Şu anda Zee5’te yayınlanan Lost, Hindistan’daki kayıp kişiler konusunu ve bu vakalardan kaç tanesinin göründüğü kadar kolay çözülmeyebileceğini araştıran uzun metrajlı bir film. Aniruddha Roy Chowdhury’nin (önceki filmi Pink 2016’da kritik ve ticari bir başarı elde etmişti) yönettiği filmde Yami Gautam, 26 yaşındaki Dalit tiyatro aktivistinin kayıp vakasını araştıran bir suç muhabiri olarak Yami Gautam’ı canlandırıyor. Ne yazık ki, Lost kendini orta yolun ötesinde bir arada tutmuyor; Bu yeni film hakkında spoiler içermeyen incelemem için okumaya devam edin.
Günümüz Kalküta’sında geçen Lost, kast temelli ayrımcılık, siyaset, polis üzerindeki siyasi etki ve aktivizmin tehlikeleri gibi çağdaş Hindistan’ın gençliğini güçlü bir şekilde etkileyen konulara bağlanmak için ortamını kullanıyor. Film, iyi bireysel performanslar sergileyen güçlü bir oyuncu kadrosuna sahipken, uyum eksikliği hikayeyi yarı yolda bırakıyor ve makul noktaları yükseltme çabalarını gölgeliyor. Film, daha geniş bir çekicilik için büyük ölçüde Hintçe’dir, ancak ara sıra biraz yerel karakter için anlaşılması kolay Bengalce ifadelere geçer.
Film, 26 yaşındaki erkek kardeşi Ishan (Tushar Pandey) için kayıp ihbarında bulunan bir kadının karakolda ağladığını gören gazeteci Vidhi Sahani (Yami Gautam) ile başlıyor. Bu, onu soruşturmanın içine çeker ve sonunda kayıp adamın belirli bir gündemi takip etmek için beyin yıkanan ve ortadan kaybolan bir Naksalit olmakla suçlanmasına yol açar.
Davaya karışan diğerleri, karizmatik bir devlet bakanı Ranjan Varman (Rahul Khanna), Ishan’ın hırslı eski kız arkadaşı Ankita Chauhan (Pia Bajpiee) ve inançlarına ve aktivizmine rağmen kesinlikle karşı olduğunu iddia eden kız kardeşi (Honey Jain). şiddet ve asla bir Naxalite veya terör örgütüne katılmaz. Vidhi ayrıca birlikte yaşadığı büyükbabasından (Pankaj Kapur) rehberlik alıyor ve erkek arkadaşı Jeet (Neel Bhoopalam) ile riskli bir uzun mesafe ilişkisi sürdürüyor.
Film, iyi oyuncu seçimleri ve oyunculuk performanslarının ardından ilk yarıda ilgi çekici olmaya devam ediyor. Yami Gautam, Pankaj Kapur ve Rahul Khanna, Khanna’nın özel bir beceriye sahip kurnaz, karizmatik ve güce aç bir politikacı rolünü canlandırmasıyla öne çıkıyor. Pankaj Kapur’un da bariz korkularına rağmen korkmadığı ve tehdit edilemeyecek kadar akıllı olduğu izlenimini verdiği birkaç önemli sahnesi var.
Bununla birlikte, çeşitli karakterlerin motivasyonları kabataslak görünüyor ve film genellikle Yami Gautam’ın, ilgili kişilerle röportaj yapmak için Kolkata’da dolaşırken kentsel-şık kıyafetler koleksiyonunu sergilemesi için bir moda şovu gibi geliyor. Film ayrıca Vidhi’nin zengin, imaja önem veren ebeveynleriyle ilişkisi ve Ankita Chauhan’ın büyük ölçüde açıklanamayan motivasyonları ve hırsları gibi önemsiz konulara çok fazla zaman harcıyor.
Vidhi, kendi evlilik mücadeleleri aracılığıyla Ishan’ın kız kardeşi Namita’ya destek sunduğunda Lost, anlamlı değiş tokuşlarla bazı iyi sahneler üretmeyi başarır; erkek arkadaşı Jeet’in, ebeveynleri gibi, alt kasttan insanların mücadelelerini nasıl çok az düşündüğünü gösterirken; ve hatta kendi motivasyonlarını keşfederken bile.
Jeet, “Ek Dalit ladka ve Maoist ban gaya, dünyayı sarsan değil, her zaman oluyor,” diyor ve Neel Bhoopalam daha fazla etki için en havalı Güney Bombay aksanını kullanıyor. Garip bir şekilde, filmin gerçek hikayesini en iyi anlatan bu sahne. İnsanlar genellikle kulağa en kolay gelen sonuca atlarlar ve genellikle başka bir bakış açısını düşünmeye veya gerçeği bulmak için daha derine inmeye isteksizdirler.
Ne yazık ki Lost için çok fazla şey oluyor, gereksiz konulara çok fazla zaman harcanıyor ve birçok karakterin motivasyonunu açıklamak için yeterince yapılmadı. Ranjan Varman ve Ankita Chauhan’ın meseledeki rolleri, basitçe bir şekilde bağlantılı oldukları ve Ishan’ı devirmek için nedenleri olduğu için büyük ölçüde gözden kaçırılıyor ve eylemleri, sonuna kadar büyük ölçüde açıklanamayan ve mantıksız bir şekilde orantısız kalıyor.
Film, orta noktadan kısa bir süre sonra, olup biteni takip etmenin zorlaştığı bir zamanda çözülmeye başlar. Vidhi’nin Varman ve polis yetkilileriyle yaptığı anlamsız röportajlar ekranda çok fazla zaman alıyor ve Lost yarattığı çeşitli gizemlerden herhangi birini gerçekten çözemeden zaman tükeniyor gibi görünüyor. Filmin son 20 dakikası aceleye getirildi, bağlantısı kesildi ve tamamen temassız geçti ve sonu sadece kafamı karıştırdı.
Tüm bunlar nihayet, iyi ve tamamen ilişkilendirilebilir olmasına rağmen, gerçekte nereden geldiğine dair açıklama eksikliği nedeniyle bu filmde tuhaf bir şekilde yersiz hissettiren bir mesajla sonuçlanıyor. Lost’un kendinden büyük ölçüde vazgeçtiğini söylemek doğru olur. Oyunculuk performansları, ara sıra olumlu mesajlar ve teknik kalitesi, beceriksizce kopuk senaryosunu kaldıramıyor. Bu filmi izledikten sonra benim kadar kafanız karıştıysa, yorumlarda bana bildirin.
