Kültür Değişimi THR‘ın medya ve eğlence endüstrisindeki mevcut kapsayıcılık sınırlarını keşfetmeye ve incelemeye adanmış yeni bülteni. Her iki ayda bir yayın, abonelere tarihsel olarak dışlanmış geçmişlere sahip insanların deneyimlerini merkeze alan hikayelere ilk bakışın yanı sıra kaçırmış olabileceğiniz diğer içerme temalı haberlerin bir özetini sunar. Her ikisinden de bildirilen özelliklerin, Soru-Cevapların ve köşe yazılarının bir karışımını bekleyin THR çalışanlar ve konuk yazarlar ve abone olun.
Bu güne kadar hiç görmedim Nefes Dersleriama en iyi kısa belgesel dalında Akademi Ödülü kazandığını ve Jessica Yu adında bir kadın tarafından yönetildiğini her zaman bileceğim.
Bunu biliyorum çünkü Yu sahneye çıkmak 1997 törenindeki siyah-altın rengi gece elbisesiyle, Asyalı bir kişinin Oscar kazandığına dair ilk anım. Lisede birinci nesil bir Çinli Amerikalıydım, herhangi bir kariyerden ve hatta eğlence endüstrisiyle ilgili herhangi bir şeye sahip olma hırsından ışık yılı uzaktaydım, ancak o an bana bir hayal gücü tohumu ekti ve tasavvur edebileceğim olasılıkları genişletti. benim ve bana benzeyenlerin geleceği için.
(“Kendinizi ilk kez görme” ifşasının önemini kavramakta zorlanıyorsanız, muhtemelen o kadar erken başınıza gelmiştir ki bunu hatırlamazsınız ve medya ortamınıza – filmlerde yansıtılırsınız. ve TV’de, aynı zamanda vitrin reklamlarında ve dergi sayfalarında – o kadar sıradan bir deneyim ki fark etmiyorsunuz bile. ilk kez. Görme engeli olmadan büyümüş olan bizler, görme yetisini olağan karşılıyorsak, temsil ayrıcalığını her zaman deneyimlemiş olanlar da aynı şeyi yapabilirler.)
Ke Huy Quan’ın geri dönüş anlatısının bir nesil Asyalı Amerikalı için özellikle dokunaklı olmasının nedenlerinden biri, çoğumuz için Short Round ve Data’nın çocukluklarımızdan kalma nostaljik karakterlerden daha fazlası olmasıydı. Can simitleriydiler, mahalledeki bir grup arkadaşa ait olma hakkımızın, bir Hollywood kahramanıyla ekran zamanını paylaşmaya değerliğimizin onaylanmasının sembolleriydiler. Bu tür temsil bakışları, büyürken o kadar kısacıktı ki, kocam ve ben – belirli bir yaştaki Asyalı Amerikalılar – tanıdık görünen bir görüntünün anlık görüntüsüne keskin bir şekilde uyum sağlayarak ne zaman TV izlesek refleks olarak “Asyalıyı Bul” oynama alışkanlığından hala kurtulamıyoruz. kalabalık bir sahnede, bir reklamda, jumbotronda yüz.
Zamanla, Batı kültüründe büyüyen Asyalılar görünmez olmaya alışmış, yalnızca dar bir bağlamlar yelpazesinde destekleyici bir işleve hizmet etmek için ortaya çıkarılmıştır: inek sınıf arkadaşı, BT uzmanı, seksi masöz. Sadece yedi yıl önce, 2016 Oscar’larının televizyon yayınının perde arkasındaki hiç kimse, sahnede planlanan tek Asya temsili – aklınızda bulundurun, bu tören iki yıl üst üste #OscarsSoWhite eleştirisini ele almayı amaçlayan törendi – üç küçük Asyalıyı kovalarken gözünü bile kırpmadı. smokinli çocuklar ve onlara ödül şovunun muhasebecileri diyorlar.
İki yıl önce, hemen ardından Parazit’2012’nin tarih yapma yılı ve farklı filmlerden Asya kökenli birkaç sanatçının önünde – göçebe, Minari, Metalin Sesi – Hollywood’un en yüksek onuru için çekişmede, Oscar’larda Asyalı temsilin sadece yarım on yıl içinde ne kadar ilerlediğini yazdım. Ve o zaman bile, sadece iki yıl sonra, Asyalılarla dolu bir sahnenin bir kez daha başka bir ödül sezonu için tanımlayıcı, veda imajı olacağını hayal edemezdim.
Kutlamaya değer bir gelişme. Otuz yıl önce Sevinç şans kulübü sinemalarda prömiyer yaptı, saygın eleştiriler aldı ve Asyalı Amerikan pop kültürü kanonunda silinmez bir konum kazandı. Sorumlu yapımcısı Janet Yang, filmin bir Asyalı Amerikan stüdyo filmleri dalgasını başlatacağını umdu, ancak bu, çeyrek yüzyıl sonrasına kadar gerçekleşmedi. Çılgın Zengin Asyalılar o kapıları açtı. Bu arada Yang, Akademi’de aktif hale geldi ve #OscarsSoWhite şakasının ardından Asyalı diğer üyelerin örgütlenmesine yardımcı oldu ve genel vali oldu. Ve şimdi o her şeyin başkanı.
Yine de göreli ilerleme, mutlak ilerlemeyle bir tutulmamalıdır. Tanınmadaki sıçramalar – 2023’te aday gösterilen dört Asyalı aktör, sekiz kategoride Asyalı kazananlar (her ikisi de tek yıllık rekorlar) – sadece hala norm olan toplam kıtlık nedeniyle çok büyük. İroni şu ki, bu tür başarılar hala meşru bir şekilde kilometre taşları olarak kabul edildiği sürece, çeşitlilik hala kural değil, istisnadır.
Çeşitlilikten bahsetmişken: Şaşırtıcı aşırı performans Her Şey Her Yerde Aynı Anda – Asya merkezli olmanın benzersiz özelliklerinden yalnızca biri olduğu, nesilde bir kez görülen bir sinema fenomeni – bu yıl Siyah yaratıcıların ( hangi sadece Wakanda sonsuza kadar‘den Ruth Carter’ın rolü nihayetinde onurlandırıldı) veya Latin sanatçıların gelişimden ödüle uzanan boru hattındaki kronik yokluğu nedeniyle. Yazar Gloria Calderón Kellett bu haftaki yazısında, “Latinidad’ın zaten çoğunluk azınlığı olması çılgınca ve yakında ülkenin dörtte biri olacağız ve sürekli olarak içinde olmamız gereken odalarda değiliz” diyor. Kültür Değişimi özel. Calderon Kellett, çeşitlilikteki marjinal kazanımları abartmanın tehlikesinin, içermenin gerçek durumuna ilişkin algıyı bozmak olduğuna da dikkat çekiyor: “Sohbet o kadar gürültülü ki beyaz adamlar endişeleniyor, ancak her yıl çıkan raporlar var. kasabanın hâlâ bembeyaz olduğunu.”
Kötü bir notla bitirmek değil, ancak kültürü değiştirme işi, her zaman hala yapılması gerekenlerin değerlendirmesini yaparken, galibiyetlerden gerçek bir keyif alabilmek anlamına gelir. Şimdi kim gelecek sezona hazır?
