Hubble Uzay Teleskobu, karanlık madde dağılımı hakkında fikir veren ve uzaktaki nesneleri incelemek için doğal bir teleskop görevi gören devasa bir gökada kümesi olan eMACS J1823.1+7822’nin bir görüntüsünü yakaladı. Kredi: ESA/Hubble & NASA, H. Ebeling
Bu Hubble uzay teleskobu görüntü, Draco takımyıldızında dokuz milyar ışıkyılı uzaklıkta yer alan devasa bir gökada kümesini, eMACS J1823.1+7822’yi ortaya koyuyor. Kümenin kütlesinin neden olduğu yerçekimsel mercekleme, arka plandaki gökadaları ışık çizgileri ve yayları halinde bozarak karanlık madde dağılımına ilişkin içgörüler sunar.
Hubble Uzay Teleskobu’ndan alınan bu görüntünün merkezinde devasa bir gökada kümesi gizleniyor. Yüzeyde dalgalara neden olan batık bir deniz canavarı gibi, bu kozmik dev yaratık, etrafındaki uzay-zamandaki bozulmalarla tanımlanabilir. Kümenin kütlesi, arka plan gökadalarının görüntülerinin yerçekimsel olarak merceklenmesine neden oldu; galaksi kümesi, ışığın yolunu bükmek ve arka plan galaksilerinin ışık çizgileri ve yayları halinde çarpık görünmesine neden olmak için yeterli bir uzay-zaman eğriliğine neden olmuştur. Kümeyi çevreleyen bir dizi başka gökada görülebiliyor ve görüntü boyunca dağınık kırınım sivri uçlarına sahip bir avuç ön plan yıldızı var.
Bu özel gökada kümesine eMACS J1823.1+7822 adı verilir ve Draco takımyıldızında yaklaşık dokuz milyar ışıkyılı uzaklıkta yer alır. Hubble tarafından bu kütleçekimsel merceklerin güçlerini ölçmek ve galaksi kümelerindeki karanlık maddenin dağılımına ilişkin içgörü sağlamak umuduyla keşfedilen olağanüstü büyüklükteki beş gökada kümesinden biridir. eMACS J1823.1+7822 gibi güçlü yerçekimsel mercekler, normalde çok sönük veya çözülemeyecek kadar uzak olan nesneleri büyüten devasa doğal teleskoplar gibi davranarak gökbilimcilerin uzak gökadaları incelemelerine yardımcı olabilir.
Bu çok dalga boyundaki görüntü, sekiz farklı filtreden ve iki farklı araçtan gelen verileri katmanlar halinde toplar: Hubble’ın Gelişmiş Araştırma Kamerası (ACS) ve Geniş Alan Kamerası 3 (WFC3). Her iki cihaz da gökbilimcilerin nesneleri kesin olarak seçilmiş dalga boylarında görüntülemelerine olanak tanıyan filtreler kullanarak elektromanyetik spektrumun yalnızca küçük bir dilimindeki astronomik nesneleri görüntüleme yeteneğine sahiptir. Farklı dalga boylarındaki gözlemlerin kombinasyonu, gökbilimcilerin bir nesnenin yapısı, bileşimi ve davranışı hakkında, yalnızca görünür ışığın ortaya çıkarabileceğinden daha eksiksiz bir resim geliştirmelerine olanak tanır.
