İlk yaşam bugünden kökten farklıydı

Tüm modern yaşam, kendi aralarında çoğalan, iç içe geçmiş kimyasallardan oluşan sağlam, dayanıklı ve etkili bir sistemi paylaşır. Bu sistem daha basit, daha az verimli, daha hassas bir sistemden ortaya çıkmış olmalı. Peki bu sistem neydi ve neden bu kadar çok yer varken Dünya gezegeninde ortaya çıktı?

Bu, abiyogenezin, yani yaşam olmayandan yaşamın türetilmesinin temel sorusudur. Bu soruya henüz bir cevabımız yok ama bizi doğru yöne yönlendirebilecek ilginç ipuçları ve parlak hipotezlerden oluşan bir koleksiyona sahibiz.

İlk olarak kimya. Dünyadaki tüm proteinler sadece 22 amino asitten oluşur. Bu amino asitler, yaşamın en temel yapı taşları olan bol miktarda organik moleküle ihtiyaç duyar. Gökbilimciler, yıldızlararası gaz bulutlarının derinliklerinden güneş sisteminde dolaşan kırılgan meteoroidlere kadar uzaya dağılmış organik moleküller ve hatta bazı amino asitler tespit ettiler.

Dolayısıyla gezegenimizin, bebek güneşimizi çevreleyen girdaptan birleştiği şekliyle doğru bileşenlerle doğduğunu varsaymak doğaldır… ancak kesinlikle sayısız bileşenden dolayı hala erimiş olan gezegenimizin ilk oluşumunda hayatta kalamazlardı. gelişmesine yol açan çarpışmalar.

Bunun yerine, bu organik bileşiklerin, gezegen soğuyup katılaştıktan çok sonra bize ulaştırılmış olması gerekir. Gökbilimciler güneş sistemindeki ilk birkaç milyon yılın oldukça düşmanca bir dönem olduğuna inanıyor. Güneşin etrafındaki proto-gezegen diski buharlaştığında ve sistemin sekiz büyük gezegeni rakiplerine karşı galip geldikten sonra bile, yörünge şeritleri hala parçalar ve döküntülerle doluydu. Dev dış dünyalar istikrarlı, kalıcı konfigürasyonlara yerleşirken yerçekimsel yeniden düzenlemelerin tetiklediği yeni turlarla, gezegenlerin her biri ardı ardına darbeler vurdu.

Bugün hâlâ Ay’ın ve Merkür’ün steril vakumlu yüzeylerinde o gençlik şiddetinin izlerini görüyoruz.

Ancak bu şiddet, yaşam için bir şans getirdi. Sayısız kuyruklu yıldız çarpmasıyla sağlanan tatlı su, Dünya’nın erimiş haldeyken kaybettiği suyu yeniledi. Ve o suyla birlikte yüzeye organik bileşikler yağdı. Burada da bir başka hassas dengeleme hareketini görüyoruz. Eğer Dünya’ya çok az darbe indirilmiş olsaydı, moleküler kaynaklar açısından yaşama yükselişi başlatacak kadar zengin olmayabilirdik. Ancak çok fazla sayıda gelseydi, çarpmaların ısrarcı ısısı okyanuslarımızı kaynatır ve yeni ortaya çıkan yaşamı gezegenler arası uzaya saçardı.

Şanslıydık. Bir yerlerde hayat bir dayanak noktası kazandı. Yaşama dair tartışmasız en eski fosil kanıtı, zamanı 3,5 milyar yıl öncesine kadar götürüyor. Daha spekülatif kanıtlar; yine, bu çalışma geçmişe doğru baktıkça son derece zorlaşıyor çünkü ilk yaşam, ondan önce gelen cansız kimyasal reaksiyonlardan çok da farklı değildi; Kaya, yaşayan bir yaratığın fosilidir ya da yalnızca egzotik kimyanın bir tezahürüdür ve aralarında bir fark bile olsa, yaşamın 4,5 milyar yıl kadar erken bir zamanda başladığını akla getirir. Gezegenimizin o dönemde yaşadığı cehennem koşulları göz önüne alındığında, tek başına bu bile şaşırtıcı; bazı bilim insanları, dünyamızın yaklaşık 500 milyon yıl sonrasına kadar yaşanabilir olmadığını savunuyor.

Ama bir yerlerde, sessiz bir yerde sihir gerçekleşti. Şans eseri bir grup molekül ve kimyasal reaksiyon bilgi depolamaya, kendini kopyalamaya ve reaksiyonları katalize etmeye başladı. Bazı biyologlar, organik açıdan zengin molekülleri çevrelerine saçan derin deniz hidrotermal delikleri olduğundan şüpheleniyorlar. Ya da belki de yaşam döngülerine dönüşecek doğal bir ritim sağlayan gelgit havuzlarındaydı. Ya da belki kaplıcalar, hatta yer altı.

Bu birden fazla kez ve birden fazla şekilde meydana gelmiş olabilir, ancak mevcut tüm kanıtlara göre, yaşam ortaya çıktığı anda ortaya çıkmıştır.