Bu son Oscar’lardan bu yana geçen günlerde “işleme” kelimesini hiç duymadım veya kullanmadım. Olayın olduğu odada bulunduktan sonra gazetecilerden, arkadaşlardan, aile üyelerinden ve uzun zamandır haber almadığım insanlardan gelen sorularla kuşatıldım. Cevabım, başkalarından da duyduğum gibi aynı kaldı. “Hala az önce olanları işliyorum.”
Son birkaç yıldır Oscar’lara katılma deneyimlerim beklenmedik bir drama ve kamuoyu, politika ve ırkın sürekli kesişmesiyle dolu. 2015’te, her şeyi başlatmada parmağı olan filmde rol alan #OscarsSoWhite’ın başına en ön sırada yer aldım. selma. İki yıl sonra tepkim kameralara yansıdıktan sonra viral bir memenin parçası oldum. La La Land gerçek kazanan yerine yanlışlıkla en iyi resmin kazananı olarak gösterildi, Ay ışığı.
Yani, bu yılki Oscar’lara davetimi aldığımda, kamuoyunun, siyasetin ve ırkın çatıştığı bir başka dramatik olaya tanık olmaktan daha azını beklemezdim, ancak çoğumuz gibi, hiçbir şey beni hazırlayamazdı. ne için gelecekti. Halkın gözünde Siyah bir adam olarak, varoluşunuzun politik olduğunun sürekli olarak farkındasınız. Sürekli olarak, bir klişeyi sürdürmek veya çürütmek için örnek olarak kullanılıyorsunuz. Bu klişeler suç, nezaket, eğitim, cinsel cesaret, yoksulluk, sosyal sorumluluk ve çok daha fazlasıyla bağlantılıdır. Doğası gereği yorucu olmasına rağmen kabul etmem gereken bir yük.
Dolby Theatre’daki sahnede olup bitenlerin doğasını yavaş yavaş fark ettiğim an, bir suç duyurusu yapıldıktan sonra haberlerde parıldayan yüz bir Siyah olduğunda, tüm Siyahların hissettiği aynı artan endişeyle karşı karşıya kaldım. 1. “Bu bizim için ne anlama geliyor?” diye düşünürken buluyorsunuz kendinizi. “Bu benim için ne anlama geliyor?” Artık rezil olan Oscar töreninden çok kısa bir süre sonra, parti üstüne Oscar törenine girdim ve hemen korktuğum şeyle yüzleştim. Yaşlı beyaz bir beyefendi tavrından zevk alarak yanıma geldi ve “Oradan sürüklenmeliydi” dedi. Bu duyguya pekâlâ katılabilirsiniz, ancak söylediği bu değil, yol dedi. O zevki biliyorum. Bu tavrı biliyorum ve tüm kodlanmış mesajlaşmalarında özünde çirkin.
#OscarsSoWhite’dan bu yana Akademi ve eğlence sektörü büyük kazanımlar elde etti. Dönemin Akademi Başkanı Cheryl Boone Isaacs, muazzam iç muhalefet ve baskıya rağmen, Akademi’yi utanç verici derecede eşit olmayan ırk ve cinsiyet demografisini iyileştirmeye zorlama sorumluluğunu üstlendi. Bu değişiklik, geleneksel olarak görmezden gelinecek olan filmlerin ve zanaatkarların aradan geçen yıllarda kutlanmasına yol açtı. Bu örnek, endüstrimize nüfuz ederek çok hoş bir etkiye sahipti. Will Smith ve Chris Rock arasındaki olayın, bazı endüstri profesyonelleri tarafından ırk merceğinden geçirilmeyeceğini varsaymak saflık olur. Bazıları, Cheryl Boone Isaacs ve Akademi’deki destekçilerinin geçmeyi başardığı ve daha çeşitli bir Akademiye yol açan dahil etme önlemlerine direnen insanlarla aynı olacak.
Kişisel görüş, politika ve ırkın bu kesişimi, Siyah sanatçıların on yıllardır Hollywood’un Siyah filmlerinin ve sanatçılarının seyahat etmediğine dair “büyük yalanı” ile uğraşmak zorunda kalmalarının aynı nedenidir. Will Smith’in bu yalanı çürütmede büyük payı vardı. Aynı zamanda, geleneksel olarak, güçlendirilmiş ve ilham verici olanlardan daha çok itaatkar ve suçlu roller oynadığımız için kutlanmamızın nedeni budur. Yapılan her şeye yeşil ışık yakma özerkliğine sahip neredeyse hiç Siyah yöneticimizin olmamasının nedeni budur.
George Floyd’un öldürülmesinin ardından eğlence sektörü, işimizin çeşitliliğini artırmak için birçok taahhütte bulundu. Bazıları kasıtlı. Biraz tören. Korkum, hepimizin işlemesine neden olan bu talihsiz olayın, devam eden dahil etme çabası üzerinde olumsuz bir etkisi olacak. Bu türden bir şeyin bir daha asla olmayacağından emin olmak için bilinçsiz – ya da bilinçli – bir önyargıyla hareket edecek olanlar var. Hollywood’daki kararların çoğunu hala yöneten bir önyargı. Böyle bir olayın tekrar yaşanmasını önlemeye yönelik bir girişimin, kapsayıcılık ve çeşitlilik hakkındaki fikirlerin geri kayması için bir bahane haline gelmesi trajik olur. Bu, yalnızca bu taahhütlerin bazılarının samimiyetsiz doğasını ilk etapta doğrular. Bu olay, Hollywood çevrelerinde ırk, saygınlık ve aidiyetle ilgili vekil argümanlar için bir sıçrama tahtası olmamalıdır.
Chris Rock’a olanların ve başarıları o gece tamamen gölgede kalanların adaletsiz doğası göz ardı edilemez. Will’in kendisi haklı olarak eylemlerinin “şok edici, acı verici ve affedilemez” olduğunu söyledi. Ama yaşananlarla ilgili tüm sürecimizde, partiden sonra bana yaklaşan adamın örnek aldığı bir mizacın olduğunu unutmayalım. Dedikodu gibi eğilmesi ve yüzündeki yarım gülümseme, bu olayın ardından neyin sızmasına izin verilmemesi gerektiğinin göstergesidir. The Academy, Cheryl Boone Isaacs ve daha çeşitli, kapsayıcı ve adil bir eğlence endüstrisi ve dünyası için mücadele edenlerin elde ettiği kazanımları olumsuz yönde etkileyecek kararlar alma konusunda dikkatli olmalıyız.
Hollywood hakkında öğrendiğim bir şey varsa, o da iyi niyetli çok iyi insanları ve kötü niyetli birkaç kırık insanı barındırdığıdır. İyi niyetli iyi insanları, yakın zamanda elde ettiğimiz büyük kazanımlar üzerine inşa etmeye odaklanmaya çağırıyorum. Bu kazanımları raydan çıkarmak ve bizi bölmek için bu olayı zevkle silahlandırmak isteyen kötü niyetli kişiler tarafından aşındırılmamalılar.
Bu konuk köşenin yazarı David Oyelowo, Emmy, BAFTA, Eleştirmenlerin Seçimi, Altın Küre ve SAG ödüllerine aday gösterilen bir oyuncu, yönetmen ve yapımcıdır.
