçlü başladı, ancak garip bir şekilde sona erdi (ve daha sonra temelde göz ardı edildi Deliliğin Çoklu Evreninde Doktor Strange), Şahin ve Kış Askeri, ve Loki gerçekten yaptıklarıyla dikkatimi çekti, Farzedelim…? yüksek noktaları ve alçak noktaları vardı ve sonra Şahin göz öyleydi… öyleydi Şahin göz. Bir Disney+ şovunda manşet olan ilk “gerçekten yeni” karakter olan Moon Knight ilk sezonunu bitirdiğinde, onu nasıl seveceğimi merak ediyordum. Ve bu olarak Ay Şövalyesi Sezon 1 incelemesi umarım… bazen tuhaf ve farklı bir şey doktorun sipariş ettiği şeydir.

Ay Şövalyesi Steven Grant, Marc Spector ve ardından Grant’in ve ardından tekrar Spector’un hikayesi. Çünkü artık bildiğiniz gibi, “Steven Grant” bölünmüş kişiliklere sahip bir kişidir, ancak birinci bölümde gösterildiği gibi, beklenmedik yerlere ve durumlara girene kadar bunun farkına varmaz ve bu nedenle sersemletir ve sadece neler olduğunu anlamaya çalışır. . “Bedeninde”, paralı asker olan Marc Spector adında başka bir şahsiyetin yaşadığını ve Grant’in daha sonra öğrendiği gibi, Khonshu olarak bilinen Mısır Tanrısının “avatarını” öğrenir. Ammit’in güneş tanrısının dünya hakkında karar vermesini ve bu süreçte kendi zihinsel durumlarını çözmesini engellemeye çalışmak için bir arayışa girerler.

İlk başta, özellikle de devam eden tüm “zihin değiştirme” ile bu, bir şov yapmanın oldukça garip bir yolu gibi görünebilir. Ancak ironik bir şekilde işe yarıyor, esas olarak başrol oyuncusu Oscar Isaac, Steven ve Marc’ı ayırt etmek ve farklı becerilerini göstermek için kelimenin tam anlamıyla elinden gelen her şeyi yaptığı için. Örneğin, Marc daha iyi bir dövüşçü olsa da, Steven zekidir ve Eski Mısır ve astronomi hakkındaki bilgilerini onlara daha fazla yardım etmek için kullanır. İkisinin “güven sorunlarını” birbirleriyle çözmeleri gerekiyor ve sona geldiğimizde, onların iyi yağlanmış bir makine olarak birlikte çalıştıklarını görmek gerçekten eğlenceli.

Ayrıca, ikisi arasındaki farklılıkları, Moon Knight’ın bir bütün olarak nasıl sunulduğunu da benimsiyorlar. Çünkü ilk başta Marc’ın kontrolü ele geçirmesiyle “klasik kıyafeti” görüyoruz, ancak Steven takım elbisesini çağırdığında “Bay” oluyor. Şövalye” ve bu aslında formülde oldukça eğlenceli bir bükülme ve yine de burada oynayan akıllar göz önüne alındığında gülünç gelmiyor.

Ve sonra, Khonshu var. Kabul edeceğim, birinci bölümde, bedensiz sesini duyduğumuz için Khonshu’nun sesini beğenmedim. Ama zaman geçtikçe ve onu daha çok duydum ve onun ne tür bir tanrı olduğu ve olmadığı üzerine genişlediler, bunun neden sadece Marc’ın değil, aynı zamanda dünya, bildiğimiz gibi.

Bu başka bir anahtar şey Ay Şövalyesi Mısır panteonunu anlamamızı ve ona inanmamızı sağlayarak gerçekten iyi iş çıkarıyor. Thor serisi nedeniyle bu kulağa tuhaf gelebilir, ancak Ay Şövalyesi gerçekten bu panteonun çeşitli özelliklerini kısa sürede kurar ve uygular ve onların gerçek huşu ve merakını görmenizi sağlar. Avatarları, tanrılarla nasıl bağlantılı olduklarını, Khonshu’nun neden sürgün edildiğini, sonuç olarak onlardan neden nefret ettiğini öğreniyoruz ve bu böyle devam ediyor. Taweret adında bir su aygırı tanrıçası ile tanıştığınızda, dürüst olmak gerekirse, o kadar fazla çekinmiyorsunuz, çünkü kurs için eşit hissettiriyor.

Bu da bizi Leyla’ya getiriyor. Kolaylıkla “aşk ilgisi” karakterinden başka bir şey olmayan ve basit şeylere indirgenebilecek bir karakter. Ama bunun yerine, hikayenin hayati bir parçasıydı ve son bölümde kendi kahramanı oldu (bir su aygırı tanrıçası sayesinde!). Hem Marc hem de Steven ile etkileşime girdiğini görmek ve onların ne kadar farklı olduklarını kabul etmek eğlenceliydi.

Sonra, şimdiye kadar gördüğümüz her MCU kötü adamından çok farklı olan Ammit’in avatarı Arthur Harrow var… ve bu, bu noktada bir şey söylüyor. O, inandığı tanrıya “gerçek inancın” vücut bulmuş halidir ve Ammit’in iradesinin yerine geldiğini görmek için inanılmaz çabalar sarf eder. Ama bu düşündüğünüz gibi bağnaz bir inanç değil – özünde daha iyi bir dünya istediğini söyleyebilirsiniz. Steven’a tarikatını ve bunların birbirlerini daha iyi hale getirmek için nasıl bir araya geldiklerini gösterdiği önemli bir sahne dahil. Ya da gücüyle iyi bir ruh bulduğunda, onları görmekten ve “onları özgür bırakmaktan” mutlu olur. Hatta son bölümde umduğu gibi “ölçüsü dengede olmadığı” için ölmesine bile razı oldu. Kendini o kadar adamıştı ki, tanrısına hizmet ettiği sürece ölüm bile onun için iyi bir şey olurdu. Ve sevimsiz gelmedi, ki bu tür şeylerle yapmak zor.

Akıl sağlığı ve Steven/Marc’ın durumunun gösteri boyunca nasıl bir tartışma konusu olduğundan bahsetmişken, çoğu zaman iyi bir şekilde ele alındı. İkisinin gerçeği öğrenmek için kendi anılarında gezinmek zorunda kaldıkları ve bu acımasız bir gerçekti. Yine de sonunda, Ay Şövalyesi açıkçası daha mantıklı. Çoğunlukla, birazdan açıklayacağım gibi hala mantıklı gelmeyen birkaç parça vardı.

Övmek istediğim son bir şey de karakterlerin görünüşü ve dövüş sahneleriydi. Çeşitli Moon Knight kostümlerini çalışırken görmek harikaydı ve içinde bulundukları aksiyon harikaydı. Moon Knight, Layla, Harrow ve benzerlerinin iki versiyonu arasında, MCU’yu ne kadar eğlenceli olabilecekleri konusunda uyaran gerçekten harika aksiyon sahneleri vardı. Tanrıların Kaiju boyutunda bir savaşını bile gördük ve harikaydı.

Tüm söylenenler, bu birkaç yapışkan nokta olmadan bir inceleme olmaz, değil mi?

Örneğin, Steven/Marc arasındaki dinamiği sevsem de, can sıkıcı olmayan bir seviyeye ısınmak biraz zaman aldı. Özellikle Steven’ın sesi olduğu gibiyken. Ayrıca Steven’ın Marc’ın karısı olduğunu bilmesine rağmen Layla’ya aşık olması biraz garip geldi. Steven, Marc’ın suratına yumruk atacak kadar uzun süre kontrolü ele geçirmesine rağmen mi? Tam bir komediydi.

Dinamiklerinden bahsetmişken, sezonun hala kafamı karıştıran bir kısmı sahte akıl hastanesi meselesi. 4., 5. ve 6. bölümlerde, ikisinin tutulduğu bir akıl hastanesinin “görüşünü” alıyoruz ve görünüşe göre bunların hepsini hayal edip etmediklerini veya bu onların gerçekliği olup olmadığını sorgulamamız gerekiyor. Gerçekten tuhaf bir oyundu, özellikle de biz izleyiciler gerçeği bildiğimizden ve Steven/Marc’ın tüm hayal ettiklerine bakılırsa bir şeylerin yanlış olduğunu görecek kadar akıllı olduğunu düşünmek istiyoruz. Sonra, sonunda, onlar sadece… “illüzyon”u bitirdiler. Öyleyse neden ilk etapta geri dönme ihtiyacı duydular?

Ve daha büyük MCU’nun bu seriyi etkilemediği doğru olsa da, sorun değil çünkü buna ihtiyacı yok. AMA… çok benziyor sonsuzlar, Avengers’ın (kimin “sırada kaldığını” düşündüğünüz önemli değil) fark edeceği ve araştırmak istediği bazı “dünyayı yıkan” olaylar vardı. Ama yapmadılar ve garip geldi.

Son olarak, Harrow’un karakterini sevsem de, Khonshu’nun onu avatarı olarak neden terk ettiği gibi, karakteriyle birlikte baktıkları birkaç önemli konuşma noktası vardı. Ya da Ammit’in taşa mühürlenmesine rağmen nasıl onun avatarı haline geldiğini. Ve kültünü nasıl büyüttüğünü vb. Altıncı bölümde, Ammit’in birbirine “bağlı” olmaktan aniden kendi akıl hastanelerinde olmalarına yardımcı olmadı. Oraya nasıl gittiler? İklim savaşından sonra Marc ve Layla’ya ne oldu? Bilmiyoruz! Tek bildiğimiz, Khonshu’nun kredi ortası sahnesi aracılığıyla Jake Lockley (nihayet geldiğinde birçok hayranını heyecanlandıran) aracılığıyla delikteki ası. Bu harika bir sahneydi, ama az önce olanlardan kopuk hissettiriyordu.

Sevip sevmediğimden emin olmadığımı söylediğimde bana inan Ay Şövalyesi hiç, ama tüm sezonu boğduktan sonra, olanlardan hoş bir şekilde şaşırdım ve daha önce neredeyse hiç dokunmadığım bu karakter hakkında daha fazla şey öğrenmekten çok hoşlandım. 2. sezon gelirse? Ya da Moon Knight daha sonra daha büyük MCU’ya gelirse? Karakterle ne yapacaklarını görmek için sabırsızlanıyorum.

Şunlar da hoşunuza gidebilir