Yeni bir rapor, nükleer enerjinin dünyanın en büyük veri merkezlerinden bazılarına temiz enerji sağlamak için uygun bir seçenek olabileceğini ileri sürdü.
Teknoloji araştırma firması Omdia’daki analizciler, küçük modüler reaktörlerin (SMR’ler) gelecek yıllarda yaygınlaşabileceğini ve veri merkezlerinin şebekeden güç çekme ihtiyacını kendi çevre dostu alternatifleriyle değiştirebileceğini savunuyor.
Bu tür reaktörler, teknolojiyi kullanan 80’den fazla gemiye sahip ABD Donanması’ndaki denizaltılara güç sağlamak gibi belirli endüstrilerde uzun yıllardır kullanılmaktadır.
Güç potansiyeli
SMR’ler standart nükleer tesislerden çok daha az güç üretir, gigawatt yerine megavat cinsinden ölçülür.
Ile konuşmak Kayıt (yeni sekmede açılır)Raporun ortak yazarlarından biri olan Alan Howard, bulut depolama sağlayıcıları tarafından kullanılan veri merkezlerinin güç tüketimine ilişkin doğru bir rakam elde etmenin zor olduğunu, çünkü genellikle bu tür rakamları kolayca veya doğru bir şekilde sağlamadıklarını söyledi.
Tipik bir büyük ölçekli veri merkezi 125 MW güç kullanabilir, yani her biri tipik bir 35 MW üretirlerse dört SMR’ye ihtiyaç duyulur.
Bununla birlikte, bir sorun, tipik olarak yaklaşık 200.000 fit kare gerektiren SMR’leri barındırmak için gereken alan miktarıdır. Bu, yalnızca en büyük veri merkezi sitelerinde gerçekten geçerli olacakları anlamına gelir. Bu nedenle rapor, 100 MW’ın üzerinde güç gerektiren ortak yerleşimler için kullanımlarını öneriyor.
Ancak Howard, daha küçük merkezlerin fazla gücü kullanmak için diğer yerel endüstrilerle ortaklık kurabileceğini de öne sürüyor. Ek olarak, mikro reaktörler olarak bilinen daha küçük reaktörlerin bile şu anda kullanılan pillerin ve dizel jeneratörlerin yerine veri merkezlerinde yedek güç olarak kullanılabileceğini iddia etti.
Nükleer güce her zaman sarılmış olan bir başka endişe alanı da güvenliktir. Howard ve yardımcı yazarı Vladimir Galabov, SMR’lerin küçük ölçekli olması nedeniyle çok daha az riskli olduklarını ve eski reaktörlerin tasarım ve güvenlik sorunlarını düzelttiklerini savunuyorlar.
Bununla birlikte, başka bir dezavantaj kalır ve bu israftır. Radyoaktif yan ürünler uzun süre kalır; son derece zehirlidirler ve onlardan kurtulmanın, onları varillerde saklamak ve güvenli hale gelene kadar muhtemelen binlerce yıl beklemekten başka bir yolu yoktur.
SMR’lerin sık sık yakıt ikmaline ihtiyacı olmasa da – şu anda her 10 yılda bir olabiliyor ve rapor, daha yeni tasarımların bunu 30-40 yıla çıkarabileceğini iddia ediyor – SMR’ler, kurmak (yeni sekmede açılır) daha büyük nükleer santrallerden 35 kat daha fazla atık üretmek.
İyimserlik yine de SMR’ler etrafında kalır. Maliyet cephesinde, bir SMR girişimi olan NuScale, birkaç yıl içinde reaktörlerinin kullanım ömürleri boyunca 40 $/MWh ila 65 $/MWh arasında bir maliyete sahip olacağını tahmin ediyor ve bu da onları rüzgar ve doğal gaz maliyetlerine yakın, ancak güneşin hemen gerisinde bırakıyor.
Ancak, ABD Enerji Bilgi Ajansı (yeni sekmede açılır) Rüzgâr ve doğal gazın artmasını ve güneş enerjisinin önümüzdeki on yıllarda aynı kalmasını bekleyerek SMR’yi kıyaslandığında daha elverişli hale getiriyor.
Nükleer Düzenleme Komisyonu’nun ABD’de kullanımlarına yeşil ışık yakmasıyla, SMR’lere olan inanç nispeten güçlü görünüyor. Bununla birlikte, Howard’a göre, en iyimser okumalarda kullanımları hala on yıl uzakta olabilir. Gerçekçi olarak, veri merkezlerinde kullanımlarının 10-15 yıl kadar süreceğini tahmin etti.
