Midnight incelemesinin güneyinde – daha iyi bir şeyin shakin ‘kemikleri

Prospero kasabasının üzerine ürkütücü bir karanlık düşüyor. Tempest öfkeli, yıkım şarkıları söylüyor. Yağmur, Hazel Flood’un evlerinin pencerelerini hazırlarken eşyalarını toplarken bir fırtına geliyor. Annesi Lacey işten geri dönerken, biri müzik kutusu ve cazip kaderde müzik çalan komşularını kontrol ederek Hazel’i görevlendirirken, diğeri hunkers ve parantezler. Hazel titreyen neon ışığına geri döndükçe, evi temellerinden ayrılır ve Lacey yedekte deriye süpürülür. Bu bizim girişimiz Gece yarısı güneyinde.

Compulsion’un Amerikan Güney seti aksiyon-macera oyununa ilk bakışımızı yakaladığımızdan bu yana iki yıl geçti ve hemen ilgimi çekti. Bayou ayarı büyük bir beraberliktir ve zorlamanın bilindiği halüsinojenik gariplik ile birleştiğinde, video oyunu rüyam gerçek gibi görünüyordu. Ama son zamanlarda takımın son maçını tekrar ziyaret ettikten sonra, kendimi biraz endişeliydim: Gül renkli nostalji gözlükleri kesinlikle anılarımı lekeledi, hızla tekrarlama ve jank’ı hatırlattım ve kendimi stüdyosun en sonun aynı sorunlardan muzdarip olmayacağını umdum. Ne yazık ki, güçlü açılış saatlerine, dünya inşasına ve stiline rağmen, gece yarısının güneyindeki korkularım hızla gerçek oldu.

Oyunun benzersiz satış noktası olan ayarla başlayalım. Compulsion’un Belle époque South, gördüğüm en çarpıcı video oyunu ayarları arasında. Pırıltılı güneş doğarken ve kuşlar şarkı söylemeye başladığında, yaşayan, nefes alan bir dünyanın parçası olduğumu hissediyorum. Zamanınızın çoğunu dövülmüş yolda geçirseniz bile, her seviyeye geniş bir his vermek için yeterli köşe ve çatlak vardır. Çürüyen, terk edilmiş bir nehir teknesi, Kooshma’nın alemi gibi favorilerimden biriydi, New Orleans’ın pürüzsüz cazla müziğinin trippy, fantastik bir yeniden tasarlanması.

Çevrelerin tekrarlayan bir sarılar, kahverengi ve yeşillik denizi ile karışmaya başlayacağından endişe duysam da, burada işleri ilginç tutmak için yeterli görsel çeşitlilik var. Riverboat’ı Bayou’nun karanlık, kasvetli bir köşesinde bulacaksınız, bir patron dövüşü, Floridian Everglades’ten doğrudan bir timsah seven hayvanat bahçesi için hilktanlık heykelleri ve reklamlarla dolu bir nehir yatağında oynuyor.

Ortamlar hikaye ile de hareket eder, Hazel’in ilk, Benjy adlı duyarlı bir ağaçla sağlıklı karşılaşmasını yansıtır, daha sonra annesini aramak için kabus alanına inerken karanlığa geçer.

Bayou’nun her bölümü farklı bir yaratığa ev sahipliği yapıyor. Benjy ve iki parmaklı Tom var; korkunç, baykuş benzeri rougarou; ve ürkütücü örümcek kadını, sarılın Molly. İki parmaklı Tom, her şeyi görünürde yiyen açlıktan, istismar edilmiş bir evcil hayvan, Rougarou ise babasının ölmesini izlemek zorunda kalan yetim bir çocuk. Onların kederli masalları iyi kazanılmış bir duygusal yumruk sunuyor ve oyunum sırasında bir kereden fazla ağladım.

Ne yazık ki, hepsi anlatı ve görsel perspektiften olduğu kadar benzersiz, onlarla savaşmak hayal kırıklığı yaratan tekrarlayan. Saldırıları arasında doğrusal AOE, füze AOE damlaları ve atlamak için bir süpürme yer alıyor. Bazıları size aşamalar arasında kısa platform dizileri atarken, diğerleri saldırılarını kesmek ve bir sersemletme yapmak için çevresel nesneleri fırlatmanızı gerektirir. Daha az savaş odaklı etkileşimler bile benzer bir deseni izleyin: anıları toplayın, yaralarını iyileştirin ve devam edin.

Rougarou’nun kavgası özellikle hayal kırıklığı yaratıyor. Sizi bir kasırga içinde yutar ve birkaç Ao’yu ateşler, sadece dizinin haritanın karşı köşesinde yeniden doğmasının sona ermesi için. Geçiş yok, havaya yukarı doğru ilerlemez, sonra Avengers tarzı bir kaza aşağı iner-döngü yeniden başlamadan önce yeniden doğar. Daha sonraki bir patron dövüşü, oyun boyunca defalarca alay etti, daha önce sayısız kez yenmiş olacağınız aynı düşmanların dalgasından sonra dalga ile mücadele etmekten biraz daha fazlası.

Son birkaç bölüm de, başlangıçta ilgi çekici karakterlerin terk edildiği gibi fark edilir bir şekilde acele ediyor. Oyunun başlarında, daha sonra tekrar Kooshma’nın alemine giderken, hayalet bir dokumacı ve nazik bir rehber olan Mahalia’nın spektral figürüyle karşılaşıyoruz, ancak hızla ince havaya kayboluyor ve bir daha asla duymuyoruz. Oyunun açık fragmanının yıldızı olan Shakin ‘Bones’un uğursuz, yükselen figürü, Hazel’i bir yerden diğerine feribot ediyor gibi görünüyor, o zaman bir daha asla görülmez. Gece yarısı birincil antagonistinin güneyiyle son karşılaşma bile biraz omuz silkerek sona eriyor.

Seviyelerde ilerledikçe ve Hazel’in yeteneklerini yükselttikçe, oyunun düzenli düşmanları olan birkaç çeşidi var. Hızlı hareket eden slashers, mermi atan düşmanlar ve sizi acele eden hulking canavarlar var. Kilitleme sistemi özellikle yararlı değildir, yani daha büyük gruplarla başa çıkmak genellikle dağınıktır, ancak savaş hala o kadar kolaydır ki nadiren ölürüm. Dövüşler de hızla tanıdık ve bayat büyür. Bir noktada, bıkkın bir ela “Bütün gün yok” diyor. Aynı, Hazel, aynı.

Görevler benzer şekilde öngörülebilir bir formatı izleyin: dört savaş örneğini tamamlayarak büyülü şişenizde dört anı toplayın. Bazen sevimli arkadaş Crouton’unuzu (yeraltına gidebilecek çağırılabilir bir peluş) kullanmanız gerekse de, ulaşılması zor damgalanmayı çözmek için, rotalarında gezinmek özellikle zor değil. Savaş hızlı bir şekilde Happy Mector’da sevinç tamircisini anımsatıyor; Psychedelic ışıltısı olmayan sinir bozucu bir inhibitör.

Platform bölümleri de bazı ciddi janklardan muzdariptir. Hazel iki parmaklı Tom tarafından yutulduktan sonra bilgisayarıma çarpan bir oyun kırma hatasıyla karşılaştım ve domuz çiftliğindeki görünmez bir duvar yukarı doğru hareketi önledi. Buna ek olarak, oyun ayarlanmış anahtar kabuklarımı kurtarmakta isteksiz görünüyordu, yani her önyükleme yaptığımda onları yeniden yapmak zorunda kaldım. Belki de bazıları benim yan fare düğmelerimde olmasıydı, ancak bir uçurumdan atlamak sadece çizginizin orijinal bağlanmasına geri döndüğünü fark ettiğini hızlı bir şekilde sinir bozucu hale getiriyor.

Yine de gece yarısının güneyinde zamanımdan zevk aldım. Karakterizasyon, anlatı ve ortam çok ağır kaldırma yapar, ancak film müziği hepsini birbirine bağlayan şeydir. Tıpkı müzik ve sözlü gelenek Creole ve Cajun kültürünün merkezinde olduğu gibi, gece yarısının güneyindeki atıcı kalbidir. Olivier Deriviere (Karanlıkta Yalnız, Veba Masalı: Requiem) en sevdiğim video oyunu bestecilerimden biri ve bu onun en iyi çalışması.

Benjy’nin üzücü ama jaunty karışıklığından, yükleme ekranları sırasında oynayan, gece yarısı film müziğinin güneyinde oynayan gürlemeli, cazel melodiye kadar mükemmel. Haints’i keserken – özellikle onları sersemlettiğinizde – davulları dövüyormuşsunuz gibi geliyor ve özellikle Kooshma’nın alemi çağdaş güney zarafetinde bir masterclass. Dikkatimin peşinden gittiğini hissettiğimde bile yine başka Haints turu, müzik beni geri çekti.

Gece yarısı güneyinde, bir Gotik peri masalı Amerikan Güney’in ilginç bir sanal turudur ve inandırıcı hikayeleri ve karakterleri bir çoğunlukla Güçlü anlatı (son saatlere rağmen). Hazel sevimli bir kahraman ve ‘karamsar binyıl’ trope’tan ayrılış, genç kadınların tipik olarak gördüğü sık sık ayrılıyor. Onu sevmek istiyorum; Gece yarısının güneyini sevmek istiyorum, ancak sinir bozucu, tekrarlayan savaş ve görev yapısı arzulanan çok şey bırakıyor. Eğer oyun monotonluğundan acı çekebilirseniz, burada ilgi çekici bir oyuncu ve dünya var, ancak krediler yuvarlanmadan önce vazgeçtiğiniz için sizi affederim.