İçinde Suzume, Adınız Ve Seninle Ayrışma yönetmen Makoto Shinkai’nin son filmi, sıradan bir lise öğrencisi kendini, aksi takdirde Japonya’da feci tektonik yıkımı serbest bırakacak olan başka dünyalardan gelen yaratıkları kovalama ve portalları mühürleme hayatının içine çekilmiş halde bulur. Shinkai’nin tüm animasyon özelliklerinden, SuzumeÜlkeye ve tüm doğal güzelliğine bir aşk mektubu gibi oynayan destansı bir hikaye anlatmak için Japonya’nın doğal afetlerle dolu gerçek dünya tarihinden yararlanma biçimiyle onun en doğrudanlarından biri.
Bununla birlikte, Japonya’ya tüm odaklanmasına rağmen, çoğu için inkar edilemez bir evrensellik var. Suzumebüyümek ve kişinin geçmişle ilişkisini anlamakla ilgili mesajları. Shinkai, kesinlikle herkese hitap edecek bir film yapmak için yola çıkmamış olsa da, geçenlerde sohbet etmek için oturduğumuzda Suzume‘in bu hafta vizyona girmesiyle, filmin özellikle genç sinemaseverlerle konuşma arzusu konusunda ısrarcıydı.
hakkında çok açık sözlüydün Suzume Japonya’nın doğal afetler ve nüfus azalması gibi sorunlarla uğraşırken karşılaştığı varoluşsal krizler hakkında bir hikaye. Bu sorunların ikisi de çok ciddi ve olumsuzdan başka bir şey olarak çerçevelenmesi zor. İnsanların doğrudan yüzleşmek istemeyebilecekleri şeyler olsa da, Japonya’nın uğraştığı sorunlar hakkında bu kadar dürüst ve gözü kara bir hikaye anlatmanın sizi en çok zorlayan yanı neydi?
Bahsettiğiniz gibi, 2011 Büyük Doğu Japonya depremi, Çin’de çok merkezi bir tema. Suzumeve her şeyi bir perspektife oturtmak için filmi kullanmak istedim. Felaket sadece 12 yıl önce oldu ama benim için bunu eğlence bağlamına oturtmak önemliydi. Böylesine ciddi bir konuyu alıp bir eğlence ortamının önüne koymanın bu kombinasyonu… Bence Japon sinema izleyicilerinden çok fazla direnç geldi. Ama benim için konu çok ciddi olduğu için onu biraz komik bir şekilde rahatlatmak ya da daha eğlenceli bir bağlama oturtmak önemliydi.
“Hey, 2011 felaketi hakkında bir film yapıyorum; bu bir sergi belgeseli ve nasıl gezinileceğine dair bir ders kitabı kılavuzu gibi”, kimsenin o filmi izlemeye geleceğini sanmıyorum – özellikle genç izleyicilerle. yani benim için önemliydi Suzume hem ciddi hem de eğlenceli olun çünkü bence birçok genç sinemasever ya 12 yıl önceki bu olayı – bu büyük felaketi – doğrudan yaşamadı ya da yaşasalar bile o kadar gençtiler ki muhtemelen hatırlamıyorlar. Tümü. Olmadan [Suzume] bir gösteri olarak, insanların onu görmeye açık olacağını bile sanmıyorum.
Yüz yüze gelmemiz gerektiğini düşündüğüm ve dikkatimizi gerektiren pek çok sorun var. Ancak onlarla bir şekilde yüzleşmek veya onları daha genç izleyicilerin tartışmaya açık olacağı bir bağlama oturtmak zor. Yani bazı açılardan, bence Suzume bu tür bir topluluk veya birleşik deneyim yoluyla daha yaşlı ve daha genç nesilleri birbirine bağlıyor.
Filmin solucanları, Japonya’nın depremlerle dolu tarihi için çok ilginç ve ürkütücü bir metafor, ancak örneğin bir hikayenin kahramanının büyük bir canavarla savaşmak zorunda kalması yerine, felaketi önlemenin tek yolunun kapıları kapatma fikri beni gerçekten etkiledi. . Benimle bu fikirlerin sana nasıl geldiği hakkında konuş.
Küçük bir çocuk olarak Japonya’da büyürken, ekonominin canlandığı ve nüfusun arttığı Japonya’nın sözde altın çağıydı. Ben şahsen Japonya kırsalında büyüdüm ve buna rağmen birbiri ardına yeni evler inşa ediliyordu. Ama bir yetişkin olduğumda, o ekonomik büyüme ve dalgalanma dönemi sona erdi ve bence bunun yerine, doğal afetler, basit insan davranışları veya nüfus azalmasının bir sonucu olarak giderek daha fazla durgunluk ve hatta harabelerle çevrili hale geldik. Bana göre, bir anlamda yeni kapılar açmanın zamanı değildi.
Bu fikir bende kaldı, ama durumunda SuzumeYeni kapılar açmakla ilgili bir film yapmanın mantıksız olacağını ve Japon izleyicilerde yankı uyandırmayacağını düşündüm – kısmen bu filmi covid sırasında, karantinalar sırasında geliştiriyordum.
O zamanlar Tokyo’da “Olimpiyatlarımız var mı? Erteliyor muyuz yoksa yapıyor muyuz?” Bu tartışma ve pandemiye ve tüm dünya olaylarına rağmen oyunlara ev sahipliği yapma dürtüsü bile bana bir dereceye kadar sorumsuzca geldi. Bu yeni kapıyı açıyordunuz ve diğer tarafta ne olduğundan emin olamadan, arkanızdakini kapatmadan, anlamadan veya kabullenmeden. Japon nüfusunun çoğunun aynı şekilde hissettiğini söylemek istiyorum. Üzerimizde böyle garip bir hava vardı ve gerçekten önümüze çıkanları düşünmeden yeni kapılar açmanın zamanı değildi.
hakkında konuştun Suzume kısmen Japonya’nın azalan nüfusu üzerine bir kafa yorma ve bu endişelerin bazılarının Tamaki’nin Suzume ile ilişkisine yansıdığını hissedebilirsiniz. Ama aralarında belirgin bir umut duygusu da var, özellikle de çekişirken bile doğru kararları verecekleri konusunda birbirlerine güveniyor gibi görünüyorlar. Suzume’nin teyzesiyle olan dinamiğini Japon toplumunun hangi yönleriyle tanımlamak istediniz?
Tamaki ve Suzume arasındaki ilişkiyi düşündüğümde, Japon toplumunun dokusunun oraya yerleştiği hissine kapılıyorum – bu, iki ebeveynin ve açıkça kan bağıyla bağlı olan çocukların olduğu geleneksel bir çekirdek aile fikri. toplumda gezinme ve bu sosyal değerlere uyma sorumluluğu. Ancak bu tür bir aile yapısının gerçekten bir gerçeklik olduğunu düşünmüyorum ya da mevcut ortamımızda bunu talep etmenin gerçekçi olduğunu düşünüyorum çünkü elbette bekar anneleriniz ya da hiç ebeveyni olmayan çocuklarınız var ve farklı tipler olabilir. aile yapılarının.
Bütün bunlara rağmen toplum bizden bu ideal şekle uymamızı talep ediyor. Bence şu anda orada çok büyük bir boşluk var ve – belki de kan bağı olmadan bile – var olabilecek bazı ebeveyn ilişkileri olduğunu göstermek ve insanları, belki de başka yollar olduğunu görmeleri için düşündürmek istedim. aile olarak anladığımız şeyi yaratabiliriz.
Daijin’in Japonya’da dolaşırken nasıl bir sosyal medya ünlüsü haline geldiğinin sadece küçük bir kısmını görüyoruz, ancak bu, özellikle bir düşman için çok ilginç bir küçük karakter detayı. Daijin’in şöhreti aracılığıyla sıradan insanlar ve genel olarak toplum hakkında hangi fikirleri örneklemek istediniz?
Bu, Daijin’i ve onun sosyal medyayla ilişkisini görmenin çok ilginç bir yolu. Filmi tamamladıktan sonra, ancak o zaman bu düşmanın ne tür bir ironi olduğunu fark ettim – onu toplum olarak nasıl bir ünlüye dönüştürdük. Ama bu ilişkiyi çok kapsamlı düşündüğümü sanmıyorum; amacım daha çok toplumumuzun mevcut şeklini tasvir etmekti.
Teknoloji ile çevriliyiz; herkesin bir akıllı telefonu var. Ama aynı zamanda, özellikle Japonya’da, aynı zamanda çok sınırlı olan ve bence birçok genç neslin kapana kısılmış hissettiğini düşündüğüm, derin kökleri olan kültürel kökleri olan birçok gelenek, rutin ve fikir var.
Örneğin Sota’nın işini daha yakın olarak ele alalım. Elbette bu gerçekte yoktur, ancak dua etme ve bir şeyin var olmasını isteme eylemi, Budist ve Şinto köklerine kadar uzanır. Bu geleneklerin eserlerini günümüz toplumumuzda hala görebiliriz ve günlük rutinimizin bir parçası olan belirli bir düzeyde biraz mantıksız ve neredeyse verimsiz davranışlar vardır.
Teknolojinin iddia edilen amacı, bir tür gelenek görüntüsünü sürdürmek için üstlendiğimiz tüm rutinlere rağmen, her zaman gündelik hayatımızdaki sürtüşmeleri ve verimsizliği ortadan kaldırmanın yollarını bulmaktır. Ama orada her zaman bir boşluk vardır ve Daijin ve sosyal medya ile perspektife oturtmak istediğim şey de buydu.
