İngiltere’deki Winchcombe göktaşının kısa bir tarihi

28 Şubat 2021’de 30 yıl sonra ilk kez bir göktaşı İngiltere’de düştü ve daha sonra bilim adamları tarafından kurtarıldı. Bugün, bu uzay kayasını incelemek ve erken güneş sistemindeki yeri hakkında daha fazla şey öğrenmek için uluslararası bir çaba var.

Bu göktaşının adı Winchcombebirkaç parçanın kurtarıldığı Gloucestershire kasabası – üzerine düşen bir parça da dahil bir aile evinin araba yolu.

göktaşı 4,5 milyar yıl önce uzak dış güneş sisteminde, Jüpiter’in yörüngesinin ötesinde oluştu. Bu tür nesneleri ilkel olarak adlandırırız çünkü kozmik çevremizde oluşan en eski katı maddelerden bazılarını içerirler ve güneş sistemimizin emekleme döneminde olduğu bir zamana dair içgörüler sunarlar.

Zamanla, bu katı malzemenin çoğu, sonunda gezegenlerin ortaya çıkmasına yol açan daha büyük nesneleri oluşturmak için birleşti. Bu gezegensel birleşim sürecinde tüketilmekten kaçınan ilk yapı taşlarından bazıları bugün şu şekilde mevcuttur: asteroitler hatta daha küçük nesneler. Winchcombe göktaşı tam da böyle bir gök cismi.

Bu serbest dolaşan gezegen yapı taşlarından bazıları, erken Dünya’ya su taşımaktan sorumlu olabilir. Bu nedenle, Winchcombe bir bakış sağlayabilir su aktivitesine eski güneş sistemindeki katı cisimler üzerinde.

uzayda yol

Winchcombe nadir görülen bir göktaşı türüdür CM kondriti olarak bilinir. Bu meteorların özellikleri Her ikisi de yaşamın ortaya çıkması için temel bileşenler olan yüksek konsantrasyonlarda su ve organik madde (karbon atomu zincirlerine sahip moleküller) tarafından.

Uzaydaki yolu biliyoruz Winchcombe nesnesinin Dünya’ya düşmeden önce yörüngesini aldığı. Bilim adamlarının hakkında bu bilgiye sahip olduğu, su taşıyan beş ilkel kondritten biridir. Yörüngesini bilmek, güneş sisteminde nereden geldiğini tam olarak belirleyebileceğimiz anlamına gelir.

Bu göktaşının parçaları çok çabuk toparlandı— Dünya’ya vardıktan sonraki 12 saat içinde. Bu, Dünya atmosferinden gelen suyun göktaşı ile reaksiyona girmesi ve onu kirletmesi için çok az zaman olduğu anlamına gelir. Göktaşının nadirliği, ilkel özellikleri ve uzak kökeni ile birlikte ele alındığında, hızlı bir şekilde geri kazanılması, nesneyi erken güneş sistemindeki asteroitlerin rolünü incelemek için ideal bir aday haline getiriyor.

Göktaşı muhtemelen bir zamanlar daha büyük bir asteroitin parçasıydı. Ancak Winchcombe nesnesinin parçalarına mikroskop altında bakıldığında, kısa sürede anlaşıldı ki, bir kaya değil, birçok –- gevşek bir şekilde bir arada tutulan karmaşık bir parça karışımı. Bu yapı, uzayda daha büyük asteroitler arasındaki çarpışmaların sonucudur.

Çarpışmanın yarattığı enkaz alanı, daha sonra, gevşek, bloklu konfigürasyonları nedeniyle moloz yığını nesneler olarak adlandırılan, daha küçük ikinci nesil asteroitlerden oluşan yeni bir popülasyon oluşturmak için birleşti. Winchcombe, gezegenlerden önceki çağlarda var olan çeşitli kayalık nesnelerin parçalanmış kalıntıları olan bu moloz yığınlarından birinden geldi.

Uzay çamuru

Winchcombe meteoritini oluşturan her bir kaya parçası, ayrı bir geçmiş kaydediyor, örneğin, etkileşimde bulunduğu su miktarındaki farklılıkları ortaya koyuyor ve ana asteroitin karmaşık bir yapıya sahip olduğunu ima ediyor.

Bu gözlemler, ya asteroid büyüdükçe buz gibi yoğunlaşan ana gövdede değişken miktarlarda su olduğuna ya da asteroitten düzensiz su akışına işaret ediyor. Uzay taşları geldiğinde sıvı su ile temas alışılmadık bir koyu siyah, ince taneli “uzay çamuru” biçimi oluşturarak değişmeye başlarlar.

Dünyanın dört bir yanından araştırmacılar, kristal yapılarının içinde bu asteroitler üzerinde akan orijinal suyun moleküllerini tuttukları için bu mineralleri inceleme şansına atlıyorlar.

Bir grup bilim adamı, Winchcombe’da bulunan hidrojenin farklı izotoplarını (veya kimyasal formlarını) doğru bir şekilde ölçtü. Hidrojen, oksijenle birlikte sudaki iki kimyasal elementten biridir. Bilim adamlarının bulguları, göktaşı içindeki suyun Dünya’daki suya çok benzediğini gösterdi.

Bu, asteroitlerin erken Dünya’ya su ulaştırmada ve dolayısıyla bugün gördüğümüz okyanusları oluşturmada kritik bir rol oynadığı teorisini güçlendiriyor.

yıkıcı çarpışma

Bir noktada, su ve kaya arasındaki kimyasal reaksiyonlar durduruldu. başka bir asteroit ile feci çarpışma. Bu olay göktaşının ana gövdesini paramparça etti. Winchcombe göktaşındaki kaya parçalarının çoğu çok küçüktür, 1 mm’den küçüktür. Bu küçük parça deseni, yüksek enerjili çarpışmanın kanıtı olmakla birlikte, aynı zamanda zayıf bir asteroitin imzasıdır.

Gezegen yapı taşlarına ilişkin anlayışımız arttıkça, Winchcombe göktaşı tarafından temsil edilen gezegen cisimlerinin türlerinin artık orijinal biçimlerinde var olmadıklarını giderek daha fazla fark ediyoruz.

Hepsi olmasa da çoğu küçük asteroitin (çapı 10 km’den küçük olanlar) muhtemelen moloz yığını cesetler. Winchcombe, o zamandan kalma bir kalıntı ve çoğu asteroitin kaderinin bir kanıtıdır. Tarihlerini birkaç basit kelimeyle özetleyebiliriz: sıcak ve ıslak, sonra moloz haline geldi.

Winchcombe’u incelemek, bu tür göktaşlarının atmosferde nasıl dağıldığını ve bu nedenle neden büyük kayalar olarak nadiren bulunduklarını anlamamıza da yardımcı oldu.

Winchcombe üzerine araştırma devam ediyor ve cevaplamayı umduğumuz daha birçok bilim sorusu var. Özellikle ilginç bir çalışma, Winchcombe’daki organik maddenin türü ve miktarı ve göktaşları tarafından taşınan organik maddenin, Dünya’da ortaya çıkan yaşam için besinlerin – esas olarak gıda – sağlanmasında bir rol oynayıp oynamadığı ile ilgilidir.

Bu makale şu adresten yeniden yayınlanmıştır: Konuşma Creative Commons lisansı altında. Okumak orijinal makale.