Fragmanlar İç savaş, Alex Garland’ın son filmiizleyiciye çok özel bir beklenti verin ne görecekler. Siyasi olarak bölünmüş, bazı eyaletlerin ayrılmış ve ülkenin savaş halinde olduğu bir Amerika Birleşik Devletleri’ni konu alan bir filme benziyor. Açıkça görülen bir senaryo: kurgulanmış bir kabus versiyonu Amerika’nın Solunun ve Sağının şiddete yöneldiği günümüzün. Ve bir bakıma, İç savaş bu mu. Ama aynı zamanda değil ve bu yüzden bu çok büyüleyici ve özel.
Garland’ın yazıp yönettiği (Eski Machina, İmha), İç savaş aslında artık birleşmiş olmayan bir Amerika Birleşik Devletleri hakkındadır. Kendisiyle savaşan bir Amerika Birleşik Devletleri, dolayısıyla bu başlık. Ancak bu savaşın ana savaşçılarından biri Batılı Güçlerdir. Kaliforniya ve Teksas’tan oluşan bir grup. Artık herkes Kaliforniya ve Teksas’ın mevcut siyasi iklimimizde belki de en zıt iki eyalet olduğunu biliyor. Yani bu ilk ipucu İç savaş kitabına uygun, sol yanlısı, sağ karşıtı bir Hollywood hikayesi değil. Elbette bir gündemi var ve bu gündem kesinlikle hiç olmamasından daha kapsayıcı, ancak Garland kendi Amerika’sının bizim Amerika’mız olmadığını açıkça ortaya koyuyor. Böylece filmi kim izlerse izlesin, neye inanırsa inansın, ön yargısız bir şekilde hikayenin tadını rahatlıkla çıkarabilir.
Başka bir deyişle, film mümkün olduğu kadar objektiftir ki bu, tesadüfi olmayan bir şekilde, filmin ana karakterlerinin, yani bir grup gazetecinin de temel ideolojisidir. Kirsten Dunst, Wagner Moura’nın canlandırdığı Joel adında bir gazeteci arkadaşıyla birlikte ülkeyi dolaşan ünlü bir savaş fotoğrafçısı Lee’yi canlandırıyor. New York’ta korkunç ama çok yaygın olan bir şiddet eylemini belgeledikten sonra Lee ve Joel, Nick Offerman’ın canlandırdığı başkanla röportaj yapmak için Washington DC’ye gitmeye karar verir. Meslektaşı Sammy (Stephen McKinley Henderson) bunun kötü bir fikir olduğunu düşünüyor ama yine de bu yolculuğa katılıyor ve ayrıca Lee’yi bir kahraman ve akıl hocası olarak gören hevesli bir fotoğrafçı olan Jessie’yi (Cailee Spaeny) de alıyorlar.
Ve böylece dört gazeteci New York’tan DC’ye gitmek üzere ayrılıyor; bu genellikle dört ya da beş saatlik sorunsuz bir yolculuktur. Ancak bu dünyada, her şey ülke genelinde olup bittiği için yolculuk çok daha uzun, daha zorlu bir yolculuk haline geliyor. Bazı yollar kapatılıyor. Diğer alanlar güvenli değil. Ve çok geçmeden grup, hangi yöne giderse gitsin, her fırsatta tehlike ve terörle karşı karşıya olduğunu fark eder.
İç savaş Alex Garland’ın bugüne kadarki en olgun filmi. Karakterlerini bu yolculuğa çıkarırken gündemi öyle ya da böyle zorlamadığını neredeyse hissedebiliyorsunuz. Sanki Garland bir şey söylemek istiyor ama onu durdurmak için titriyor ve vızıldıyormuş gibi filme bir enerji nüfuz ediyor. Gazeteci kahramanlar, koşullar ne olursa olsun, nesnelliği ve gerçekleri aktarmanın önemini vaaz etmeye devam ederken, Garland da anlatısını buna göre ortaya koyuyor. Lee, Joel ve ekip her duruma aynı şekilde yaklaşıyor: özen ve nezaketle. Bazen bu işe yarar, bazen de işe yaramaz. Çoğunlukla gördüğümüz en tehlikeli şeyler çerçevenin merkezinde değildir. Burada yanan bir bina var. Orada bir yığın ceset var. Joel ve Lee’nin başkandan hoşlanmamaları onları kesinlikle WF’ye sempatik olarak kodlasa da, film hiçbir zaman WF’nin neyi temsil ettiğini gerçekten söylemiyor. Acaba daha çok Teksas mı diye merak ediyoruz? Veya daha fazla Kaliforniya?
Filmin çatışmanın kökenini tanımlamaktan kaçınması filmin en iyi yönlerinden biri. Aksine, en kötü şeylerden biri, karakterlerin New York’tan DC’ye yürüyüşü yapması nedeniyle olayların biraz tekrarlanabilir hale gelmesidir. Araba sürerler, bir engelle karşılaşırlar, bir şeyler öğrenirler ve yollarına devam ederler. Daha sonra arabayı sürüyorlar, bir engelle karşılaşıyorlar, bir şeyler öğreniyorlar ve tekrar yollarına devam ediyorlar. Bu model kendini birkaç kez tekrarlıyor ve bu engellerin her biri farklı, genellikle şaşırtıcı bir şekilde ortaya çıkarken, filmin ivmesinin bir kısmı bu yapıya bağlı olarak zayıflıyor.
Nerede İç savaş tereddüt etmemek yoğunluğu tasvir ediyor. Kahramanlar bubi tuzaklı bir benzin istasyonu, gizli keskin nişancı ya da pembe güneş gözlüklü Jesse Plemons gibi engellerden biriyle karşılaştıklarında, filmin gerilimi her zaman 11’e çıkıyor. Ne olacağından ve kimin olacağından nadiren emin oluyoruz. öncelikle bu objektiflik sayesinde hayatta kalacak. Başlangıçta hiç kimseye kahraman ya da kötü adam muamelesi yapılmaz. Bu elbette sahneden sahneye değişiyor, ancak film, tıpkı gazeteciler gibi, herkese eşit şans veriyor ve bu da korkutucu olabiliyor.
Bu aynı zamanda kendinizi, önyargılarınızı ve daha fazlasını sorgulamanıza neden olabilir. İç savaş izleyicilerini kendilerini sadece ana karakterlerin değil herkesin yerine koymaya zorlayan bir film. Kısmen bunun nedeni, filmdeki her şeyin o kadar makul görünmesi ki kendimizi, arkadaşlarımızı ve komşularımızı filmde görmemiz. Ancak bunun nedeni aynı zamanda performansların her açıdan çok güçlü olması ve aralarında bağlantı kurulmasının kolay olmasıdır.
Kirsten Dunst’ı böyle büyük, gösterişli, başrolde görmeyeli ve izlemeyeli sanki çok uzun zaman geçmiş gibi geliyor. İç savaş, neden olduğu hakkında hiçbir fikrin yok. Dunst, kendine o kadar güvenen ve neredeyse kaygısız bir emektar olan Lee rolünde incelikli ve güçlü bir performans sergiliyor. Ta ki Jessie ile tanışana kadar. Lee, Jessie’de kendisinin daha genç bir versiyonunu görüyor ve bu onu korkutuyor. Lee, Spaeny tarafından pek çok ham duyguyla canlandırılan Jessie’nin kendisini tehlikeye mahkum ettiğini biliyor. Bu hayatı seçmek muhtemelen onun için yanlış bir şey. Ve basit olması gereken bir mentor-menti ilişkisi her zaman gergindir. Lee, Jessie’de kendisini çok fazla görüyor ve Jessie’nin umrunda değil.
Moura’dan Joel ve McKinley Henderson’dan Sammy’nin sağladığı ağırbaşlılığın yanı sıra karmaşık ilişkileri, ekibin sonunda Washington’a ulaştığı filmin son perdesinde doruğa çıkıyor. Garland daha sonra ülkenin başkentinin kalbinde, ulusal anıtların ve 1996’dakilere benzeyen daha fazlasının manzaralarını içeren, gırtlaktan gelen, şok edici, yer seviyesinde bir savaş başlatır. Bağımsızlık Günü. Bu sahnelerde olup bitenleri bozmayacağım ama her şey, filmler var olduğu sürece tartışılacak ve alıntılanacak son birkaç dakikaya dayanıyor. Bu harika.
Sonuçta, İç savaş Siyasi ideolojiler arasında maksimum etki sağlamak için tasarlanmış bir Rorschach testidir. Dilediğiniz gibi izleyebilir ve görüntüleyebilirsiniz. Taraf tutmamak biraz kaçış değil mi? Hikayenin biraz daha sola veya sağa eğilmesi mi gerekiyordu? Buna sahip olmadığı gerçeğini iddia ediyorum dır-dir yazarlık. Garland’ın herhangi birinin herhangi bir konuda fikrini değiştirmeye niyeti yok. Herkesin kendisini ve bu farklılıkların neye dönüşebileceğini düşünmesini istiyor. Ve eğer ortada oynamak daha fazla insanın görmesine yardımcı oluyorsa, bu sadece bir bonus.
İç savaş Cuma günü sinemalarda.
Daha fazla io9 haberi mi istiyorsunuz? En son gelişmeleri ne zaman bekleyeceğinizi öğrenin hayret, Yıldız SavaşlarıVe Yıldız Savaşları yayınlanıyor, sırada ne var Film ve TV’de DC Universeve geleceği hakkında bilmeniz gereken her şey Doktor Kim.
