A24’ün yeni distopik gerilim filminde İç savaşYazar/yönetmen Alex Garland’ın Amerika Birleşik Devletleri’nin nasıl çökebileceğine ve savaş muhabirlerinin insanlığın en çirkin anlarını belgelemesinin ne anlama geldiğine dair bir yığın karmaşık fikir üzerinde çalıştığını neredeyse duyabilirsiniz. Ancak Amerika’nın siyasi istikrarsızlığı veya gazetecilerin toplumda oynadığı rol hakkında incelikli düşünceler dile getirmek yerine, İç savaş Anlamlı bir şey söylemekte o kadar tereddütlü ki, çoğu zaman Garland’ın anlatı derinliğini aştığını hissediyor.
İç savaş İsimsiz bir başkanın (Nick Offerman) ikinci döneminin ardından Oval Ofis’ten ayrılmayı reddetmesinin ardından Amerika Birleşik Devletleri’nin nasıl yaygın bir kaosa sürüklendiğini ima eden ayrıntılarla dolu. Ancak filmin asıl odak noktası, Batı Cephesi olarak bilinen isyancı devletlerden oluşan bir koalisyonun federal hükümetle savaşa girmesinden bu yana ülkede neler olduğunu belgeleyen bir grup gazeteciye odaklanıyor. Yıllarca diğer acımasız çatışmaları haber yaptıktan sonra, ABD’nin ikinci iç savaşı hakkında deneyimli gazeteciler Lee (Kirsten Dunst), Joel (Wagner Moura) ve Sammy’yi (Stephen McKinley Henderson) rahatsız eden çok az şey var gibi görünüyor. Ancak Amerika’nın yeni gerçekliğinde gezinmek, filmi ileriye taşıyacak korku filmi düzeyinde aptalca kararlar vermeye kararlı görünen izleyici vekili hevesli fotoğrafçı Jessie (Cailee Spaeny) gibi insanlar için çok daha zor.
Ülkenin altyapısının büyük bir kısmı tahrip edilmiş ve sayısız kasaba yok edilmişken, New York City gibi nispeten istikrarlı yerlerdeki zengin insanlar için bile gerçek bir güvenlik hissi yok. Çevredeki şehrin büyük bir kısmı yanarken, başkan ve ona sadık olanların Beyaz Saray’da saklandığı Washington DC’de işler daha da kıyamet gibi. Başkente seyahat etmek ne kadar tehlikeli olursa olsun, Lee ve arkadaşları, başkanın bir röportajı kabul etmesini sağlayacak sağlam bir planları olmamasına rağmen, bunun orada olmaları gereken bir hikaye olduğunu düşünmeden edemiyorlar. Ancak bu haberi ele geçirme hayali, onları potansiyel olarak ölümcül bir ülkelerarası yolculuğa çıkmaya ikna etmek için yeterlidir.
Her ne kadar Garland’ın senaryosu açıkça Amerikan tarihinin bazı parçalarından esinlenmiş olsa da Donald Trump’ın başkanlığı Ve bazı devletlerin ayrılıkla flört etmesibuna yol açan ayrıntıların çoğunu bilmeniz gerekmiyor İç savaşadını taşıyan yüzleşme. Lee’nin kariyerinin başlarında ele aldığı “Antifa katliamı” sahneleri bize asla gösterilmiyor veya görevdeki başkanın hangi siyasi partiye ait olduğu söylenmiyor çünkü bunlar filmdeki herkesin bildiği şeyler. Bunun yerine film, gazeteciliğin, parçalanıyormuş gibi hissettiğinde insanların gerçekliklerini anlamalarına nasıl yardımcı olabileceğini – ancak bazen yardımcı olmadığını – keşfetmek için ana karakterlerini kullanıyor.
Filmdeki yaşlı gazetecilerden oluşan üçlü, mesleğin ne olduğuna ve zaman içinde insanlara neler yapabileceğine dair büyüleyici bir tablo çiziyor. Dunst, Lee’nin yıllarca zihnindeki görüntüleri bölümlere ayırdıktan sonra kendini yorgun hissetmesine neden olan taş gibi bir hayaletle liderlik ediyor. Hem Lee hem de Sammy, gazetecilerin sırf yaptıkları bir iş için gördükleri yerde vurulmasının alışılmadık bir durum olmadığı bir dönemde, sırf kendilerini basın olarak tanımlayarak kendilerini içine koydukları tehlikeye dair derin anlayışlarını ifade edecek şekilde, acımasız metanet ile çeliklik arasında gidip geliyorlar. onların işleri. Röportajı yapan Joel gibi onlar da tarihin aktarıldığını, yaşanırken görebilmenin gücü olduğunu biliyorlar. Ancak İç savaş Gazetecileri kahraman olarak tanımlamayı karmaşıklaştırmak için Joel’i kullanıyor ve bazı medya türlerinin önemli hikayeler anlatmak yerine heyecan arayışına takılıp kalmasının ne kadar kolay olabileceğini vurguluyor.
İç savaş Muhabirler ilk kez içi boş alışveriş merkezleri ve milislerin kontrolündeki kasabalarla karşılaştıklarında, hepsi ülke çapında olup bitenlerin fotoğraflanmaya değer anlık görüntüleri gibi hissettirirken, tarihin tarihçileri olarak gazetecilerin rolüne dair büyüleyici bir incelemeye sahip. Ama bir o kadar da tutuklayıcı İç savaş‘nin imajı, gazeteciler düşman savaşçılarının kökünü kazıma görevlerinde WF asker gruplarına katılmak için pit stop yapmaya başladığında filmin anlatı açısından içi boş hale gelmesidir.
Savaş muhabirleri ön saflara gönderiliyor çünkü bu tür bir yakınlık onlara hikayelerini paha biçilmez düzeyde ilk elden deneyim ve bakış açısıyla aktarma yeteneği veriyor. Ancak İç savaş Lee’nin fotoğraflarına konu olan kişilerin, içinde yaşadıkları daha büyük toplum çöküşü durumu hakkında ne hissettikleri hakkında hiçbir zaman somut bir şey ifade etmeyi başaramıyor. Garland, izleyicilerin kavramsal olarak tüm savaşların hayatlarından korkan insan grupları arasındaki kavgalar olarak değerlendirilebileceğini düşünmelerini sağlamakla ilgileniyor gibi görünüyor. Gazeteciler farkında olmadan askerlerle bir evin içinde barikat kuran görünmez bir ölü arasındaki çatışmaya girerken WF keskin nişancı ikilisi Lee’ye bunu söylüyor.
Ancak gerçek İç Savaş’ı “kuzey saldırganlığının savaşı” olarak adlandırmanın Konfederasyonun kölelik yanlısı motivasyonlarını karartması gibi, İç savaşÇatışmanın her iki tarafındaki karakterlerin sadece hayatta kalmaya çalışan Amerikalılar olduğu konusunda felsefi bir yaklaşım sergileme girişimi, sanki Garland’ın ekrana koyma konusunda şövalyece davrandığı görüntülerin özüyle etkileşime geçme konusunda kendine güveni yokmuş gibi görünüyor.
Gibi İç savaş‘nın gazetecileri, hazır kameralarıyla askerleri savaşa kadar takip ediyor, film aksiyonu yoğunlaştırıyor ama aynı zamanda Lee ve Jessie’nin yakaladığı fotoğrafları size göstermek için görsellerini dramatik bir şekilde sahnelenen donmuş karelere kadar yavaşlatıyor. Mide bulandırıcı bir tehlikeyi hissettirmeyi amaçlayan aksiyon sahneleri bu sahneler işe yarıyor çünkü Garland onları insanların hayatta kalacağının asla kesin olmadığı çaresiz, kaotik durumlar olarak çekiyor.
Ancak hareketsiz görüntülerin çoğu İç savaş Kurban edilen Siyah insanların, otoyollarda asılı linç edilen cesetlerin, su için dilenen yerinden edilmiş insan kalabalığının çok spesifik tarihi olayları yansıttığına dikkatinizi çekiyor. Ve filmin, savaşa kadar uzanan sosyal ve politik bağlamın çoğunu incelemeden bırakma konusunda ne kadar ısrarcı olması nedeniyle, bu tarih, içerikten çok şok değeri için çağrıştırılıyormuş gibi geliyor. Bu daha da geçerli hale geliyor İç savaş gibi haber kaynaklarına atfedilen arşiv protesto ve isyan görüntülerini birleştirmeye başlar Associated Press ve Getty’nin yanı sıra aşırı sağcı Andy Ngo.
İç savaş büyük ölçüde Lee’nin bakış açısından çekilmiş ve onun gelecek nesil gazetecilere mentorluk yapma rolünü düşünürken bunları düşünmediğine dair bir tartışma var. Lee, İç savaş bize onun gerçek Lee Miller gibi mükemmel bir savaş muhabiri olduğunu söylüyor. Dünya Savaşı hakkında rapor verdi Vogue. Ama her zaman için İç savaş Bu ikiliyi foto muhabirliğinin önemine işaret etmek için kullanan film, savaşın “iyi” bir fotoğrafını çekmenin ne anlama geldiğini veya gazetecileri insanların en umutsuz anlarında fotoğraflarını çekenleri ödüllendirdiğimizde neyin kutlandığını düşünmekle hiç ilgilenmiyor gibi görünüyor.
Garland, insanların görüntülerini ve seslerini içeriğe dönüştürmeye yönelik gazetecilik eyleminde sömürücü bir unsur olduğunun farkında. Ancak yine de bu kavram incelenmeden kalıyor İç savaş Unutulmaz olsa da, gerçekçi sadeliğiyle bir hayal kırıklığı gibi hissettiren heyecan verici bir bitişe doğru yarışıyor. İç savaş üzerinde düşünmeye değer çok sayıda güçlü fikir üzerinde çalışıyor, ancak filmin kendisi bu kadar derinlemesine düşünmekle ilgilenmiyor.
