Mars’ı unutun, insanlar ne zaman Satürn’e uçacak?

Şimdi anlamak zor olabilir, ancak güneş sistemini insan keşfi, ayda ve Mars’ta durmayacak. Sonunda, torunlarımız güneş sistemi boyunca yayılacaklar – uzay araştırmalarıyla ilgilenenler için soru sadece ne zaman değil, ne zaman olduğudur. Bu soruyu yanıtlamak, ABD, Çin ve Hollanda’dan bir grup araştırmacı tarafından arXiv’de yayınlanan yeni bir makalenin odak noktasıdır. Yaklaşımları oldukça teorik, ancak muhtemelen önceki tahminlerden daha doğru ve insanları ne zaman dış güneş sisteminde görmeyi bekleyebileceğimiz konusunda makul bir fikir veriyor. Satürn sistemine ulaşabileceğimizi düşündükleri en son tarih 2153.

Böyle bir hesaplamanın nasıl başlatılacağı bile karmaşıktır, bu nedenle bu durumda biraz hesap içeren temel bilgilerden başlamak en iyisidir. İnsanların güneş sisteminde ne zaman daha uzağa ulaşacağını anlamak için yazarların iki değişkene ihtiyacı vardı: mesafe ve zaman. Bu durumda mesafe, insanların Dünya’dan kat ettiği mesafe olarak tanımlanır ve zaman, 1957’de henüz hiçbir insanın Dünya’dan ayrılmadığı uzay yarışının başlangıcında başlamış olarak tanımlanır.

Bir diğer kritik veri noktası, insanların 1969’da aya ulaştığı zamandır. .0026 AU uzaklıkta, güneş sisteminin çok uzağında değildi ama bir başlangıçtı. Keşifteki bir sonraki adım bu noktada hala spekülatif, ancak yazarlar insanlığın Mars’a ne zaman ulaşacağı konusunda iki farklı senaryo kurdular. Fırlatma pencereleri göz önüne alındığında, ilk insanların, NASA’nın Artemis programının planladığı 2038’de Kızıl Gezegene gerçekçi bir şekilde ayak basacağını tahmin ediyorlar. Ancak, son zamanlardaki insan uzay araştırma programındaki gecikmelerin tarihi göz önüne alındığında, 2048 kadar geç olabileceğini de kabul ediyorlar. Bu ayrı başlangıç ​​noktasını kullanarak, diğer keşif adımlarının “gecikmeli” bir zaman çizelgesini geliştirirler ve , üstel olduğu için, diğer dönüm noktalarının tarihleri ​​üzerinde de buna bağlı olarak büyük bir etkiye sahiptir.

Mars’a ulaşmak kesinlikle güneş sisteminin geri kalanının keşfini etkileyen tek faktör değil. Yazarlar diğer iki değişkeni kullanıyor: NASA’nın bütçesi ve uzay araştırma teknolojilerinin seviyesi.

Bu ülke dünyanın en kapsamlı uzay programına sahip olsa bile, ajans yalnızca bir ülkeyi temsil ettiğinden, NASA’nın bütçesini kullanmak nispeten taraflı görünebilir. Bununla birlikte, özel sektör son zamanlarda daha fazla dikkat çekiyor olsa da, daha genel olarak uzay araştırma finansmanı için bir vekil görevi görebilir. Uzay camiasında, Mars’taki ilk insanın bir devlet kurumundan bile olup olmayacağı konusunda şüphesiz bir tartışma var. Her iki durumda da, NASA’nın bütçesini denklemde bir değişken olarak kullanmak, zaman ile enflasyondan arındırılmamış bir bütçe arasında nispeten basit bir doğrusal ilişkinin kilidini açar.

Teknolojik ilerlemeyi ölçmek daha zordur, ancak yazarlar, belirli bir yılda yayınlanan ve bu görevleri tamamlamak için gerekli teknoloji düzeyinin bir temsilcisi olarak derin uzay araştırmalarından bahseden makale sayısının bir modelini kullanırlar. Zaman içindeki makale sayısının bu metriği için buldukları ilişki üsteldir ve son zamanlarda yılda yaklaşık 2.000 makaleye ulaşmıştır.

Doğrusal ve üstel ilişkilerin bu kombinasyonu, uzay yarışının başlangıcı, aya ilk insanlı iniş ve (hala varsayımsal) ilk insanlı inişin mesafesi ve zamanı için veri noktalarını takarak çözülebilecek bir denklemle sonuçlanır. Mars’ta. Bu modelden, kilometre taşlarının tarihleri ​​düşmeye başlar. İnsanlık Asteroid Kuşağı’na 2073’te, Jüpiter’in sistemine 2103’te ve nihayet Satürn’e 2132’de ulaşabilir. Yukarıda tartışıldığı gibi, planlanan Mars inişinin belirsizliğine dayanan bazı önemli potansiyel farklılıklar vardır. Yine de, mevcut teknolojik ilerleme seviyemiz ve bütçe seviyelerimiz ile devam ettiğimiz sürece genel eğilim, üstel keşiflerden biridir. Bu, herhangi bir uzay hayranının kulağına müzik olurdu.