Fotoğraf öğrencilerine verdiğim ilk görev bir yıldız manzarası yaratmak. Bunun için altlarındaki zemini süpürmelerini, toz ve kiri bir kese kağıdına toplamalarını ve ardından 8×10 inçlik bir fotoğraf kağıdına serpmelerini istiyorum. Ardından, fotoğraf büyütücüyü kullanarak döküntü kaplı kağıdı ışığa maruz bırakın. Toz ve kir temizlendikten sonra kağıt, kimyasal geliştirici banyosuna daldırılır.
İki dakikadan kısa bir süre içinde, galaksilerle dolu bir evrenin görüntüsü yavaşça ortaya çıkıyor.
Ayaklarının altındaki tozun bir bilim harikası sahnesine dönüştüğünü fark ettikleri anda karanlık odanın şaşkınlıklarının sesiyle dolmasını seviyorum.
NASA’nın James Webb Uzay Teleskobu ilk derin alan görüntülerini paylaştığında bu analog egzersizi hatırladım. Merakın halka açık ifadesi, karanlık odadaki öğrencileriminkinden farklı değil.
Ancak, derme çatma yıldız manzaralarımızın aksine, Derin Alan görüntüleri gerçek bir galaksi kümesini, “evrenin bugüne kadarki en derin, en keskin kızılötesi görüntüsünü” yakalar. Bu görüntüleme hassasiyeti, bilim adamlarının güneş sistemimizdeki ve onun içindeki yerimizin gizemlerini çözmelerine yardımcı olacaktır.
Ama aynı zamanda uzay, evren ve içindeki kırılgan yerimiz konusunu ele alan sanatçıların devam eden deneylerine de ilham verecekler.
Uzay sanatı yaratmak Kozmosun görüntüleri önemli bir görsel zevk verir. Doygun renklerinde ve amorf şekillerinde depolanan bilgileri, parlaklığın ve gölgelerin ne olduğunu ve benekli ve benekli derin siyahlarda nelerin gizlendiğini tutkuyla anlatan bilim adamlarını dinliyorum.
Evrenin gizemleri, bilimin ve hayal gücünün malzemeleridir.
Tarih boyunca sanatçılar vekil evrenler hayal ettiler ve yarattılar: lirik ve spekülatif yapılar, hayal ettiğimizin yerine geçen alternatif dünyalar, umut ve korku “dışarıda”.
Vija Celmins’in foto-gerçek çizimleri ve resimleri var. Gece gökyüzü, olağanüstü ayrıntı ve hassasiyetle özenle çizilmiş veya elle boyanmıştır.
David Stephenson’un bize hareket eden bir gezegende olduğumuzu hatırlatan lirik gök çizimleri olarak okunan hızlandırılmış fotoğrafları var. Yosuke Takeda’nın belirsiz renk ve ışık yıldız patlamaları. Thomas Ruff’ın kendi kamerasıyla kozmosu yakalayamaması üzerine satın aldığı mevcut bilim görüntülerinin ayrıntılarının yakın kırpılmasıyla yaptığı duyusal yıldız fotoğrafları.
Ayrıca Blue Mountains merkezli ikili Haines & Hinterding’in lekeli noktaların yıldızlara dönüştüğü, siyah pigmentin gece gökyüzünü, kanayan renkli mürekkebin bir gaz oluşumu olduğu inanılmaz çalışmaları var. Kayaları vızıldatır ve enerjisini duyabilmemiz ve koklayabilmemiz için güneş ışınlarını kullanırlar.
Bu sanat eserleri, sanatın amaçları doğrultusunda bilimden yararlanmaya yönelik yaratıcı dürtüyü vurgular. Bilim ve sanat arasındaki ayrım yapaydır.
Hayal gücümüzün resimleri
Webb teleskobu, bilimin bize estetik olarak yaratıcı, etkileyici ve teknik olarak başarılı görüntüler getirme kapasitesini gösteriyor, ancak – garip bir şekilde – bana hiçbir şey hissettirmiyorlar.
Bilim bana bu şekillerin milyarlarca yıl ötedeki galaksiler ve yıldızlar olduğunu söylüyor, ama batmıyor. Bunun yerine, James Nasmyth’in 1874’teki ünlü ay görüntüleri gibi muhteşem bir şekilde inşa edilmiş bir manzara görüyorum.
Hayal gücümde Webb görüntülerini peri ışıklarından, renkli jellerden, aynalardan, siyah kumaştan, filtrelerden ve photoshop’tan yapılmış olarak hayal ediyorum.
Art’ın stand-in’leri ruhumu istila ediyor. Derin alana ve gezegenimsi bulutsuya baktığımda, bu “nesnel” makine yapımı görüntülerin bile inşa edildiğini hatırlıyorum. Işık ışınları, delikler ve gazlar, fotoğrafik soyutlamada, vizyonun ötesinde ne olduğunu inceleyen sanatsal deneylerdir.
Görüntüleme teknolojisi her zaman “dışarıda” olanı dönüştürür ve onu nasıl gördüğümüz “burada” olanla belirlenir: kendi öznelliğimiz; imajın okunmasına kendimizden ve hayatımızdan kattıklarımız.
Teleskop, kozmosta gezinen, görünmeyenleri daha fazla yapan bir fotoğrafçıdır. Sanatçılara sahiplenme, hayal gücü ve eleştiri için daha fazla referans vermek.
Bilim adamları yapı ve ayrıntıyı görürken, sanatçılar mekan ve yer siyasetiyle ilgili acil sorular sormak için estetik ve performatif olasılıklar görüyorlar.
uzayda sanat
Webb’in görüntüleri, dünyanın ilk sanat eserini uzaya gönderen Amerikalı sanatçı Trevor Paglen’in çalışmalarını yansıtmak için yenilenmiş bir fırsat sunuyor.
Paglen’in çalışması, uzay olan siyasi coğrafyayı ve bilim tarafından desteklenen hükümetlerin, kitlesel gözetim ve veri toplama için alanı nasıl kullandıklarını inceliyor.
Muazzam bir yansıtıcı balona açılması ve Dünya’dan parlak bir yıldız olarak görülmesi gereken Orbital Reflektör adlı 30 metrelik elmas şeklinde bir balon yarattı. Bir uyduda uzaya fırlatıldı, ancak mühendisler, hükümetin beklenmedik bir şekilde kapanması nedeniyle heykelin dağıtımını tamamlayamadı.
Paglen’in eseri bilim adamları tarafından eleştirildi.
Gökbilimcilerin aksine, evrenin ya da içindeki yerimizin gizemini çözmeye çalışmıyordu. Şunu soruyordu: Uzay sanat için bir yer mi? Alan kime ait ve alan kime ait? Uzay, hükümet, askeri, ticari ve bilimsel çıkarlar için hazırdır. Şimdilik, Dünya sanatın yeri olmaya devam ediyor.
