Zamanında bitirin. Yatakta iş e-postalarını kontrol etmemek. İş yükünüzü etkin bir şekilde yönetin. Bunların hepsi, kişisel ve profesyonel yaşamlarımız arasındaki dengeyi korumak için iş ve temel alışkanlıklarla sağlıklı bir ilişkinin ayırt edici özellikleridir – ya da öyle düşünebilirsiniz.
Muhtemelen son zamanlarda moda olan “sessiz bırakma” (Fransızca’da “désengagement” den bahsedilebilir) ifadesini duymuşsunuzdur. TikTok kullanıcısı aşırı çalışma kültürü hakkında konuşmak ve neden istifa etmeye karar verdiğini açıklamak için platforma çıktı.
Kullanıcı, viral hale gelen gönderide, “İşinizi tamamen bırakmıyorsunuz, ancak kendinizi aşma fikrinden vazgeçiyorsunuz” dedi. “Görevlerinizi yerine getirmeye devam ediyorsunuz, ancak artık çalışmanın hayatınız olması gerektiğini söyleyen aşırı çalışma kültürü zihniyetine katılmıyorsunuz. Gerçek şu ki, öyle değil ve bir kişi olarak değeriniz işiniz tarafından tanımlanmaz. »
Fazla çalışmayı reddetme
Fazla çalışma kültürünün zararlı olduğunu kabul etmek alkışlanmalıdır. İşe bağlılığımızın bir şekilde ahlaki statümüzün ve öz değerimizin bir yansıması olduğu fikrine katılmak, ne sağlıklı ne de sürdürülebilirdir ve yalnızca tükenmişlik, stres ve işten ayrılma konularını, halihazırda işgücünü etkileyen çalışanlarla birleştirecektir.
Ancak “sessiz bırakma” ifadesi (“sessiz bırakma” kelimesinin gerçek çevirisi) bir hatadır. Kendinizi sürekli olarak işiniz için hazırlamıyorsanız, tembel ve vefasız olduğunuzu öne sürüyor. Sürekli geç saatlere kadar çalışmıyorsanız, günün her saatinde telefonu açmıyorsanız veya iş yükünüz ne olursa olsun sürekli yeni görevlere “evet” diyorsanız, sanki işinizi hiç yapmıyormuşsunuz gibi olduğunu söylüyor. Bu, çalışanların, takdir görmeseler bile, patronlarını yatıştırmak için sürekli çaba göstermeleri gerektiğini göstermektedir.
Aşırı çalışma kültürü, pandemi öncesi uygulamaların bir kalıntısıdır ve günümüzün çalışma zihniyetinde yanlış olan şeylerin çoğunun somutlaşmış halidir. Fazla çalışma kültürünü reddetmenin bir tür işten ayrılma olduğunu ima ederek, kötü işyerlerinden ve işin doğasından ziyade işçileri suçluyoruz.
Profesyonel ve kişisel yaşam arasındaki dengeyi bulmak
Çalışanlar, genellikle modern, her zaman güvertede çalışma kültürümüzün bir sonucu olarak halihazırda tükenmişlik, stres ve işte var olmama sorunu yaşıyorlar. Teknoloji hayatımızı birçok yönden kolaylaştırdı, ancak aynı zamanda işi daha yaygın hale getirdi ve günün sonunda bağlantısını kesmeyi zorlaştırdı. Benzer şekilde, geniş bant, yazılım ve mobil cihazlar bizi çalışanlar olarak daha üretken ve verimli hale getirirken, bu yeniliklerden birkaçı iş yükümüzü önemli ölçüde hafifletti – sadece aynı sekiz saatlik zaman aralığına daha fazla iş koyuyoruz ve dikkatimiz daha fazla dağılıyor. .
İhtiyacımız olan şey, çalışma ve çalışma kültürünün temelden elden geçirilmesidir – İngiltere, ABD ve dünyanın diğer bölgelerinde dört günlük haftanın devam eden denemelerinin keşfetmeyi umduğu şey. İlk göstergeler umut verici.
Birinin rolünde mükemmel olması, mutlaka bir aşırı çalışma kültürüne dahil olmak anlamına gelmez. İşinizi eve getirmeden kendini işine adamış ve vicdanlı bir işçi olabilirsiniz. Aslında, en mutlu, en bağlı ve en üretken çalışanlar, tüm zamanlarını ofiste harcayan ve görevden yorulanlar değil, rol esnekliği ve iyi bir iş-yaşam dengesi olan kişiler olma eğilimindedir.
Misilleme korkusundan çıkın
Sağlıklı çalışma alışkanlıklarını teşvik etmek ve büyüme ve gelişme fırsatlarının ofiste geçirilen saatlere bağlı olmadığını netleştirmek işverenlerin ahlaki sorumluluğudur. Çalışanlar, yargılanma veya misilleme korkusu olmadan, zamanında oturumu kapatabilmeli, yapamayacakları görevlere “hayır” diyebilmeli ve boş zamanlarında işle ilgili herhangi bir şeyden ayrılabilmelidir. Liderler çalışan bağlılığının düştüğünü görürse, bu, işyerinde bir şeylerin olması gerektiği gibi çalışmadığının iyi bir göstergesidir. Anahtar, çalışanlarla etkileşime geçmek ve neyin düzeltilmesi gerektiğini sormak, onları “sessizce ayrılmakla” suçlamak değil, bu da çalışanların yapmak istediği son şey olan “yüksek sesle” işten ayrılmalarına neden olabilir.
2022’de, refahımızdaki işin rolü ve onu iyileştirmenin birçok yolu hakkında öğrendiklerimize rağmen, hala aşırı çalışmayı normalleştiren söylemler kullanıyor olmamız üzücü. İşçileri işlerine daha az yatırım yapmakla suçlamayı bırakalım ve fazla çalışma kültürünün yalnızca kötü işyerlerine ve kötü çalışma kültürüne hizmet ettiğini kabul ettikleri için onları alkışlayalım.
Onları ödüllendirmeyen rollerden geri adım atan çalışanları kınamak yerine, daha sürdürülebilir, adil ve ödüllendirici çalışma biçimleri yaratmak için son iki yılın derslerini nasıl uygulayabileceğimizi görelim.
Kaynak : ZDNet.com
