Teknoloji dünyasına dair dikkat çeken bir olay yaşandı. İnsanlar, Minneapolis Şehir Salonu önünde sıradışı bir kalabalık oluşturdu. Sıcak kış kıyafetleri içinde, elinde farklı pankartlar ve boynunda düdük taşıyan yoğun bir grup, durmaksızın yola devam etti. Önceleri birkaç düzine kişiyle başlayan yürüyüş, kısa sürede binlerce kişiye ulaştı. Bazı raporlar bu sayının beş ila on bin arasında olduğunu belirtse de, sahada hissettiğim yoğunluk sayılardan çok daha fazlaydı.
Kalabalığın içinde ilerlerken “affedersiniz” ve “pardon” demekten kendimi alıkoyamadım. İnsanlar son derece kibar görünüyordu. Birisi bana “Fuck ICE” rozeti teklif etti, başka biri ise çikolatalı kurabiye sundu. Bir diğeri ise bana kırmızı bir vuvuzela vermek istedi ve bunların hepsi adını vermeyi veya röportaj yapmayı reddetti.
30 Ocak Cuma günü, federal göçmen memurların Alex Pretti’yi öldürmesinden bu yana Twin Cities’te gerçekleştirilen ikinci genel grev düzenlendi. Bu grev, Minnesota Üniversitesi’ndeki Somali ve Siyah öğrenci grupları tarafından organize edildi. Geçen haftaki daha planlı grevin aksine, bu Cuma günü yapılan grev daha aceleci bir şekilde düzenlenmişti. Kalabalıkta daha az katılım olabileceğine dair duyumlar almıştım; fakat plaza o kadar kalabalıktı ki, daha fazla insanın nasıl sığabileceğini anlamakta zorluk çektim. Ancak Minnesotalılar sürekli akmaya devam etti. Hafif raylı sistem aracı geldiğinde, içindeki insanların omuz omuza sıkıştığını gördüm; dışarı dökülen insanlar, sanki var olmayan boşluğu dolduruyorlardı.
Kalabalık, “Artık Minnesota nazik olmayacak, Minneapolis grev yapacak” şeklinde sloganlar attı.
Whipple Federal Binası önünde süren protestoların aksine, Şehir Salonu’ndaki etkinlikteki atmosfer neredeyse coşkuluydu. Ancak burada da her yerde bulunan öfke ve korku hissi göz ardı edilemezdi. Whipple önünde insanlar federal ajanlara ve yerel şerif yardımcilerine hakaret ederken, bu sert tepkilere sık sık ses bombaları ve biber gazıyla yanıt veriliyordu. Bugün Şehir Salonu’ndaki etkinlikte benzer bir tehlike yoktu, ama Minneapolis halkı son birkaç haftada çok şey öğrendi: Her köşede tehlike vardır. Araçta otururken, göçmen bir ajanı tarafından öldürülmek mümkündür. ICE izleme yaparken öldürülme olasılığı vardır. O öldürmeye karşı protesto eden bir kişi, federal ajanlar tarafından gözaltına alınabilir. İşe yürüyerek ya da araçla giderken federal ajanlar tarafından yakalanmak mümkündür. Mahalledekileri uyarmak için düdük çaldığınızda, en azından biber gazına maruz kalabilirsiniz. Medikal ekipler, olası en kötü duruma hazırlıklı olarak etrafta dolaşıyordu.
Hava sahasında helikopterler dönerken, neredeyse her giriş ve köşe noktasında görevli gönüllü görevliler kalabalığı yönlendiriyordu. Birisi bana buz konusunda uyarıda bulundu; onu duyamadım ve kaydım, ama arkamdaki bir kadın düşüşümü yakaladı.
Sizce bu tür eylemler, toplumsal mücadelede nasıl bir rol oynuyor?
