Dün Beşinci Devre Temyiz Mahkemesi, Teksas sakinlerinin moderatörlük gönderilerini birçok uygulama ve web sitesini etkin bir şekilde yasaklayan tuhaf bir yasa olan HB 20 ile ilgili bir davada Teksas Başsavcısı Ken Paxton lehine karar verdi. Mahkeme, Paxton’a yasayı bloke etmek için daha önceki bir kararda erteleme verdi ve davanın geri kalanı devam ederken HB 20’nin derhal yürürlüğe girmesine izin verdi. Karar açıklama yapılmadan verildi. Ancak mahkeme gözlemcileri mutlaka şaşırmadılar çünkü bir takip etti. eşit derecede tuhaf işitme Bu haftanın başlarında – bir web sitesi işleten hemen hemen herkesi alarma geçirmesi gereken bir şey. Ve başka bir mahkemenin müdahalesi olmadan, Teksas’ta faaliyet gösteren sosyal ağları yasal risk altına sokacak.
HB 20, biraz özetlemek gerekirse, sosyal medya platformlarının kaldırma, sıralama düşürme, para kazanma veya başka bir şekilde “ayrımcılık” yapmasını yasaklar.[ing] “kullanıcının veya başka bir kişinin bakış açısına” dayalı içeriğe karşı”. Aylık 50 milyon aktif kullanıcıya ulaşan ve “kullanıcıların diğer kullanıcılarla iletişim kurmasını sağlayan” herhangi bir “internet web sitesi veya uygulaması” için geçerlidir, internet servis sağlayıcıları ve medya siteleri hariç. Sosyal ağların, kullanıcıları Teksas’taki konumlarına göre yasaklamasına da izin verilmez; bu, sitelerin eyaletten çekilmesini açıkça engellemeyi amaçlayan bir hükümdür – bu, çoğu için en basit çözüm olabilir.
Tüm bunlar, bir yargıç YouTube’un bir web sitesi olduğuna inanmadığı için oluyor.
Pazartesi duruşması Paxton’ı ve bir NetChoice avukatını Beşinci Devre yargıçları Leslie Southwick (çoğunluğa karşı oy veren), Andrew Oldham ve Edith Jones’un önüne koyun. Başından beri işler zordu. Paxton, sosyal medya şirketlerinin, pazar güçleri nedeniyle, tüm içeriğe telefon şirketlerinin yaptığı gibi tarafsız bir şekilde davranmalarını gerektireceğinden, ortak taşıyıcılar olarak muamele edilmesi gerektiğini savundu. Aslında, ağ tarafsızlığı yasalarının Cumhuriyetçi tarafından yürürlükten kaldırılması sayesinde, Comcast ve Verizon gibi internet servis sağlayıcıları bile yaygın taşıyıcılar değil.
Ancak panel, Paxton’ın mantığına sempatik görünüyordu. Yargıç Oldham, Twitter gibi özel bir şirketin LGBT yanlısı yorumlar gibi konuşma kategorilerini yasaklayabileceğini öğrendiğinde şok olduğunu (şok olduğunu!) söyledi. Oldham, “Bu olağanüstü,” dedi. “Gelecekteki mülkiyeti – sadece Twitter’ın modern kamusal meydanı olan bizlerin… LGBT yanlısı konuşma yapmayacağımıza karar verebilir.” Daha sonra, Verizon’un her telefon görüşmesini dinlediği ve her türlü LGBT yanlısı konuşmayı kestiği, Twitter’ın basitçe sıradan bir taşıyıcı değil ve karşılaştırma geçerli değildir.
Ancak Yargıç Jones, “etkileşimli bilgisayar hizmetlerini” kullanan ve işleten kişileri üçüncü taraf içeriğiyle ilgili davalardan koruyan yasa olan Bölüm 230’u tartışmaya başladığında, duruşma tamamen rayından çıktı. Mahkemeler, “etkileşimli bilgisayar hizmeti” terimini eski tarz web forumları, e-posta liste sunucuları ve hatta dedikodu siteleri de dahil olmak üzere her türlü şeye uygulamıştır. Ancak NetChoice’un avukatı, web sitelerinin İlk Değişiklik koruması alması gerektiğini savunurken, Yargıç Jones, terminoloji karşısında şaşırmış görünüyordu.
“Bu bir web sitesi değil. Müşterileriniz internet sağlayıcılarıdır. Bunlar web sitesi değil,” dedi Jones, Facebook, YouTube ve Google dahil olmak üzere web siteleri için. “Kanunda interaktif bilgisayar hizmetleri olarak tanımlanmaktadırlar.” Terimi biraz daha karıştırmak için sitelerin, medya web sitelerinden temelde farklı olarak tanımladığı “etkileşimli hizmet sağlayıcılar” olup olmadığını sordu. aksiyolar ve Breitbart. (Gazete ve blog yorum bölümleri de tekrar tekrar etkileşimli bilgisayar hizmetleri olarak tanımlanmıştır.)
YouTube’un bir “internet sağlayıcısı” olduğu ve bir “web sitesi” olmadığı fikri, kelimenin tam anlamıyla saçmadır, çünkü açıkça ayrı bir internet servis sağlayıcısı aracılığıyla erişmeniz gereken bir web sitesidir. (Evden deneyin!) Jones’un “etkileşimli bilgisayar hizmetleri”ni ISS’lerle karıştırıp karıştırmadığı açık değildir. Ama asıl sorun teknolojiden anlamayan bir yargıç değil. Görünüşe göre, Bölüm 230’a güvenmeyi, web sitesi operatörlerini Birinci Değişiklik haklarından mahrum bırakmayı düşünüyor. “İnternet sağlayıcıları” üzerindeki tuhaf gevezeliklerin etrafında Jones, görünüşe göre şuna indirgenen bir düşünce dizisi ortaya koydu:
- Yalnızca “etkileşimli bilgisayar hizmetleri” Bölüm 230’a güvenebilir
- Bölüm 230, bu siteleri herhangi bir üçüncü taraf içeriğinin “yayıncıları veya konuşmacıları” olarak değerlendirilmekten korur
- Şirketler konuşma ifade ediyorsa, İlk Değişiklik devreye giriyor
- Şirketler yasal olarak sorumlu değilse, özel yasadışı konuşma örneğigenel moderasyon stratejileri de konuşma olarak sayılmamalıdır
- Bu nedenle, YouTube ve Facebook, Bölüm 230 “etkileşimli bilgisayar hizmetleri” olmakla İlk Değişiklik haklarına sahip olmak arasında seçim yapmak zorundadır.
Bu mantıkta dünyanın teknoloji devlerinde duran hiçbir şey yok. Jones’un muhakemesi, herhangi bir boyuttaki sitelerin (veya uygulamaların veya posta listelerinin) devlet tarafından zorunlu kılınan bir denetleme stratejisini kabul etmesini veya bir kullanıcı her yorum gönderdiğinde kendilerini iftira ve taciz davalarına açmasını gerektiren yasalar için açık bir çek olacaktır. Bu çok YouTube’un bir web sitesi olduğunu bilmemekten daha kötü – Jones’un bir konuşma yayıncısı anlamında mecazi olarak kullandığı bir terim.
YouTube gibi yerlerde geniş bir algı var hissetmek yargıçlar ve kanun yapıcılar (ve Elon Musk) “modern kamusal meydan” gibi belirsiz terimler kullanmaktan kurtulabilirler. Ancak ne Paxton ne de Beşinci Daire yargıçları, dünyanın en güçlü platformlarına odaklanacak bir yasal çerçeve ile uğraşmadı bile. Bunun yerine, HB 20’nin “50 milyon kullanıcı” kriteri, Yelp, Reddit, Pinterest ve diğerleri gibi “Büyük Teknoloji” dışındaki şirketleri süpürecektir. Bu siteler (üzgünüm, “internet sağlayıcıları”) da telefon şirketi mi?
Bu arada, gerçek ISS’ler, Amerikalıların internet erişimi üzerinde olağanüstü bir güce sahip olmalarına rağmen, görünüşe göre Teksaslı politikacıları kızdırmadıkları için ücretsiz geçiş hakkı alıyorlar.
HB 20, kar amacı gütmeyen bir sosyal ağ bile yönetiyorsanız, üzerine inşa ettiğiniz alanı yeterince insan beğeniyorsa, topluluk standartlarınızı atmak zorunda kalacağınızı söylüyor. Ve bu sadece sorunların başlangıcı. Bir gönderiyi yanlış bilgi olarak etiketlemek, ona “ayrımcılık” mı getiriyor? YouTube, bir reklamverenin özellikle rahatsız edici videolardan reklam çekme isteğini yerine getirebilir mi? Reddit, kullanıcıları platformun belirli parçalarından yasaklamak için moderatörlere vekalet edebilir mi? Texas, internetteki herhangi bir web sitesini kendi eyaletinde çalışmaya gerçekten zorlayabilir mi? Potansiyel yasal baş ağrıları sonsuzdur ve hastalık derecesinde büyüleyicidir.
Bu sadece şunu söylemek içindir: Ülkenin en yüksek mahkemelerinden biri, yargıçları Pinterest ve Verizon arasında bir fark görmediği için internet yasasını havaya uçurdu. Ve bir tarayıcıya “youtube.com” yazmayı denemeliler.
