NASA’nın James Webb Uzay Teleskobu’nu kullanan uluslararası bir Avrupalı gökbilimciler ekibi tarafından kabaca Roma Kolezyumu büyüklüğünde (300 ila 650 fit (100 ila 200 metre) uzunluğunda) bir asteroit tespit edildi. Ekibin şans eseri iç içe geçen bir asteroit tespit ettiği MIRI cihazının kalibrasyonundan elde edilen verileri kullandılar. Nesne muhtemelen Webb tarafından bugüne kadar gözlemlenen en küçük nesnedir ve Mars ile Jüpiter arasında yer alan ana asteroit kuşağında 1 kilometreden kısa bir nesneye örnek olabilir. Bu nesnenin doğasını ve özelliklerini daha iyi karakterize etmek için daha fazla gözlem gerekiyor. Kredi: NASA, ESA, CSA, N. Bartmann (ESA/Webb), Martin Kornmesser (ESA), Serge Brunier (ESO), Nick Risinger Photopic Sky Survey)
Nesne, ana kuşaktaki az bilinen kilometre altı asteroit kategorisine ait.
Avrupalı astronomlardan oluşan uluslararası bir ekip tarafından kabaca Roma’daki Kolezyum büyüklüğünde (300 ila 650 fit (100 ila 200 metre) uzunluğunda) bir asteroit tespit edildi. NASA‘S James Webb Uzay Teleskobu. Bu sanatçının anlayışında gösterilen nesne, muhtemelen Webb tarafından bugüne kadar gözlemlenen en küçük nesnedir.
Tespit şans eseriydi – asteroit, farklı bir asteroitin kalibrasyon görüntülerinde bulundu. Şanslı bulgu, Webb’in bu tür birçok nesneyi algılayabildiğini gösteriyor.
James Webb Uzay Teleskobu, Son Derece Küçük Ana Kuşak Asteroitini Tespit Etti
NASA’nın James Webb Uzay Teleskobu’nu kullanan uluslararası bir Avrupalı gökbilimciler ekibi tarafından kabaca Roma Kolezyumu büyüklüğünde (300 ila 650 fit (100 ila 200 metre) uzunluğunda) bir asteroit tespit edildi. Projeleri, ekibin şans eseri iç içe geçen bir asteroit tespit ettiği Orta Kızılötesi Enstrümanın (MIRI) kalibrasyonundan elde edilen verileri kullandı. Nesne muhtemelen Webb tarafından bugüne kadar gözlemlenen en küçük nesnedir ve aralarında yer alan ana asteroit kuşağı içinde 0,6 milin (1 kilometre) altında bir uzunluğa sahip bir nesnenin bir örneği olabilir. Mars Ve Jüpiter. Bu nesnenin doğasını ve özelliklerini daha iyi karakterize etmek için daha fazla gözlem gerekiyor.
Almanya’daki Max Planck Dünya Dışı Fizik Enstitüsü’nden bir astronom olan Thomas Müller, “Biz – tamamen beklenmedik bir şekilde – halka açık MIRI kalibrasyon gözlemlerinde küçük bir asteroit tespit ettik” dedi. “Ölçümler, ekliptik düzlemi hedefleyen ilk MIRI ölçümlerinden bazıları ve çalışmalarımız, bu aletle birçok yeni nesnenin algılanacağını gösteriyor.”
Dergide 6 Şubat’ta yayınlanan bu Webb gözlemleri Astronomi ve Astrofizik, yeni asteroitleri avlamak için tasarlanmamıştı – aslında, astronomların 1998’de keşfettiği ana kuşak asteroitinin (10920) 1998 BC1 kalibrasyon görüntüleriydi. Gözlemler, MIRI’nin bazı filtrelerinin performansını test etmek için yapıldı, ancak kalibrasyon ekibi, hedefin parlaklığı ve bir ofset teleskopun işaret etmesi nedeniyle teknik nedenlerle başarısız olduklarını düşündü. Buna rağmen, asteroid 10920 hakkındaki veriler, ekip tarafından bir nesnenin yörüngesini sınırlamak ve boyutunu tahmin etmek için yeni bir teknik oluşturmak ve test etmek için kullanıldı. Yöntemin geçerliliği, yer tabanlı teleskoplardan ve ESA’nın Gaia görevinden alınan verilerle birlikte MIRI gözlemleri kullanılarak asteroid 10920 için gösterildi.
MIRI verilerinin analizi sırasında ekip, aynı görüş alanında daha küçük araya gireni buldu. Ekibin sonuçları, nesnenin 100-200 metre ölçülerinde olduğunu, çok düşük eğimli bir yörüngede bulunduğunu ve Webb gözlemleri sırasında iç ana kuşak bölgesinde bulunduğunu gösteriyor.
Müller, “Sonuçlarımız, doğru zihniyete ve biraz şansa sahipseniz, ‘başarısız’ Webb gözlemlerinin bile bilimsel olarak faydalı olabileceğini gösteriyor” dedi. “Tespitimiz ana asteroit kuşağında yatıyor, ancak Webb’in inanılmaz hassasiyeti, yaklaşık 100 metrelik bu nesneyi 100 milyon kilometreden daha uzak bir mesafeden görmeyi mümkün kıldı.”
Ekibin Webb tarafından bugüne kadar gözlemlenenlerin en küçüğü ve ana kuşakta tespit edilenlerin en küçüğü olduğundan şüphelendiği bu asteroitin tespiti, yeni bir asteroit keşfi olarak doğrulanırsa, oluşumu anlamamız için önemli çıkarımlara sahip olacaktır. güneş sisteminin evrimi. Mevcut modeller, asteroit oluşumunu çok küçük boyutlara kadar tahmin ediyor, ancak küçük asteroitler, bu nesneleri gözlemlemenin zorluğu nedeniyle daha büyük meslektaşlarına göre daha az ayrıntılı olarak incelenmiştir. Geleceğe özel Webb gözlemleri, astronomların 1 kilometreden daha küçük asteroitleri incelemelerine olanak tanıyacak.
Dahası, bu sonuç, Webb’in şans eseri yeni asteroitlerin tespitine de katkıda bulunabileceğini gösteriyor. Ekip, güneş sistemi düzlemine yakın kısa MIRI gözlemlerinin bile her zaman çoğu bilinmeyen nesneler olacak birkaç asteroit içereceğinden şüpheleniyor.
Tespit edilen nesnenin yeni keşfedilen bir asteroit olduğunu doğrulamak için, nesnenin yörüngesini sınırlamak için takip çalışmalarından arka plandaki yıldızlara göre daha fazla konum verisi gerekir.
Maryland, Baltimore’daki Uzay Teleskobu Bilim Enstitüsü’nden Webb destek bilimcisi Bryan Holler, “Bu, MIRI’nin ana kuşakta daha önce saptanamayan boyutta bir asteroit boyutunu şans eseri tespit etme yeteneklerini vurgulayan harika bir sonuç” dedi. “Bu gözlemlerin tekrarları planlanma sürecinde ve bu görüntülerde yeni asteroit araya girenleri tamamen bekliyoruz.”
Referans: “JWST-MIRI tarafından görülen asteroitler: Radyometrik boyut, mesafe ve yörünge kısıtlamaları”, TG Müller, M. Micheli, T. Santana-Ros, P. Bartczak, D. Oszkiewicz ve S. Kruk, 6 Şubat 2023, Astronomi ve Astrofizik.
DOI: 10.1051/0004-6361/202245304
NASA’nın Avrupa Uzay Ajansı (ESA) ve Kanada Uzay Ajansı ile birlikte yürüttüğü ortak uluslararası bir çaba olan James Webb Uzay Teleskobu, dünyanın önde gelen uzay bilimi gözlemevidir. En son yetenekleriyle güneş sistemimizin gizemlerini çözecek, uzak ötegezegenleri araştıracak ve evrenin bilinmeyen yapılarını ve kökenlerini ve içindeki yerimizi araştıracak.
NASA ve ESA arasındaki ortak bir proje olan Orta Kızılötesi Enstrüman (MIRI), yüzde 50-50 ortaklıkla geliştirildi. NASA’nın Jet Tahrik Laboratuvarı, ABD’nin MIRI çabalarını yönlendirirken, Avrupa astronomi enstitülerinden oluşan bir konsorsiyum ESA adına katkıda bulundu. Arizona Üniversitesi’nden George Rieke, MIRI bilim ekibine liderlik ediyor ve Gillian Wright, MIRI Avrupa baş araştırmacısı olarak görev yapıyor.
Birleşik Krallık ATC’den Laszlo Tamas, Avrupa Konsorsiyumunu yönetiyor. MIRI için kriyo soğutucu, tarafından geliştirildi ve yönetildi. JPL Redondo Beach, California’daki Northrop Grumman ve NASA’nın Greenbelt, Maryland’deki Goddard Uzay Uçuş Merkezi ile işbirliği içinde.
