Kozmoloji ve genel görelilik alanındaki son keşifler, Evreni sıradan parçacıklardan oluşan, genişleyen ve gelişen bir sistem olarak tanımlayan, Evrenin en popüler ve geniş çapta kabul gören modellerinden biri olan geleneksel LCDM (Lambda-Soğuk Karanlık Madde) modeline meydan okuyor. uzun zamandır Evrenin modern anlayışının temeli olarak kabul edilen madde, karanlık madde ve karanlık madde enerjisi. Araştırmacılar, gözlemlenebilir Evrende bulunan anomalilerin ve çelişkilerin çoğunu açıklayabilecek yeni bir model önerdiler.
Geleneksel LCDM modeli, Evrenin süper yoğun bir durumdan genişlediğini ve uzay-zamanın genişlemesinin Hubble kırmızıya kaymasına neden olduğunu varsayar. Ancak James Webb Uzay Teleskobu (JWST) gibi son gözlemler, olgun galaksilerin evrenin varsayılan başlangıcından çok erken bir zamanda oluştuğunu gösteriyor. “Hubble gerilimi” olarak adlandırılan ve karanlık enerjinin Evren’e geç girişi gibi diğer anormallikler, kozmolojide bir kriz kavramına yol açmıştır.
Araştırmacıların önerdiği yeni model, gözlemlenebilir Evrendeki maddenin kalın bir kabukta toplandığını, Samanyolu’nun ise boşluğun içinde merkeze yakın bir konumda bulunduğunu öne sürüyor. Bu model, gözlemlenebilir Evrende bulunan birçok anormalliği ve çelişkiyi açıklayabilir.
Yeni modelin en önemli yönlerinden biri dış kabuktan kaynaklanan yerçekimsel kırmızıya kaymadır. Bu kayma, gözlemlenen Hubble kırmızıya kaymasının yanı sıra Hubble voltajını da açıklayabilir. Ayrıca yeni model, zarfın yerçekimsel kırmızıya kayması nedeniyle meydana gelen süpernovanın kararmasını da açıklayabiliyor.
Yeni model aynı zamanda Evrenin, tüm radyasyonun iç uzayda yoğunlaştığı bir kara delik olabileceğini de öne sürüyor. Erken Evrenin bir kalıntısı olan CMB, serbest kalan yerçekimsel enerjiden kaynaklanabilir ve daha sonra kabuk oluşumu sırasında yakalanabilir.
Yeni modeldeki yerçekimi, erken Evren’in bir kalıntısı olan ve yaklaşık 13,8 milyar yıl önce meydana gelen Büyük Patlama’nın bir sonucu olan kalıntı bir radyasyon olan CMB (Kozmik Mikrodalga Arkaplan) fotonlarından enerjinin emilmesinin sonucudur. uzay-zamanın filamentleri kütleleri çekerken, ters bir işlem olarak Λ, ipliklerin emilen enerjisini kütleleri dağıtarak fotonlara geri döndürür. Bu, yeni modelin önemli bir özelliği olan Ni’nin çözümleriyle tutarlıdır.
Ni çözümleri 2011 yılında Jun Ni tarafından keşfedildi ve Lubos Neslusan, Jorge de Lira ve ortak yazarlar tarafından tamamlanıp genelleştirildi. Bu çözümler alışılmadık şekilde kabuk benzeri bir konfigürasyon ve merkezi bir madde boşluğu ile karakterize edilir.
Yeni model ayrıca kara deliklerin benzer kabuk yapılarına ve yerçekimi ve Λ döngülerine sahip olabileceğini ve bunun da Evren ile aynı “maksimum parlaklığı” üretebileceğini öne sürüyor. Bu, konumumuza yakın CMB sıcaklıklarının gözlemlenmesiyle doğrulanabilir. Araştırmacıların önerdiği yeni evren modeli, geleneksel LCDM modelinden radikal bir sapmadır. Bu modeli test etmek ve doğrulamak için yapılması gereken çok şey olmasına rağmen, şimdiden umut verici sonuçlar veriyor.
“Evren her zaman düşündüğümüz gibi olmayabilir. Yeni modelin geliştirilmesinde yer alan araştırmacılardan biri olan Matthew R. Edwards, “Sonsuzca genişlemek ve ısı ölümü sonucu yok olmak yerine, sadece insanlık için değil, güvenli ve hatta belki de kalıcı bir yuva haline gelecek” dedi.
Yeni model, evrenin her zaman düşünüldüğü gibi olmayabileceğini, bunun yerine “tüm radyasyonun uzayın iç uzayında yer aldığı bir kara delik” olabileceğini öne sürüyor.
