Neal Adams’ın ölümü Cuma günü çizgi roman dünyasını hayrete düşürdü ve hem genç hem de yaşlı hayranlardan duygusal bir patlamaya neden oldu. Bu, Adams ile çalışan veya 80 yaşındaki ikondan etkilenen birçok çizgi roman profesyonelini ve film yapımcısını içeriyordu.
DC yayıncısı gibi sanatçılar Jim Leeressam alex rossbir kerelik danışan Bill Sienkiewicz ve film yapımcısı Guillermo del Toro Batman’i çocuk çizgi roman dünyasından çıkarmayı yöneten adama ve Adam West TV dizisinin komedi tarzlarına bugüne kadar devam eden karanlık, karamsar ve gotik tonlara saygılarını sunmak için Twitter’a gitti.
Şok ve üzüntü hisseden başka bir kişi, 1970’lerin başında Stan Lee’nin baş editörlük mantosunu teslim etmesinden sonra Marvel Comics’in dizginlerini alan adam Roy Thomas. Ancak bundan önce, Thomas birkaç yılını birçok Marvel başlığını yazıp yöneterek geçirdi.
Düşük satışta yazma işlerini devraldığı zamandı. X Men Neal Adams ile ilk kez çalıştığı çizgi roman. Onların işbirliği sadece dokuz sayı sürdü, hayır. 56-63, artı hayır. 65 ve kitabı etkili bir şekilde iptal edilmekten kurtarmak için çok geçti. Ancak bir etki bıraktı ve sanatsal bir başarı olarak kabul edildi. Mürekkep Tom Palmer’ın da dahil olduğu ekip, 1969’da en iyi yazar, en iyi kurşun kalem sanatçısı ve en iyi mürekkep sanatçısı Alley Ödüllerini bile kazandı ve bu tanıma bugünün Eisner Ödülleri’nin habercisi oldu.
1970’lerin başında, Thomas, Adams ve Palmer, uzun bir hikayenin bölümleri için birlikte çalıştılar. Yenilmezler “Kree-Skrull Savaşı” olarak bilinir.
Son yıllarda, Adams ve Thomas, hatıraları ve artık klasik hikayelerine kesin katkıları konusunda tartıştılar, ancak Thomas’ın Facebook’ta sabitlenmiş bir gönderide dediği gibi, Adams ona her zaman bir arkadaş ve usta bir sanatçı olarak sıcak bir şekilde hatırlanacak.
Thomas’ın gönderisi aşağıdadır.
Bugün uzun zamandır meslektaşım Neal Adams’ın vefat ettiğini öğrenmek beni derinden üzdü. Ne yazık ki haber, bir zamanlar olabileceği kadar sürpriz olmadı. Ne de olsa o benden bir yaşından küçüktü… ve onun ölüme yakın olduğunu geçen yıl sepsisten geç öğrenmiştim.
Neal, 1960’lardan çıkan bir avuç büyük çizgi roman sanatçısından biriydi… ya da herhangi bir on yılda tartışılabilirdi. İlk olarak Deadman and the Spectre, daha sonra Batman, the X-Men, the Avengers ve the Inhumans üzerine DC ve Marvel’daki çalışmaları, çizgi roman sanatında beklenebilecek olanın yelpazesini genişletti. Jack Kirby, Reed Crandall ve diğerleri gibi ustaların daha gerçekçi yaklaşımıyla. Gerçekçilik, romantizm, dinamik… Neal’ın içi dolu bir titremeyle, bizi şaşırtmak ve hayrete düşürmek için yeni oklardan asla vazgeçmedi.
1960’ların sonundan 1970’lerin ortalarına kadar birkaç yıl onunla birlikte çalışarak, onu hem bir ilham kaynağı (yetenek açısından) hem de çalışmak için bir meydan okuma (teslim süresi açısından) buldum. Sık sık sorunlarımız oldu, ara sıra “kelimelerimiz oldu” ama sanırım birbirimize her zaman saygı duyduk. 1972’nin sonlarında bir akşam, özel hayatımın kötü bir noktasındayken, ilk karım o gün erkenden çekip gittiğinde, bir telefon görüşmesinde Neal’a durumumdan bahsettim (hangisinin diğerini aradığını unuttum) ve 15 dakika kadar sonra taksiyle oradaydı, aramıza daha iki ya da üç yıl önce giren daha karanlık günler olmasına rağmen bana her zaman hatırladığım ve takdir ettiğim dostluk ve rahatlık verdi.
Yarı-kamusal alanda giderek artan düşmanca yorumlardan sonra bile, şaşırtıcı bir şekilde, sadece profesyoneller olarak değil, kişiler olarak da birbirimize belirli bir saygı duymaya devam ettik. Birbirimizle en son New York City’deki “Yenilmezler: Oyunsonu”nun bir galasında geçerken, biri tuvalete girerken diğeri çıkarken karşılaştık. Ve son zamanlardaki öfkeli sözlere rağmen, her birimiz diğerine kibar bir merhaba dedik… ve ikimiz de bu duygularda samimiydik. Bazı şeyler -aslında pek çok şey- çizgi romanlardan ve onlara verilen belirsiz kredilerden daha büyüktür. Ve Neal’ın ve benim ilişkimin o şeylerden biri olduğunu düşünmek hoşuma gidiyor.
Özlenecek, elbette. O nasıl olmaz? Ne de olsa hayattan biraz daha büyüktü, neredeyse doğanın bir gücüydü. Bununla birlikte, başka bir anlamda, onu kaçırmak zor olacak – çünkü hala burada olacak, eserleri durmadan ve hak ettiği şekilde yeniden basılacak, etkisi doğrudan ve dolaylı olarak yeni nesilleri etkilemek için yayılacak. Bunu biliyordu, inanıyorum ve bu yüzden sonuna kadar dolu bir adam olduğuna inanmaktan kendimi alamıyorum. Hiçbirimiz hayattan daha fazlasını isteyemeyiz.
Bir ara, şüphesiz Neal hakkında daha uzun yazacağım. Ama bu o zaman değil. Bu, insanın sanatçı ve mevcudiyet olarak büyüklüğünü yansıtmanın zamanıdır.
