Bir zamanlar alışılmadık bir şekilde, Arcadia dosyalarımla çok fazla vakit geçirdikten sonra kanepeme çöktüm ve BFMTV’yi arka plana koydum. Consigny / Pillaud-Vivien düellosuna veya ikilisine rastladım.
Matematik denklemi
Salı akşamı anlaşmazlıklarının amacı mı? Diğer şeylerin yanı sıra bir Sephora noktası. Neden burada konuşalım ki? Oldukça basit çünkü söz konusu gönderi sosyal ağlarda geniş çapta yayıldı. Ve bu konunun gecenin konusu olmasının nedeni de aynı sosyal ağlardaki yaygınlığıydı.
Matematiksel bir denklem gibi görünüyor: Bir konu, sağ ya da aşırı sağ tarafından ele geçirildiği anda sosyal ağlarda viral hale geliyor. Genellikle daha önce kimse umursamaz. Ancak canı sıkılan bir politikacıyı Twitter’a koyarsanız, medyada saatlerce süren tartışmalara yol açacak ilginç olmayan bir konu bulacaktır. Meslektaşlarım hakkında kendime ciddi sorular sormaya geldim.
Bu bir alt kategoridir Streisand etkisinin : Faydasız bir şeye öfkeleniyoruz, kartopu gibi büyüyor ve herkes saatlerce, günlerce bunun hakkında konuşuyor. Sağın ve aşırı sağın ağları daha aktif, sosyal ağlarda daha seferber, ulusal duyguyu uyandırabilecek en ufak bir mesajı irdelemekten başka bir işlerinin olmadığına inanıyorlar. Bu nedenle Fransızların yeterince çalışmadığına inananların olmasına şaşırmamak gerekir.
Daha ciddisi, sosyal ağların sürekli bir öfkeyle çalıştığını, hatta bazı insanların bu sayede geçimini sağladığını ne kadar anlatsak da hiçbir şey işe yaramıyor, herkes aynı gemiye biniyor. Son zamanlarda bağımlılık hakkında çok fazla konuşuluyor, güçlü bir bağımlılık geliştiren toksik maddeler paneline Twitter’ı (kusura bakmayın X) dahil etmemiz gerekebilir. İsimsiz X bağımlılarının bir toplantısının nasıl olacağını hayal edin: “Merhaba, benim adım Paul ve ben X bağımlısıyım”. Komik skeçlere yer var, özellikle de bir bağımlı yanlış odaya giderse ve pornografi bağımlıları arasında olduğunu düşünüyorsa. Ama Sephora’ya dönelim.
Hangi çeşitlilik?
Consigny ile Pillaud-Vivien arasındaki “tartışmanın” temelinde Sephora reklamı yapan kadın futbolcuların başörtüsü takması yatıyordu. Dürüst olmak gerekirse kafalarında ne olduğu umurumda değil. Bu beni oldukça rahatsız eden başka bir şey.
Bir süredir, ister televizyonda, ister sosyal ağlarda, özellikle Instagram’da olsun, reklamlarda, tabiri caizse, vücut ve renk çeşitliliğini teşvik eden markaların sayısının giderek arttığını görüyoruz. Kozmetik reklamlarında yaş çeşitliliği ne zaman olacak?
Otuz yaşından sonra kadınlar artık kozmetik dünyasında yaşlanma karşıtı kremler ve saç boyası lekeleri dışında temsil edilmiyor. Büyük markaların ilham perilerinden bazıları açıkça 30 yaşını geçmiş durumda, ancak genel olarak modellerin hâlâ 20 yaşında, hatta gerçekte daha az yaşında çocuklar olduğunu görüyoruz. Dove markası yaş açısından biraz çeşitlilik sunmaya çalışıyor, ancak 20 yaşındaki genç kadın ile yaşı belirsiz, beyaz veya gümüş saçlı kadın arasında mutlu bir ortam olabilir.
Web, bloglar ve sosyal ağlar sayesinde nihayet var olma hakkına sahip olacağımızı düşünürdük. Hayır. YouTube kanallarını ve Instagram hesaplarını derinlemesine incelemediğimi itiraf ediyorum, ancak karşılaştığım birkaç video bana her zaman 20 yaşındaki kızları gösteriyor. Dahası, ikincisi sıklıkla iki uç nokta arasında gidip geliyor: beni derinden rahatsız eden aşırı ağırbaşlı, neredeyse çocuksu görünüm ya da çok (fazla) belirgin makyajla aşırı görünüm. Bu ikinci senaryo için elimde çok renkli ve çok yanlış bir formül var. Peki ikisi arasında? Hiç bir şey.
Aptal gençlik
Ancak 30 yaş ve hatta sonrasında kadınların satın alma gücü 20 yaşına göre çok daha fazla oluyor. İyi bir hayat kazanıyoruz, 50 Euro karşılığında ruja para harcayabiliyoruz ki bu da 20 yaşındaki bir öğrencinin yapamayacağı bir şey. Diğerlerine göre çok daha pahalı olan organik ya da vegan ürünlerden bahsetmiyoruz. Fransız kozmetik endüstrisinde bir çeşit gençlik görmek benim açımdan geçici bir moda mı? Düellodan sonra bir makyaj mağazasında yaşadığım çok tatsız bir deneyimi hatırladım. Genç pazarlamacı beni küçümsedi ve sonra 15 yaşındaki bir kıza odaklanmamı küçümsedi.
Bir süre sonra Barselona’da Corte Inglés’e günlük hac yolculuğumu yaptım. Max Factor’da duruyorum. Sevimli pazarlamacı emekliliğe benden daha yakındı. Küçük bir eyaletin GSYİH’sına eşdeğer harcama yaptıktan sonra satıcıları gözlemleyerek alışverişime devam ettim. Beni çok etkiledi: sadece 20 yaşındaki kızlar değildi. Satıcı kadınlar müşteriler gibiydi. Aynı deneyimi Mayorka’da, Tin-Tin*’de de yaşadım. Bakımlıydılar, aşırı makyaj yapmadan makyajlıydılar. Sıcak, samimi ve özenliydiler. Ve hepsinden önemlisi, her yaştandılar. Bunun tersine, Fransız markalarında her zaman, Majesteleri İspanya Kraliçesi’nin, lisans diplomasını bir saat önce üç çeyrek geçmiş çocuklardan oluşan bir izleyici kitlesi talep etme izlenimine kapılıyorum.
Markaların hâlâ kadınların 30’dan sonra var olduğunu anlamamış olması inanılmaz ve Consigny ile Pillaud-Vivien’in Sephora spotunun dini yönüne odaklanması da şaşırtıcı değil. Bir yandan konunun yorulmadan bir izleyici kitlesi oluşturduğunu biliyoruz, diğer yandan insanların bu tartışmalardan yorulmadığı ve gençlikten kaygı duymadıkları söylenmiyor. Erkekler bu konudan daha az etkileniyor ve daha da ağırlaştırıcı bir gerçek: iki arkadaşımızın hâlâ ergenlik çağındaki yüzleri var.
İddaa edebiliriz ki yakın zamanda markalar sosyal ağlarda bile 20 yaş üstü kadınların bulunduğunu anlayacaklardır. En azından gelecekteki yeni sitem için bunu umuyorum.
*Tin-Tin Mallorca’da kozmetik ürünleri satan bir mağaza zinciridir.
