Lazanya mı spagetti mi? Manyetik alanlar ve yıldız oluşumu

Astronomi Profesörü Dan Clemens, Samanyolu düzleminde bir kuzey takımyıldızı olan Kuğu takımyıldızında üst üste binen dört bulutun çok renkli bir görüntüsüne bakarken, bir kase üç renkli spagetti gördüğünü sandı.

Clemens ve ekibi, karanlık bir bulut ve toz kuşağının arkasına gizlenmiş, sonunda bin Güneş’ten daha parlak parlayacak olan büyük protoyıldızların kökenlerini inceliyorlardı, ancak önce etraflarındaki bulutların çarpışıp çarpışmadığını veya etkileşime girip girmediğini bilmeleri gerekiyordu. Cevapların makarna formlarında olabileceğini fark etti.

“Bulutların, lazanyadaki yassı erişteler gibi farklı katmanlarda olup olmadığını görmek istedik – katmanlar gökyüzünde üst üste biniyormuş gibi görünüyor, ancak gerçekte görüş hattı boyunca çok, çok uzakta bulunuyorlar – veya bulutların farklı katmanlardan mı oluştuğunu görmek istedik. spagetti gibi karışık filamentler” dedi Clemens. “Hangi makarna, hangi makarnanın önünde? Ayrı makarna yığınları var mı, yoksa yıldızların oluşmasına neden olan etkileşimli makarna yığınları mı? Bulutlar görüş hattı boyunca birbirinden iyi ayrılmışsa ve aralarında hiçbir etkileşim yokken bulutlar, o zaman lazanya modeli en iyisidir. Ancak birden fazla bulut veya lif birbirine karışıyorsa ve muhtemelen etkileşime giriyor veya çarpışıyorsa, o zaman spagetti doğru makarna modelidir.”

Katmanlaşmayı test etmek için Clemens’in ekibi, Kuzey Arizona’daki Boston Üniversitesi’nin Perkins Teleskop Gözlemevi’nden (PTO) alınan gözlemleri ve ölçümleri kullanarak bulut mesafelerini ölçtü; NASA ve Alman Uzay Ajansı’nın ortak projesi olan Kızılötesi Astronomi için Stratosferik Gözlemevi (SOFIA); ve Avrupa Uzay Ajansı’nın Gaia uydusu. Japon radyo haritalarına da baktılar.

Gaia birçok yıldıza uzaklık sağlar ve NIR verileri bize bir yıldızın bir gaz bulutunun önünde mi arkasında mı olduğunu söyler. Her bir bulutun mesafesini belirlemek için İB ekibi, manyetik alanlarla etkileşime giren bulut tozu tanelerinden gelen NIR polarizasyonunda sıçramalar aradı; bulutların arasından geçen yıldız ışığının toz tanecikleri tarafından absorbe edilmesi veya saçılması nedeniyle daha soluk ve daha kırmızı hale geldiği için Gaia yıldızlarının kızarması gibi.

Clemens’in 13 Haziran Pazartesi günü Amerikan Astronomi Topluluğu toplantısında bir poster oturumunda sunduğu sonuçlar, Kuğu’nun yıldız oluşturan bölgesine 5,500 ışıkyılı uzaklıkta büyük bir gaz bulutunun hakim olduğunu ve diğerinin daha az olduğunu gösteriyor. devasa bulutlar bize daha yakın (4700, 3.300 ve 2.400 ışıkyılı uzaklıkta) yer alıyor ve bu nedenle muhtemelen mevcut yıldız oluşumu döngüsüne dahil değiller. Bulutlar büyük mesafelerle ayrılır -800 ışıkyılı en küçük mesafedir- gökyüzünde ise bulutlar yalnızca 30 ila 80 ışıkyılı genişliğindedir.

Clemens, ekibin artık bulutların ayrıldığını bildiğine göre, SOFIA ekipmanını diğer bulutlardan gelen sinyallerden endişe duymadan yıldız oluşum bölgesine çevirebileceklerini ve Kuğu’daki devasa önyıldızların nasıl yapıldığını keşfetmeye devam edebileceklerini söyledi.

Clemens, “Bulutlar birbirinden iyi ayrılmış ve farklı katmanlar halinde” diyor. “Yani, katmanlar arasında çok fazla ricotta peyniri olmasına rağmen lazanya doğru cevap. Bu, artık her bir bulutun nerede yıldız oluşturduğunu, manyetik alan özelliklerinin ne olduğunu ve spagetti filamentlerinin malzemeyi taşımak için manyetik alanlar kullanıp kullanmadığını izole edebileceğimiz anlamına geliyor. yıldız oluşum siteleri.”