İnsanlara yazdığınız senaryoyu gerçekten çekeceklerini söylediğinizde, ilk iki soru her zaman “Bir prömiyer var mı? Galaya gidiyor musun?” Karanlık bir mağarada oturan ve hayatını kazanmak için osuruk şakaları yazan bir yazar, bir goblin trol denen şeyin, kısmen heyecandan, kısmen şoktan, aslında ışığa çıkacaksın. İlk gösterimler çoğu insan için flaş ampuller ve kırmızı halılarla dolu efsanevi şeylerdir ve bir yazar için en nadir şey: takdir. İnsanlar prömiyerlere gitmek için yarışmalar kazanıyor. Haberler prömiyerleri kapsıyor. Teyzenizin okuduğu dergi, galalarda tam sayfa görünür ve bir yıldızın çok arkasında dururken bir fotoğrafta yarım yüz görecek kadar şanslıysanız, evdeki akrabalar onu kesip çerçevelendirir. “Bak, Zendaya ve yeğenim Kevin var.”
Çocukluğumdan beri bir film yazmayı hayal ettim, çünkü babam beni şekerle ıslanmış beynim için fazla olgun olan şeyleri izlemeye götürmeye başladı. Tam metal ceket 9 yaşında mı? Neden. Hollywood’a film yazma hayaliyle geldim ve 20 yıl bunun peşinden koştum. Televizyonda çalışmayı seviyorum ama filmler farklı. Daha büyük. “Bir gün,” derdi babam, “belki beni bir galaya götürürsün.” İşte bana filmleri sevmeyi öğreten adamdı ve şimdi onun bir dileğini ve benim bir hayalimi gerçekleştirmeliyim. Scotty Landes ile birlikte yazdığım bir filmin büyük bir prömiyeri olacaktı, en az bir yaz filmi. Ben de babamı alacaktım. Hatta film bir baba-oğul hikayesi. Gerçek olamayacak kadar mükemmel hissettiriyor, Hollywood büyüsünden kendi dilim, şimdiye kadarki en büyük hediye, ödül ve takdir.
Ve ben gitmiyorum. Kahretsin.
İlk başta, ego yapmam gerektiğini söyledi. Bunun için çok çalıştım. Ve babam yanımda olacaktı, oğlunun seçtiği bu kariyerin, hayatımın nasıl sonuçlanacağına dair sahip olduğu sayısız gece yarısı endişesinden bir kısmını kurtaracak şekilde semeresini verdiğini görecekti. WGA, yazarların grev sırasında galalarına gitmemelerini önerdi… ama bu bir kural değil, değil mi? Bu farklıydı. Gitmem lazım. Bunu kazandım, değil mi?
Bu işi sevmemin en büyük nedeni, birlikte çalışacak kadar şanslı olduğum insanlar. [Director] Pete Atencio ve [star] Bert Kreischer ve Cale Boyter [a production exec at Legendary] bu filmde Diğer projelerde yazarlar, oyuncular, yönetmenler, editörler, saç ve makyaj. Bana paella yapmayı öğreten bir nakliyeci. Şovdaki en komik kişi olan Grip. Bu insanları seviyorum. Grevdeyiz çünkü stüdyoların kontrolsüz planlarından her biri olumsuz etkilenecek. Bilin bakalım filminiz yapay zeka tarafından üretiliyorsa kim işe yaramaz? Yukarıdaki herkes. Bu spekülatif bir endişe değil; bu, stüdyoların şu anda rakamları aldığı bir şey. Yazarların sözleşmeleri kısalıyor, kadrolar küçülüyor, ekipler kısa dizilerde gittikçe daha az çalıştıkça kira ödemek için yeterli parayı bir araya getirmeye çalışıyor.
Sektörümüzdeki her seviyedeki çoğu insan inciniyor ve çok daha fazla incineceklerinden endişe ediyor.
Sonra işte galama geliyorum, yazarların giyinmek istediklerinde giydikleri ama umursamıyormuş gibi davrandıkları türden “süslü” kıyafetler giyiyorum O çok, bir James Perse kapşonlu giyen sik kafalı. İçki içmek, parti yapmak, ekiplerin ve diğer yazarların bu sektörde yaşanabilir bir gelecek hakkında endişeleri varmış gibi davranmak bana ait değil. Bu işte biraz akıl sağlığınız olacaksa, neşe ve endişeyi bölümlere ayırmalısınız. Ama şimdi? Bu kadar risk varken? Yanlış hissettiriyor.
Teams filmler ve TV yapar. Bireyler yapmaz. Durmadan. Bu mücadele hepimiz için. Bazen çok paraya veya güce sahip olmak bunu anlamayı zorlaştırır, ancak oyun alanı açıktır. Stüdyolar bir tarafta; diğer tarafta herkes var. Stüdyolar kârı önemsiyor. Büyük ve küçük şekillerde birbirimizi savunmayı umursamıyorsak, hiçbir şeyimiz yok. İşte bu yüzden gidemem. Benzer bir durumdaysanız ve benimkinden farklı bir seçim yaparsanız, sorun değil. Kendi yolunda bir şeyleri feda edeceksin. Şunu bilin ki, şimdi kendi seçiminizden bir fedakarlık yapmazsanız, daha sonra bir milyarderin ya da bir yönetim kurulunun seçimini yapacaksınız. Ve acı verici olacak.
Yazarlar aptaldır. Yazmanın bizi tüketmesine izin veriyoruz, boş zamanlarımızda onu düşünüyoruz. Stüdyo başkanları boş zamanlarında stüdyo işletmezler. Yatçılığa gidiyorlar. Bu muhtemelen daha sağlıklı. Ama bir şey seni tüketirse, onu savunmak için neredeyse her şeyden vazgeçmeye hazırsın. Artık yazarlar olarak seçimlerimiz varlığımızı belirleyecek. AMPTP’nin seçimleri, stüdyoların biraz daha az para kazanıp kazanmayacağını belirleyecek.
Ben sadece galalarına gitmemeyi seçen bir yazarım. Biliyorum. Ne olmuş. Büyük anlaşma. Ama babamı almamak, onlarca yıldır peşinden koştuğum bir ruh tatmini için oturmak? Kalbimi kırıyor. Herkesin hayali farklıdır. Bu benimdi. Ancak pek çoğunun hayalleri için savaşma şansı bile bulamadığı bir zamanda – sadece yaşamak için yeterli para kazanmak için savaşırken – bu yapılacak doğru fedakarlıktır.
Babam anladı. Ama o bir realist. “Gitmemenin gerçekten kimsenin fikrini değiştireceğini düşünüyor musun?” diye sordu. Umarım bu grevin diğer tarafındaki insanlar ona verdiğim cevabı çok ama çok net bir şekilde anlarlar: Davamız uğruna ömür boyu sürecek bir rüyadan vazgeçmeye razıysam, yazarların başka nelerden vazgeçeceğini bir düşünün. Ne kadar ileri gideceğimizi hayal edin.
Geri adım atmıyoruz. Ne kadar sürerse sürsün bu mücadelede hepimiz için varız. Umarız çok uzun sürmez. Babaların oğullarını götürmesi için dünyanın daha uygunsuz filmlere ihtiyacı var. Ve bir gün o filmi yazıp kendi galana gittiğinde? Zendaya ile fotoğraf çekin. Çerçeveleteceğime söz veriyorum.
Kevin Biegel ortak yazdı Makine Scott Landes’in yanında. TV kredileri şunları içerir: Cougar Kasabası, Kayıtlı Ve Scrubs. Daha önce bir misafir köşesi kaleme aldı. Hollywood Muhabiri son derece kişisel bir bölüm hakkında kayıtlıyarattığı kardeşlerinden ilham alan bir komedi Fox için.
