Linux kurulumunu gerçekleştirdiğimde, ana bilgisayarımı Linux üzerinde kullanma deneyimimi başlatmamın üzerinden üç ay geçti. Kısa süre sonra Windows’a sadece iki kez girmek zorunda kaldım: biri, Linux’ta düzgün bir şekilde taranamayan çok sayfalı bir belgeyi taramak, diğeri ise çocuklarımın okulu için acil bir fotoğraf yazdırmak içindi. Üç ayda bir şeylerin kötü gitmemesi, yazmamı engelleyen en büyük sebeplerden biri oldu.
Kurulumdan itibaren, Linux’un yeni ve heyecan verici hissi çabucak kayboldu ve bilgisayarım olarak işleve geçti. Esasında Windows’un daha az can sıkıcı bir versiyonu değil, ama geçişim düşündüğümden çok daha kolay oldu. Uygulamaları bulup yüklemek bazen ek adımlar gerektirse de genelde Windows’a göre daha kolay veya nadiren daha zor olduğunu söyleyebilirim. Hala bazı uygulamaları Linux’ta bulmakta zorlanıyorum. Eğlenceli hatalarla karşılaştım ve birkaç sinir bozucu anım oldu, fakat genel olarak deneyim beklediğimden daha sakin ve sağlam.
Şans eseri, şu ana dek yaşadığım sorunlar hafif düzeyde ve genelde komik anlarla sonuçlandılar; bir oyuncu faresi sadece oyunlarda çalışıyor, o kadar. Bu, kullandığım spesifik donanımlardan veya yaptığım tercihlerden kaynaklanıyor. Örneğin, HP OfficeJet 8720 yazıcımı tutmaya karar vermem gibi. Ayrıca, daha öngörülebilir bir sürüm döngüsüne sahip Ubuntu gibi ana akıma dayalı bir dağıtım yerine Arch Linux tabanlı daha yeni bir sürümü kasıtlı olarak seçmem de etkili oldu.
CachyOS ile birlikte gelen Snapper, kurulumdan önce veya bir program güncellemesi yapmadan önce işletim sisteminin anlık görüntülerini saklayan yerleşik bir görüntüleme servisi sunuyor; bu sayede bir şeyler ters gitse geri dönmek mümkün. Varsayılan olarak 50 anlık görüntü saklıyor ve bu, önyükleme bölümünde depolanıyor. CachyOS’u kurarken, önerilen boyutu 2GB olan bu bölümle ilerledim. Bu alan hızla doldu ve birkaç hafta içinde Snapper, alanın dolduğunu bildirdi. CachyOS, artık kurulumunda 4GB’lık bir bölüm varsayılanı belirliyor, fakat benim için bu çok geç oldu. Tek yapmam gereken, canlı imajda tekrar önyükleme yapmak, en sağdaki bölümü 2GB küçültmek ve her bölümü sağa kaydırmaktı.
Ocak ayında, uyku modundan çıktıktan sonra ethernet bağlantımdan bir IP adresi alamadığımı fark ettim; Wi-Fi’ye bağlanmadan doğrudan ethernet üzerinden bağlanamıyordum. Bu, canımı sıkıyordu. Hem Wi-Fi hem de ethernet bağlantısı sağladığım için iletişim kurmam gerekiyordu ama etherneti tercih ediyorum. Sorun, Linux çekirdek sürücüsünün ethernet kartım için her zaman iyi çalışmaması. Yeni bir sürücü yüklemem gerekti. IPv6’yı kapatıp tekrar açtım, her iki bağlantımdan da farklı cihaz olarak tanıtıldığından emin oldum ama bu da işe yaramadı. Statik bir IP ayarladım, DHCP kiralama zaman aşımını uzattım; en sonunda, gerçekten suçluyu buldum.
Bir süre önce, çok kuşaklı Sonos hoparlörlerimi Unifi yönlendiricimle güzelce çalıştırmak için bir forumdan aldığım tavsiyeye dayanarak ağ anahtarımda STP — eski bir port taraması protokolü — aktif hale getirmiştim. Windows PC için sorun yoktu ama Linux’ta yönlendiriciden IP almak çok uzun sürdüğü için ethernet kartım pes etti. Bunun kapatılması hem masaüstü sorunumu çözdü hem de mutfaktaki Era 100’ün Sonos uygulamasında kesintisiz görünmesini sağladı. Kısa süre içinde bir sorunu çözmek, birkaç yıl önce farklı bir işletim sisteminde başka bir sorunu çözme girişimimle bağlantılı bir durumu çözmemi sağladı. Gerçekten yaparak öğreniyoruz!
Şu anda Logitech Brio webcam’imdeki mikrofon, bazen ses iletimi yapmıyor. Bazen hiç kimse beni duyamıyor, bazen bir toplantıdan diğerine geçerken çalışmayı durduruyor ve son zamanlarda cümle ortasında kesiliyor. Bunun, EasyEffects yüklememden kaynaklanıp kaynaklanmadığına emin değilim ama başka mikrofonlarım var ve gerçekten ihtiyaç duyduğumda başka bilgisayarlarım da mevcut. Aksi takdirde, belki daha fazla sinirlenip çözmeye çalışırdım.
Bazen bir sorun, beklediğinizde kendiliğinden çözülüyor. KDE Plasma’da ekran görüntüsü aracına metin çıkartma eklemenin bir yolunu arıyordum — diğer işletim sistemlerinden alışık olduğum bir özelliktir. Çözüm, Cachy’nin Plasma 6.6’ya güncellenmesini beklemek oldu; bu özellik de buna eklendi. Tembelliğime bir puan daha!
CachyOS ile yaşadığım deneyimden sonraki yazımda Arc tarayıcısının yokluğundan yakındım. Birçok okuyucu, Arc’ın açık kaynaklı ve Firefox tabanlı versiyonu olan Zen’i önerdi; gerçekten de yeterince iyi. Teşekkürler, okuyucular. Arch Kullanıcı Deposu’ndan bir Spotify istemcisi de yükledim. Git’i ayarladım ve nihayet numara pad’im için ZMK yazılımını yeniden derledim. Hatta ZMK Studio’yu — bir GUI tuş haritalama editörü — çalıştırdım. Photoshop yerine, Photopea web uygulamasını kullanıyorum. Yüksek ihtimalle büyük miktarda fotoğraf düzenlemem gerekirse dayanıklı olmayacak ama şu ana dek buna ihtiyaç duymadım.
Howdy yüklemediğim için şu an pişmanlık duymuyorum çünkü Windows Hello kadar güvenli görünmüyor. Windows Hello, kızılötesi 3D yüz haritalaması kullanıyor; geliştiricilerin kendi ifadesine göre, howdy bir fotoğrafla kandırılabiliyor. Çocuklarımın benim fotoğraflarımı basarak bilgisayarıma sudo (yönetici) komutları çalıştırmak için kullanmaları benim için sorun değil ama şimdilik her seferinde parolamı yazmak zorundayım. Microsoft ve Apple, biyometrik kimlik doğrulamanın başarılı olması için önemli yatırımlar yaptı ve Linux’un bu işlemi “birisinin gönüllü olarak yapmasını ummak” yaklaşımı, ekosistemde dezavantaj meydana getiriyor. Parmak izi tanıma oldukça iyi çalışıyor ancak masaüstümde bir parmak izi okuyucu yok.
Oyun oynamak için Cachy iyi bir şekilde çalışıyor, fakat hala rekabetçi çok oyunculu oyunlar oynamıyorum veya RTX 4070 Super’ımı zorlayacak durumlarla karşılaşmıyorum. Minecraft: Bedrock Edition oyunu MCPE Launcher ile çalıştırmayı başardım; tek yapmam gereken, uzaktan giriş yapmayı etkinleştirmek ve canlı görselleri devre dışı bırakmak oldu. Çocuklarım Minecraft’tan çok uzaklaştı ama orada birkaç güzel hafta geçirmiştik. Hardspace: Shipbreaker, Esoteric Ebb gibi oyunları daha az oynamama rağmen hepsini düzgün bir şekilde çalıştırdı. Hardspace’ı Heroic Games Launcher üzerinden, diğerlerini ise Steam’de oynadım.
Eski oyuncu faresi, yalnızca oyunlar içinde çalışıyor. Bunu düzeltmek mümkün görünüyor ama ben her şekilde onu Keychron M5 dikey faresine değiştirdim; bu da oyun içi ve dışındakileri memnun etti, tuş topumu da büyük ölçüde ikame etti.
Kendime sorduğunuzu duyar gibi oluyorum; neden bu kadar sorunlu bir bilgisayarla mücadele ediyorum? Çünkü bunlar istisna. Ama genelinde, makine beklediğim gibi çalışıyor ve çözüm bulmak eğlenceli. Windows kullanırken mutluydum ama sağladıklarına dönüp bakınca, şu an düşüncelerim değişti.
Yaşadığımız kısıtlamalar, tercihlerimden bağımsız bir şekilde ortaya çıktı. Linux kullanırken, bir sorunun çözümünde kendi çözümlerimi bulmak keyif veriyor. Peki siz, Linux deneyiminiz hakkında neler düşünüyorsunuz?
