Woodkid, “Tehlikenin kıyısında yürürseniz bu sizi değiştirir” diye gürlüyor. Uzun zamandır unutulmuş bir Janna duvar resminin cansız, taşlı gözleri sessizce onaylamayarak aşağıya bakarken çılgın bir neon ışıkla aydınlatılan Vi ve Jinx çatışıyor. Eş zamanlı olarak Ekko, Heimerdinger ve Jayce Anomali’yi ve yolsuzluğunun boyutunu keşfettiler. Jayce elini uzattığında her şey beyaza döner ve Caitlyn ile Vi’nin Hextech’i arızalanmaya başlar. Hepimizin beklediği sahne bu: büyük savaş, Sezon 2 Perde 1’in doruk noktası. Animasyon açısından harika olsa da, Woolkid’in hoş tonları gerçekten aksiyona hayat veriyor. Bu hikaye Gizemli genel olarak; film müziği sadece bir film müziği değil, aynı zamanda bir kalp atışı; karmaşık duyguların senfonisi. 3. Perde’nin ardından yapımcı Alex ‘Mako’ Seaver’a her şeyin nasıl bir araya geldiğini ve ekibin beyaz perdeye aktarılan en büyük video oyunu uyarlamalarından birinin müziğinin baskısıyla nasıl başa çıktığını soruyorum.
Konuşmamız Arcane’nin mirası ve bazılarını hayal kırıklığına uğratsa da iki sezonluk modelin nasıl doğru bir karar gibi göründüğü hakkında bir tartışmayla başlıyor. Mako bana “ilk günden” itibaren bunun “iki sezonluk bir hikaye” olduğunu bildiğini söyledi ve bazıları aksi yönde spekülasyonlar yapsa da, “1. Sezon yayınlanmadan önce zaten 2. Sezon üzerinde çalışıyorduk;” dedi. zaten iki sezonluk bir yay olarak pişiyordu. ‘Karşılamamı fazla uzatmak istemiyorum, sadece tam olarak bu hikayeyi anlatmak istiyorum ve buna bağlı kalıyorum’ diyen hikaye anlatıcılarına hem hayranlık duyuyorum hem de saygı duyuyorum.”
Tüm kalbimle katıldığım bir duygu. The Vampire Diaries ve Supernatural gibi çocukluk favorilerinin yerle bir olmasını izledikten sonra Arcane’i iki yoğun parçaya bölmek doğru karar gibi geliyor. Ancak sonuç olarak doğal olarak baskı dört katına çıkıyor: Arcane Sezon 1 muhteşemdi, dolayısıyla Sezon 2’nin bir şekilde daha da iyi olması gerekiyor, özellikle de League of Legends izleyicisini aştığı için. Mako’ya bunun nasıl bir his olduğunu soruyorum.
Bana “2. Sezonu yapmak 1. Sezonu yapmaktan çok farklı” dedi. “Bir 1. Sezonla karşınıza çıktığınızda bu, insanlar için bir nevi hediye çünkü onun varlığından haberdar değillerdi; geleceğini bilmiyorlardı. Daha sonra, [from] 2. Sezonun ilk dakikasında beklentiler çok büyük.
“Baskı çok tuhaf: Bunu her zaman Mario Kart oynamaya benzetiyorum,” diye devam ediyor, bu yazardan şaşkın bir sessizlik dalgası uyandırıyor – Geç olduğunu biliyorum ama az önce şunu mu söyledi? Mario Kart? Gülüyor: “Küçük bir zamana karşı yarış yaptığınızda ve kişisel en iyi zamanınızın hayaletiyle yarıştığınızda mı? Bu bir bakıma böyle hissettiriyor; Kendinizle yarışıyorsunuz ama daha önce yaptığınız şeye ayak uydurmaya ve onu yenmeye çalışıyorsunuz.”
Ancak Arcane’de bu, kendini aşma durumu değil. Bunun yerine, yeniden keşfetmeye odaklanılıyor; çok sevdiğimiz karakterleri ve ortamları alıp onları geliştiriyoruz. “Christian’la çalışmanın sevdiğim yanlarından biri [Linke, co-creator and showrunner of Arcane] şu ki, bazı şeyleri aşmayı pek umursamıyor, sadece harika ve farklı bir şey yapmak istiyor. Çoğu zaman onu heyecanlandıran şey şu oluyor: ‘Tamam, çok güzel bir şey yaptık, bundan tamamen farklı ne yapabiliriz?’”
Ve Arcane Season 2 öncekinden çok ama çok farklı hissettiriyor. 1. Perde incelememde şunu belirtmiştim: “1. Sezon, League of Legends dünyasına mükemmel bir giriş niteliğindeyken, 2. Sezon, Runeterra’nın boyutunu ve tehlikelerini gözler önüne seriyor.” Her şey sadece hissettiriyor daha büyük: Piltover ve Zaun daha geniş, küresel bir anlatının sadece iki oyuncusu. Bana göre sezonun müzikleri de bunu yansıtıyor. 1. Sezon ağır ve aşınmışken, 2. Sezonda yavaş, ağıt yakıcı balladlardan hareketli country şarkılarından hardcore heavy metal ve cesur punk rock elektronik müziğine kadar her şey yer alıyor.
“[The soundtrack] daha büyük çünkü hikaye bir nevi patladı. 1. Sezon bana çok derin bir karakter hikayesi gibi geldi; Piltover ve Zaun’daki muhteşem manzaralarla çevrelenmişler ama yine de [Jinx and Vi]. 2. Sezon küreselleşmeye başlıyor: onlar; Noxus sahneye çıkıyor; bütün bu şampiyonlar birleşiyor.”
Bana Linke ve Fortiche’nin belirli türler istemek yerine ona “ruh halleriyle” yaklaştıklarını, Cehennem Ateşi’ni örnek aldıklarını söylüyor. “Caitlyn’in karanlık tarafa geçişini gösteren bu berbat montaj ve içinde polis vahşeti ve her türlü berbatlığın yankıları var.”
Ancak film müziği bu daha ağır, daha karanlık anlardan inanılmaz akıcılıkta titreşen parlaklıklara o kadar kolay geçiş yapıyor ki, ona bütün bu farklı tonları ve duyguları bir arada tutarken nasıl harmanladığını soruyorum. “Çok çeşitli bir film müziği ve bunda sevdiğim şeylerden biri ama aynı zamanda endişelerimizden biri; bir doom-death metal şarkısından bir baladına ve bir Shurima ilahisi parçasına nasıl gidersiniz? Tutarlı olup olmadığını bilmiyorum – bunu bu şekilde yapmak için gerçekten çok çalışıyoruz – ama bu şarkıları resim yapmak için notalıyoruz, bu yüzden her şeyi bilinçli olarak gördüğünüz şeyle eşleştiriyoruz. Bence Arcane film müziğine özel sosu veren de bu; bunlar sadece resim üzerine düzenlenen veya senkronize lisanslanan önceden yazılmış şarkılar değil.”
Film müziği tamamen ekrandaki aksiyona dayalı olsa da, uzun süredir League of Legends oyuncuları için nostalji kıvılcımları da mevcut. Her zaman ikonik olan Get Jinxed, her iki sezonda da birkaç kez çalıyor ve bir de Arcane Sezon 2 Perde 2 incelememde çok övdüğüm Rise’ın orkestral versiyonu var. Dizi nostaljiyi modernlikle mükemmel bir şekilde harmanlıyor, bu yüzden Mako’ya ekibin her şeyi nasıl bu kadar iyi dengelediğini ve kendi deyimiyle “aptal paskalya yumurtalarından” kaçındığını soruyorum.
“Bu şampiyonlar muhtemelen bu şarkı anlarından bazılarının farkındadır” diyor. “Jinx Get Jinxed’i programlayacaktı! Sevika’nın koluna giriyor çünkü o tam bir orospu çocuğu ve her zaman onu kenara çekiyor – bu anlatısal bir şey; Bu kararı dizinin müzik yaratıcıları değil, Jinx verdi.”
1. Sezonun müziklerine de çok sayıda incelikli gönderme var; Mako, grubun en sevdiğim parçası Sucker’ın dilini 1. Sezonun müziklerinden, özellikle de Bones UK’den Dirty Little Animals’dan ödünç aldığını belirtiyor. “Sucker’ı yazdım ve 1. Sezon’un müziklerinden alıntılar yapmaya başladım. 1. Sezon’da Zaun’da bir şarkı setimiz olduğu için Zaun halkını kirli küçük hayvanlar olarak tanımlamaya başladım. Burası gerçekten ‘Hadi çizelim’ demek için eğlenceli bir oyun alanı. tüm dünyaya yayılacak kendi müzik bilgimiz.” Bu boyanın muhtemelen mavi olacağını düşünüyorum.
League of Legends’ı ilk açtığım andan itibaren Riot Games’in müziğini çok sevdim. Xayah ve Rakan’ın animasyonlu duvar kağıdını, arka planda The Rebel ve The Charmer temalarının çaldığını hatırlıyorum. Bir oyun olarak League of Legends elbette Riot’un öncelikli odak noktası olsa da, etrafında filizlenen yaratıcı ekosistem gerçekten de özel bir şey. Riot, K/DA ve Pentakill’den Dünya Şampiyonası marşına ve sezon sinematiklerine kadar başka hiçbir video oyununa benzemeyen bir müzik evreni yarattı.
Arcane’nin müziği tam bir başyapıt; gece sürüş müziğim ve işyeri arkadaşım oldu. Ancak hepsinden önemlisi, oldukça zor zamanlarımda bana yardımcı oldu ve sonuç olarak özel olmayı asla bırakmayacak. Woodkid “Bu sesin kafana neden girmesine izin verdin?” dürüst olmak gerekirse, buna engel olamıyorum. Her şey o kadar akılda kalıcı ki.
