hacılarLitvanyalı’nın 2023’ün en iyi uluslararası uzun metrajlı filmi Oscar’ına resmi katılımı, çözülmüş bir cinayetle ilgili bir cinayet gizemidir. Laurynas Bareisa’nın geçen yıl Venedik’te prömiyeri yapılan etkileyici ilk filmi, şiddetin hayatta kalanların ailelerinde bıraktığı yaralara odaklanmak için yorgun gerçek suç türünün tüm beklentilerini alt üst ediyor.
Konu, Indre (Gabija Bargailaite) ve Paulius’un (Giedrius Kiela), Litvanya’nın ikinci şehri Kaunas’ın uykulu bir banliyösü olan sıradan Karmėlava kasabasında seyahat ederken, her ikisine de yakın genç bir adam olan Matas’ın son adımlarını takip ediyor. dört yıl önce rastgele korkunç bir saldırıda saldırıya uğrayan, kaçırılan ve öldürülen. Haç istasyonlarını takip eden adanmışlar gibi Indre ve Paulius, Matas’ın kaçırıldığı yeri ziyaret eder, kaçırıldığı arabayı bulur, katilin cesedini attığı nehri bulur. Sorumlu adamı bulmaya çalışmıyorlar – kısa süre sonra Matas’ın katilinin yakalandığını, yargılandığını ve hapsedildiğini öğreniyoruz – ama böyle bir şeyin nasıl olabileceğini anlamaya çalışıyorlar.
“Bazen sorunun ne olduğunu düşünüyorum [with true-crime stories] Failden duyulan bu hayranlık, çünkü katilin psikolojik bir portresini oluşturarak çoğu zaman onu insanlaştırıyorsunuz ve sonunda kurbanı suçlamaya başlayabilirsiniz” diyor Bareisa. “Bu diğer anlatıyı bir tür denge olarak zorlamak istedim. [I’m] suçun kendisinden çok etrafında olup bitenler ve kurbanlara ne olduğu ile ilgilenir. Travmayla nasıl başa çıkıyoruz ve bireysel travma ile toplumsal travma arasındaki fark.”
Bareisa aynı zamanda izleyicinin dramatik beklentilerini de alt üst ederek çekim yapıyor. hacılar kronolojik olarak – suç mahalline geri dönüş yok – ve dikkatlice oluşturulmuş, neredeyse durağan, belirleyici çekimler kullanıyor. Ekranda şiddet yok – yapımcı Klementina Remeikaite, filmin 13 yaşındaki genç oyuncularından birinin galaya “göreceği kötü bir şey olmadığı için” katıldığını belirtiyor – ama hacılar karakterler, kurban ve suç arasındaki duygusal bağları yavaş yavaş açığa çıkararak gerilim ve gerilimi sürdürür. Hikaye ilerledikçe, başlangıçta bir yan figür olan Indre, sahnenin merkezinde yer alır. Onun travması filmin çekirdeği haline gelir.
Son makarasında, hacılar cinayetin bir bütün olarak topluluk üzerindeki etkisini keşfetmek için daha da geri çekilir. Indre ve Paulius, Karmėlava’yı keşfedip sakinleriyle konuşurken, herkesin bir şekilde etkinliğe katıldığı ve kasabanın üzerinde toplu bir suçluluk bulutunun dolaştığı ortaya çıkıyor. Bir noktada, yerel bir kişi kayıtsız bir şekilde bir çalılık yamayı işaret ediyor ve ailesini katleden ve evini ateşe veren bir adamın yakınlarda meydana gelen bir dizi başka zulmü listelemeden önce orada meydana gelen bir tecavüz hikayesini anlatıyor. Dünya Savaşı’ndan sonra bulunan bir toplu mezara.
Bareisa, “Bu sahne, kişisel trajedi ile toplumun ve bir bütün olarak ülkenin trajedisi arasında bağlantı kurmam için bana kapı açtı” diyor. “Sanırım biz [in Lithuania] Tarihin katman katman üzerinde yaşamak gibi bir derdiniz var ve bu tarih işlenmiyor. [we] unutmaya devam et.”
Bu baskı THR Sunar REASON8 Films tarafından sunulmaktadır.
