Kabul edelim ki, üç saat süren bir dönem draması olan kabuki, yüzyıllık bir Japon tiyatrosu, gişe açısından büyük bir başarı gibi görünmüyor. Ancak bu, tam olarak Kokuho filminde gerçekleşti. Yönetmen Lee Sang-il’in aynı adı taşıyan Shuichi Yoshida romanından uyarladığı bu yapım, geçen yıl Japonya’nın en çok gişe hasılatı yapan canlı aksiyon filmi oldu. Fakat başrol oyuncusu Ken Watanabe, Hollywood filmleriyle tanınan tecrübeli bir aktör olmasına rağmen, başlangıçta bu fikrin iyi bir fikir olduğuna inanmıyordu. Romana hayran kalmıştı ancak bu sanat formunun filme uyarlanmasının zorluğundan endişeliydi.
“‘Bunu yapma!’” diye hatırlıyor Watanabe, ilk olarak Sang-il’e bu fikri sunduğunda. “Kabuki, Japonya’da oldukça katı bir kültür ve normal bir aktör için kabuki oyununda oynamak zor.” Bu çekinceye rağmen, film büyük bir başarıya imza attı ve şimdi Kokuho, 20 Şubat’ta ABD’deki sinemalarda gösterime girecek.
Film, iki aktörün yaşamını konu alıyor. Yakuza patronunun yetim oğlu Kikuo Tachibana (Ryo Yoshizawa), efsanevi kabuki oyuncusu Hanjiro (Watanabe) tarafından çırak alınır. Hanjiro’nun, babasının yerini alması için küçük yaşlardan beri yetiştirilen oğlu Shunsuke Ōgaki (Ryusei Yokohama) ile bir araya gelirler. Kokuho, 1964’ten 2014’e kadar uzanan 50 yıl boyunca her birinin, kadın rollerini oynayan erkek kabuki aktörlerine verilen onnagata rolündeki kariyerlerini takip eder. Bu, sanatçıların yücelik arayışında nasıl fedakarlıklara katlandığını gösteren hem güzel hem de çoğu zaman yıkıcı bir portre.
Filmin oyuncularından büyük şeyler bekleniyordu. Onnagata’nın fiziksel olarak zorlu hareketleri nedeniyle, Watanabe ve diğer başrol oyuncusu yaklaşık 18 ay boyunca eğitim aldı. Watanabe’nin karakterinin filmde daha az zaman geçirdiği halde, hareket ve koreografiyi öğrenmek için yaklaşık dört ay eğitim yaptığını belirtiyor. Ağırlıklı peruklar, karmaşık kostümler ve uzun çekimlerin zorluğu da süreci daha da karmaşık hale getirdi. “Tüm zor şeyler mutluluğa bağlanıyor,” diyor hazırlık sürecine dair. “Hepsi, bir yere ulaşma sürecinin parçası. Bu yüzden, gerçekten acı ya da son derece zorlayıcı olduğunu hissetmedim. Yine de zaman zaman şikayet ediyorum. Sadece bazen.”
Watanabe’nin karakteri, film boyunca özellikle başlangıçta sürekli bir varlık. 60’lı yıllarda, genç kabuki yıldızlarını (çocuk aktörler Sōya Kurokawa ve Keitatsu Koshiyama tarafından canlandırılıyor) eğiterek bu süreçte ortaya çıkan rekabete tanıklık ediyor. “Benim rolüm, bu iki karakterin çocukluktan büyük kabuki oyuncuları olmasına kadar izlemekti, bu yüzden onların kariyerleri boyunca dikkatli bir göz oldum,” diyor Watanabe. “Çocuk oyuncuları da gerçekten çok çalıştı, bu yüzden onların film süresince nasıl büyüdüğünü görmek benim için yeni bir deneyimdi.”
Filmde bir mentor olmasına rağmen, Watanabe, kariyeri boyunca böyle bir rol üstlenmediğini belirtiyor. “Gençken, başkalarıyla oynamanın aynı ringe çıkmak gibi hissettirdiğini düşündüm ve kariyerimiz ile deneyim seviyemizin hiçbir önemi yok,” diyor. “Hala aynı şekilde oynuyorum. Gerçek hayatta öğretmen ya da rehber rolünü üstlenmiyorum, çünkü hepimiz aynı ringe çıkan eşitleriz.”
Watanabe, Kokuho‘nun neden bu kadar başarılı olduğunu hala netleştiremiyor. Belki de başarılı olmak, yalnızca etkileyici kabuki kostümleri ve performansları ile değil, aynı zamanda hikayenin zamanla sıçramasıyla sıklıkla değişen döneme uygun setler ile detaylı bir prodüksiyonla ilgili olabilir. Her ne sebeple olursa olsun, film Japonya’da prömiyer yaptıktan birkaç gün sonra, sosyal medya üzerinde duygu durumlarını takip ettim ve “gençlerin bu filmi çok sevdiğini fark etim. Sonrasında, belki bir ay sonra, başarıyı inanamıyorduk.”
Başlangıçtaki çekincelerine rağmen, Kokuho üzerinde çalışmak Watanabe için tatmin edici bir deneyim oldu. Daha önce kabuki deneyimi olmasa da, sahne üzerinde oyunculuğa başlamıştı ve 2015’te Broadway’de The King and I‘da başrol oynamıştı. Bu nedenle, Kokuho çekimleri nostaljik bir deneyim oldu ve hissettiği bu duyguyu “sanki déjà vu gibiydi” olarak tanımlıyor. Bu his o kadar güçlüydü ki, filmi ilk izleyişinde gözyaşlarını tutamadı. “Bu filmin son anını izlerken gözyaşlarımı tutamadım,” diyor.
Sizce Kokuho‘nun başarısının ardındaki gizem nedir?
