Bir kod, ardından bir başkası, ardından bir kılavuz vb. Kütüphanemin yarısı yere düşecek kadar boşalmıştı.
“Millet Meclisi’ndeki tartışmalar sırasında nasıl ayak uyduruyorsunuz? Bu soru düzenli olarak geliyor. Emeklilik reformuyla ilgili halka açık oturumlardaki tartışmaların özellikle sindirilemez olduğu kabul edilecektir. Yarısı Arcadia Discord odası milletvekillerinin potansiyel sıradanlığını keşfetti. Cevap: Onlar “tartışırken” ben ev işi yaparım. Bir komşu savaşı başlatmamak için elektrikli süpürgeden kaçınmaya çalışıyorum. Ancak, başka her şey olabilir. Tartışmaların uzamaması bir şans, çünkü komşumun camlarını temizlemek için karaya çıkmanın eşiğindeydim. İyi huylu biri, ama ona cumadan cumartesiye gece yarısından sonra çekleri vermeyi teklif etmenin hoş karşılanmayacağını düşünüyorum.
Ders kitaplarının yıkıcı eskimesi
En büyük sorunum, başladığımda durmakta zorlanıyorum. Hak ettiğim bir parlamento tatilinden yararlanarak, şahsıma bakmakla daireyi temizlemek arasında gidip geldim. Bakışlarım kitaplığıma takıldı. İşte o zaman trajedi yaşandı.
Bir kod, ardından bir başkası, ardından bir kılavuz vb. Kütüphanemin yarısı yere düşecek kadar boşalmıştı. Durumun saçmalığı üzerime sıçradı – toz da öyle. Her kod, her kılavuz, her alıştırma kitabı en az kırk avroya mal oluyor. Ayaklarımın altında kelimenin tam anlamıyla brüt bir asgari ücret yatıyor, hatta Fransız medyan maaşı. Bu durum neden saçma?
2000’li yılların başında yüksek lisans yaptım, dizüstü bilgisayarlar henüz mevcut norm değildi, ama hepimizin evinde internet bağlantısı olan bir PC vardı – öğrenci arkadaşlarımdan bahsediyorum. Ancak hepimizin evinde en az bir medeni kanun olması, her maddenin altında içtihat olması zorunluluğu vardı. Yıllar geçtikçe, hepsinin son kullanma tarihi olan kodlar, kılavuzlar, alıştırma kitapları biriktirdik. Hepimizin sınava konuya karşılık gelen kodla gelmemiz gerektiğinden bahsetmiyorum bile.
Öğrencilerin sırtındaki gösterişli israf
Bütün bunlar hakkında daha da çileden çıkaran ne biliyor musun? Cevabımızın doğruluğuna göre değil, muhakemesine göre derecelendirildik. Yani, kursumuzun en az yarısı boyunca tüm bunlar olmadan yapabiliriz.
Editörümün “Tamam ama bunun BT ile ne ilgisi var? “. İşte burada: Bilgisayarlarla, tüm bu para ve kağıt israfıyla düzgün bir şekilde donatılmış olsaydık, onsuz da yapabilirdik. Yazılı sınavlarımızı sadece Légifrance’a erişimimiz olan bilgisayar odalarında geçmemiz yeterli olurdu, bu da bize aracın nasıl kullanılacağını öğretmek gibi ek bir erdeme sahip olurdu. Hukuk fakültesini bitirmiş herkes bilgisayarla üretiyorsa, bizi elle bestelemeye zorlamanın ne anlamı var?
Bu hikayeyle ilgili en tuhaf şey, diğer konulardan farklı olarak, yasanın her yıl değişmesidir – yasa koyucuya teşekkür ederiz – yani bazı kılavuzları veya kodları birkaç yıl saklayabilirsek, on yıl sonra tamamen geçersiz hale gelirler. İlk yıl ders kitaplarımdan bazıları baş hukuk müşaviri hakkında konuşuyor. Onları çöpe atmak dışında onlarla hiçbir şey yapılamaz. Düzeltme: Twitter’da hukuk ders kitaplarımı geri dönüştürmek için birkaç önerim oldu ama kendim dahil kimsenin başını belaya sokmak istemediğim için bunları paylaşmamaya dikkat edeceğim.
hareketsizlik saltanatı
Yüksek öğrenimi gerçekten modernize edebilir ve son olarak, tüm bir öğrenci sınıfının kodlarla yazılı olarak oluşturmasını içeren bazı eski kalıplardan kurtulabilirsek, mali açıdan da dahil olmak üzere onları daha erişilebilir hale getirebiliriz. Doğru yapılandırılmış bilgisayar odalarında gezinmenin, tesislerin ve zaman çizelgelerinin doygunluğa yol açma riskini taşıdığını düşünebiliriz. Bu durumda, tamamen aynı dezavantajlara sahip olan sözlüler neden korunsun?
Genel basında, öğrenme düzeyinin düşürülmesi tartışmasına sık sık rastlıyoruz, ancak kendimize yöntem sorusunu soruyor muyuz? Hukuk eğitimim sırasında kamu maliyesinin en az dört katını harcadım. Her zaman zekice bir 2/20 topladım. İlk yılımda bir hoca ya da öğretim görevlisi bana “Ekim ayı, gelecek yılın maliye kanun tasarısı sırasında Millet Meclisi’nin halka açık oturumları önünde oturuyorsunuz” deseydi, meseleyi anlardım. – ve bunu doğrulardım.
Bu kitap yığını, okul hayatım boyunca eksik olan her şeyi sembolize ediyor: sağduyu, uygulama, yaratıcılık. Hukuk pratiği konusunda eğitilmemiz gerekiyordu, ancak hiçbir zaman profesyonel bir ortamda hukuk pratiği konusunda veya araçlar konusunda eğitim almadık.
Sosyal olarak kabul edilen kirlilik
Brüt asgari ücreti çöpe atmak üzere olduğum gerçeğini bir kenara bırakalım: Peki ya ekoloji? Dijitalin büyük bir kirletici olduğunu ve Netflix’i izlemememiz gerektiğini söyleyerek sık sık sinirleniyoruz. Almak zorunda kaldığım tüm bu kitapların bir o kadar da çevreyi kirletmesi dışında. Ağaçları kestik, mürekkep kullandık, onları yönlendirdik.
Bir e-okuyucu veya tablet de aynısını yapardı. Açıkçası benim zamanımda değil ama sınavlarda öğrencilerin kodların peşinden koştuğunu görünce hiçbir şeyin değişmediğini anlıyorsunuz. Bazı öğretmenlerin sınavların geçerliliği için kitaplarının satın alınmasını dayatmaya devam etmesi. Bu öğrenme yöntemleri gelişmemiştir. Ve son olarak, pek çok öğrenci fakülteden ayrılırken kendilerini kaybolmuş bulacaklar, çünkü en az beş yıldır çektikleri konunun profesyonel pratiğine hazır olmayacaklar.
Geriye dönüp baktığımda söylemesi kolay ama tüm bunların bende bıraktığı genel izlenim, durumdan çok memnun olduğumuz yönünde. Biraz iyi niyetle, belki birkaç yıl içinde işler düzelir. Bu güzel sözlerle, artık Senato’da emeklilik reformu tartışması devam ederken, bahar temizliğime devam edeceğim.
