Herkes öyle sanmıştı Panic, alacağınız oyunları seçemeyeceğiniz bir tür abonelik modeline sahip monokrom el tipi bir oyun makinesi yapacaklarını duyurduğunda biraz çılgınca. DOA, değil mi? Pekala, ön siparişler tükendi, bu yüzden belki de değil. Ve neyse ki, Oyun tarihi tam olarak ortaya koyduğu gibi eğlenceli, tuhaf ve umut verici bir cihaz ve korkak estetiğine ve oyunlarına ilgi duyanlar için değerli bir satın alma.
Playdate’in orijinal fikri, kendisini yalnızca siyah beyaz bir ekran ve oyun hileleri için bir krank içermesiyle değil, aynı zamanda otomatik ve düzenli olarak görünecek planlanmış bir oyun sürümüyle ayıran gerçekten cep boyutunda bir oyun makinesiydi. … bir oyun randevusu.
Oyunculardan beklenmeyen düzeylerde ilgi (20.000 ilk parti birimi 180$ gibi oldukça yüksek bir fiyatla satıldı) ve yeni ve tuhaf bir şeyle ilgilenen geliştiriciler, oyunların ilk “sezonunu” 24’e genişletmelerine ve anlaşmayı biraz tatlandırmalarına neden oldu. COVID ve çip sıkıntısı nedeniyle birkaç gecikmeden sonra, Playdate nihayet gönderiliyor ve Panic, oyunların hızlandırılmış bir programla gelmesiyle birlikte TechCrunch’ı test etmesi için gönderme nezaketini gösterdi.
Peki nasıl? Eğlenceli ve tuhaf — kendi şartlarına göre oynamanızı isteyen bir bağımsız oyun veya film gibi, Playdate başlı başına bir şeydir ve onu diğer cihazlarla karşılaştırmak gerçekten üretken değildir.
Cepte taşınabilir Panik üretimi
Playdate’in USB-C şarj bağlantı noktasını ve 3,5 mm kulaklık bağlantı noktasını gösteren yandan görünümü. Burada kanarya sarısı gibi görünüyor ama daha çok altınbaşak. Resim Kredisi: Devin Coldewey/TechCrunch
İlk olarak, cihazın kendisi. Bayıldım. Düğmeli şirin, muz sarısı ve Post-It küçük. Panik ve Teenage Engineering’deki ortakları, görünümü ve hissi gerçekten etkiledi.
Üzerinde bir yön pedi, A ve B düğmeleri, menü ve güç düğmeleri ve tabii ki ünlü krank bulacaksınız. D-pad biraz yumuşak ama iyi çalışıyor; ana düğmelerin kullanımı hoş. Ve geleneksel bir el cihazı gibi kavrandığında benimki gibi orta-büyük eller için bile oldukça rahat. Saatlerce oynamak istemem ama buradaki amaç bu değil.
Krankın hoş, pürüzsüz bir hissi vardır ve onu kullanan oyunlarda dikkat çekici derecede hassastır ve neredeyse analog bir hassasiyet seviyesi verir. Onu asla istediğinizden daha fazla veya daha az hareket ettirmemeniz için yeterli sürtünme vardır, ancak döndürmek yeterince kolaydır, böylece tam döngüleri sorunsuzca yapabilirsiniz.
Resim Kredisi: Panik
Biraz sorun, krankı çevirirken A ve B düğmelerine basabilmeniz için şeyi tam olarak nasıl tutmanız gerektiğidir. Az ya da çok işime yarayan bir şey buldum, ama sonunda, krank yapmak için gereken kaldıracı elde etmek için elinizi düğmelerin üzerinde tutuyorsunuz ya da tam tersi. İdeal değil, ama neyse ki oyunların çok azı bu düzeyde bir el becerisi gerektiriyor.
400×240 ekran karışık bir çantadır. Arkadan aydınlatma olmadığında, onu görmek için ortam ışığına bağımlısınız, ancak parlak olduğu için, en iyi konumdaysa pencerenin veya lambanın yansımalarıyla karşılaşırsınız. Küfür etmeden ya da bundan gerçekten rahatsız olmadan çok oynadım, ama kesinlikle bir düzeyde “Tamam, sandalyemi döndürmem ve burada tutmam gerekiyor, şimdi eğme… mükemmel”, böylece o tatlı noktaya gelebilirsiniz. (Ayrıca iyi fotoğraf çekmek inanılmaz derecede zordur. Ancak ekran görüntüleri o hissi yakalamaz.)
Bu tuhaflıklar bir yana, grafikler keskin, eğlenceli ve oldukça etkileyici. Her geliştirici, eski Mac Classic oyunlarında olduğu gibi genel bir estetikle 1 bit görünümünün çalışması için farklı yollar bulmuştur. Her şeyin sopa figürleri ve metin olacağından endişeleniyorsanız… emin olun burada sergilenen bolca yaratıcılık ve eğlence var. Ve hepsi akıcı ve duyarlı bir şekilde oynuyorlar.
Ses de oldukça iyi – grafikler, eski Mac günlerinde aldığımız türden bip sesi çıkarmanızı bekliyor, ancak her oyun için harika, modern (veya modern retro) sesli müzik ve ses var. Bazıları için ses, kısa müzik kliplerini birbiriyle eşleştirmeniz gereken bir yerde olduğu gibi, oyundan ayrılmaz.
Ama eğlenceli mi?
Resim Kredisi: Devin Coldewey/TechCrunch
İlk sezonda, 12 hafta boyunca haftada iki kez her Playdate’e sızacak 24 oyun var. (İnceleyiciler, 12 gün içinde gelmelerini sağladı.)
Tüm listeyi gözden geçirmeyeceğim – eğlencenin bir kısmı uyanmak, “Yeni Oyun Mevcut!” ve sonra sıcak sabah içeceğinizi yudumlarken kontrol edin. Ancak bazen hoş bir sürprizle karşılaşacağınızı ve tüm hafta boyunca meşgul olacağınızı, diğer zamanlarda ise “bekle, ne? anlamıyorum.” Ya da “bu kadar mı? Güçsüz.”
Genelde oyunlar benim için üç kategoriden birine giriyor: My Jam, Cool But Not My Jam ve Eh.
Kilidi açılan ilk oyunlardan biri olan Casual Birder, My Jam. Büyüleyici etkileşimler ve fotoğrafını çekmek için bir sürü kuşla dolu garip bir küçük RPG. D-pad ile çerçeveleme yaparken krankla odaklanırsınız, ancak uçan bir kuşu yuvasına kadar takip ettiğinizde, sinir bozucu değil, hoş bir çılgınlık hissi verir.
Bu, oyunun ilk birkaç saniyesidir – birkaç dakika sonra gerçekten kaotik hale gelir.
Çok sevdiğim bir diğer şey ise, penguenlerin kullanmak için sıraya dizildiği bir asansörün konumunu krankın kontrol ettiği Flipper Lifter’dı (ve gerçekten aceleleri var, aman tanrım). Onu “açtığımda” (her oyundan kağıdı kaldıran sevimli küçük bir animasyon var) nasıl kontrol edildiğini anlamak için çok hızlı bir şekilde denemeyi amaçladım ve çok doğru hissettirdiği için 20 dakika boyunca oynadım. . Ve bu sadece ilk seviyedeydi! Kesinlikle My Jam.
Sonra başka bir erken oyun daha var, Whitewater Wipeout, bu Cool But Not My Jam. Krank ile sörfçünüzün yönünü kontrol edersiniz ve D-pad ile hareketini ayarlayabilirsiniz. Beynimi rotasyonun etrafına saracak ve iyi bir koşuda bile beklenmedik bir şekilde silip süpürecek gibi görünmüyorum. Çok daha arcade-y ama iyi bir puan aldıktan sonra bu oyunu “tüketmiş” gibi hissettim. Ancak bir skoru geçmeye çalışmak için ileri geri pas vermek eğlenceli olurdu ve diğerleri bunu çok fazla bulabilirler.
Sonra Boogie Loops var, bir tür sıralayıcı (sanırım), zaman çizelgesindeki düğmelerden, anahtarlardan veya noktalardan herhangi birinin ne yaptığı hakkında bir fikrim olsaydı, oynaması eğlenceli olabilirdi. Çözmek için 2 dakika harcadım ve sonra bıraktım. Eh.
Resim Kredisi: Devin Coldewey/TechCrunch
24 oyunun dağılımının yaklaşık %25 My Jam, %50 Cool Ama My Jam Değil ve %25 Eh olduğunu söyleyebilirim. Kulağa kötü geliyor gibi hissediyorum, ancak hepsini denemekten ve her birinin krankı yeni ve ilginç bir şekilde nasıl kullandığını görmekten gerçekten keyif aldım. Bazıları bulmaca, bazıları aksiyon, bazıları bulmaca-aksiyon, bazıları macera ve hepsinde herhangi bir hile yok. Biri sadece Snake’in bir çeşididir. Burada ne işi var? Eğlenceli ve Zach Gage harika… ama temelde Snake.
Bariz bir şekilde eksik olan şey, her türlü “geleneksel” Mario/Kirby/Gradius tarzı aksiyon veya platform oyunudur – reflekslere ve konumlandırmaya odaklanan birkaç oyun vardır (krank ile tesisinize bağlı olarak, bu canlandırıcı veya çıldırtıcı olabilir) ancak çoğu için kısım bunlar biraz daha korkak ve daha yavaş tempolu. Bazı RPG türü oyunlarla daha fazla zaman geçirmek için sabırsızlanıyorum.
katma değer
Playdate’in ana değer önerisi, ilk sezonda alacağınız 24 oyundur. Ve bazıları için, bu ve benzersizliği, 180 dolarlık fiyat noktasını haklı çıkarıyor. Ancak fikir, Playdate’in şimdinin ötesinde, her şeyden önce, bir paket olarak satış için olası bir ikinci oyun sezonu (somut planlar yok ama ima edildi) ile destekleneceğidir.
Resim Kredisi: Oyun tarihi
Daha hemen var hamur Denemeye bile çalışmadığım (bu alanda hiçbir yaratıcılığı veya becerisi olmayan) ancak resmi olmayan birçok oyunun kaynağı olabilecek oyun yaratıcısı – diğer geliştirme yöntemleri de destekleniyor, bu sadece kendi platformları . Bunları SDK ve simülatör aracılığıyla yüklemek kolaydır – sürükleyip bırakmaktan biraz daha karmaşıktır, ancak çok fazla değil.
Bu yöntemle ek oyun Bloom’u ekledim ve mükemmel çalıştı. Oyun aynı zamanda My Jam gibi görünüyor – dükkanınızda satmak için çiçekler dikiyorsunuz ama çiçek açmaları gerçek zaman alıyor, bu yüzden her gün geri gelmeniz gerekiyor. Sevimli! Bu, elde ettiğiniz türden bir şey olabilir. Patreon ödülü veya Itch.io veya benzerlerinden indirilebilir.
Umut, Playdate’in yerleşik bir izleyici arayan bağımsız oyun geliştiricileri için bir tür Pico-8 topluluğu gibi mini bir sahne haline gelmesidir. Gerçek bir Pico-8’im olmasını ne kadar isterdim! Bir sonraki Elden Ring’in bu el cihazında çıkmasını beklemesem de, epeyce eğlenceli oyunun yapılması veya platforma taşınması tamamen mümkün.
Bu, Playdate için 180 dolar ödemeniz için yeterli mi? Gerçek şu ki, çoğu insan bu ön sipariş düğmesini az ya da çok görmeden parçaladı çünkü aşk fikri çok fazla. Muhtemelen zaten içine girmişsindir ya da değilsindir, ama benim fikrim burada bir ağırlık taşıyorsa ve kararsızsan, ilk sezonun nasıl karşılandığını görmek için birkaç ay bekleyebilirsin derim ve topluluğun eğlenceli yeni deneyimler yaymaya başlayıp başlamadığı. Playdate’in sonunda kendini haklı çıkarmaktan daha fazlasını yapacağını düşünüyorum, ancak oyunların “sürpriz” doğası göz önüne alındığında dikkatli olunması anlaşılabilir.
Şu anki durumunda Playdate biraz pahalı ama kesinlikle türünün tek örneği, birçok insan için açıkça çekici olan, ancak çekiciliği diğerlerinin gözünden kaçabilecek bir deneyim. Birkaç ay içinde daha fazla oyun, aksesuar ve diğer artılar ortaya çıktığında, bu denklem muhtemelen sadece daha iyiye doğru değişecek.
