Her şey hakkında çok olumsuz olmak istemiyorum, ama video oyunları ile genel olarak, bu garip paradoks varmış gibi geliyor. Giderek daha gerçekçi görünüyorlar-poli sayımları, yüksek çözünürlüklü dokular, daha iyi fizik, her neyse-ancak bu görsel sadakatle korelasyonel (veya korelatif), video oyunları gerçek gerçeklikle daha az ilgileniyor gibi. Hepsi fantezi. Tüm bilimkurgu. Tüm açık dünya, sonuçsuz bir terk. Ve tüm bunlar iyi, ölçülen dozlarda, ancak bu türler ve bu deneyimler VideoSamer diyetinin zımbaları haline geldi: 4K çözünürlükte saniyede 60 kare kaçış.
Cosmo D’nin ‘sahne’ adı ile daha iyi bilinen Greg Heffernan, oyunları başka bir şekilde yapıyor. Görsel olarak, soyut, saçma, doğaüstü – şehirlerin ve insanların maksimalist karikatürleri. Ama hayat ve ‘varlık’ ile bildiğim diğer oyun yapımcılarından daha fazla temas halinde. Bir müzisyen ve besteci olarak eğitilmiş, başlangıçta Archie Pelago adlı bir elektronik caz grubunun üçte biriydi. Bacağını kırdıktan sonra oyun yapmaya başladı-aylarca yatağına ve dairesi ile sınırlı, kendini birlik konusunda öğretti ve Satürn V adlı deneysel bir vitrin yayınladı ve 2015’te ilk büyük oyunu Peak.
Son on yıldır, Heffernan estetiğini ve zar tabanlı RPG-esque mekaniğini diğer üç oyunda geliştirdi: Norwood Suite, Peak Şehirden Masallar ve Club Low’da ihanet, hepsi% 95’ten fazla olan Buharda pozitif derecelendirme. Şimdi Heffernan, elmas elin hareketleriyle geri döndü.
Heffernan’ın oyunları bağlantılıdır – aynı dünyada karakterler, etkinlikler ve yerlerle birleştirilirler. Ayrıca yerleşik ve tanınabilir bir tarzı var. Oyunlar müzik, yemek ve arkadaşlarla vakit geçirmekle ilgilidir. Hepsi geceleri gerçekleşir. Sanat ve ticaret arasında sürekli bir gerilim var; Büyük düşünceleri düşünmek veya küçük zevklerle şımartmak.
Heffernan’ın çalışması eğlenceli ve etkileyici-bence oyun yapma araçlarının doğal tuhaflığı ile değil, dünyanın en büyük seviyesi tasarımcısı. Bir karakterin ellerini kafalarından daha büyük yaptıysanız, birçok tasarımcı buna bir hata diyebilir. Heffernan, oyun motorunun özgürlüğüne ve sonsuzluğuna eğilir. Bunlar bir şey yaratmanıza izin veren araçlar ise, neden estetiği dünyaya çekiyorsunuz?
Ancak dünyaları soyut ve ekspresyonist olsa da, tematik olarak, Heffernan’ın oyunları her gün ve insanda derinden kök salmıştır. Nihayetinde zirve dışı, bir şeyler almak ve bir tren yakalamakla ilgilidir. Norwood Suite, insanların içmeye, masa oyunları oynamaya ve çalışmalarıyla ilgili hikayeler ticareti yaptıkları bir otelde gerçekleşir. Yoğun olmayan şehirden masallarda, tek gerçek ‘tamirci’ pizza yapmak ve teslim etmektir-hamuru yoğurursunuz, konuları seçersiniz ve daha sonra pizzalarınızı mahalle etrafında kuryazsınız. Club Low’daki ihanet, New York’taki eski Glasslands Gallery gece kulübüne dayanmaktadır.
Ve bu kavşakta, oynak hayal gücü ve yaşanmış gerçekçilik arasında, elmas elin hareketlerini buluyorsunuz. Venerated Circus X’e katılmak isteyen mücadele eden bir sanatçısınız. Bir tren istasyonundan başlayarak, küçük bir kentsel ilçeyi keşfediyorsunuz. Bazı insanlar şarkı söylediğini duymak ister. Diğerleri size günlerini anlatmak istiyor. Arka planda, yerel bir seçim geliyor.
Herhangi bir klasik RPG gibi, her etkileşime Dice Rolls tarafından kararlaştırılır-ister istasyonun güvercin-insan melez güvenlik görevlisi tarafından izinsiz giriş yapmış olsanız da, bir atıştan çıkış yolunuzu konuşmanız veya bir sokak müzisyenine nerede sorduğunuzda soruyorsunuz. Saksafonunu aldım, farklı zarlar seçebilir, eşyalarla parlatabilirsiniz ve Yahtzee tarzında, sıradan sonra iki takas ve yeniden yuvarlayın. Heffernan’ın önceki oyunlarından daha fazla mekanik güdümlü, ancak ruh hali ve atmosfer her zamanki gibi güçlü. Estetiği rafine etmiş gibi geliyor ve şimdi dünyasıyla eşleşmesi için oyunu ve VideoGamizmleri mükemmelleştiriyor.
Heffernan bana bir PCGamesn röportajında “Bu oyunu mümkün olduğunca pürüzsüz bir teslimatla vermeye çalışacağım” diyor. Sanki bir şefsin gibi. İşte pişirdiğim güzel bir yemek. Bir tat ver. Yapısı daha kasten bir oyundur, çünkü bir başarısızlık durumu vardır. Kaybedebilirsiniz; Sıkıştığınız bir durumda olabilirsiniz. Gerçek bir inanç sıçramasıydı. Ama bu benim tatlı noktam gibi. Disco elysium, şiddet içermeyen ama yine de çok fazla gerginlik ve stratejiye sahip bir oyun yapmak istemek açısından büyük bir andı. Pavlovian cevabım var. Dice’i gördüğümde, bu oyunları kontrol etmek istiyorum. ”
Geri dönün ve Satürn V oynayın ve ardından Heffernan’ın oyunlarında sırayla çalışın ve bir oyun yaratıcısı olarak gelişimini takip edebilirsiniz. Başlangıçta, sadece bir yer inşa etmek, doldurmak ve oyuncuya etrafa bakmak için bir tür teşvik vermekle ilgiliydi. Siz (ve Heffernan) elmas elin hareketlerine ulaştığınızda, sağlam bir zar sistemi var ama aynı zamanda daha sıkı bir yön var. Oyun başladığında, bir trenin içindesiniz. O zaman platformdaysın. Ardından tren istasyonunun alt katına erişebilirsiniz. Fiziksel ağ geçidi yoktur, ancak oyun sizi bir alandan ve sıradan diğerine yönlendirir.
Heffernan, “Bu bir Deus eski oyununda bir sokak seviyesi gibi” diyor. “Pratik olarak, tasarım perspektifinden bakıldığında, alanların yoğun ve sıkı olmasına fayda sağlar. “Erken öğrendiğim beceriler, ‘Varlıkları ve müziği 3D alana nasıl koyup hareket ediyorsunuz?’ Sonunda, kendimi gerçekten bu şekilde ifade edebilmem için bunun olduğu bir noktaya geldim. O zamandan beri, daha fazla fındık ve programlama cıvataları öğrendim. Daha fazla desen. Bir oyun oluşturmak için denenmiş ve gerçek yöntemler. Sayıları biraz daha kasıtlı olarak nasıl çalışacağımı öğrendim.
“Sanırım bir şeye ulaşıyorum ve uzun zamandır bir şeye ulaşıyorum. Biraz fütüristik. Biraz siberpunk. Biraz noir. Kentsel gerçeklik. 00’ların başlarında. Ama oraya tam olarak geldiğimi sanmıyorum. Oraya bir noktaya geliyorum, ama zaman ya da sabrı tükeniyorum – yeterince iyi ve devam etmeliyim. Ama bunun peşinde olduğum şeyin bu fikre ulaşamaması gibi hissediyorum – girişim stil. Stil benim deniyorum ve her seferinde oraya ulaşmıyor. Ama denemeye devam ettiğim sürece, sanırım zemin yükseliyor. ”
Elmas elinin hareketleri dört kısımda fırlatılacak. Birincisi tamamen ücretsiz – geri kalanı 2025 boyunca takip edecek. Stilistik olarak, belki de Heffernan’ın geliştirdiği en canlı oyun. Her bir kısmı canlı, etkileyici bir gelişir. Fakat anlatı ve duygusal olarak, elmas elin hareketleri gerçekliğe bağlıdır.
“Bu birkaç şeyle ilgili,” diyor Heffernan. “Biri ait olmak ve sizi destekleyecek ve buna ulaşacak bir şeyin parçası gibi hissetmek. Arka planda bu belediye başkanlığı seçimi devam ediyor-bu bire bir şey değil, ama genel olarak seçimlerle ilgili. Bir toplulukta dünya topsy-turvy olurken sizi destekleyecek bir yer bulmaya çalışıyorsunuz.
“Doğrudan güncel olaylara atıfta bulunmuyor, ancak bunlara dikkat ediyor ve bilinçsizce yaptığım şeye sızıyorlar. Oyunculara bir soru soruyor: Bu topluluk hissini elde etmek için ne yapmak istiyorlar? Kimi desteklemek istiyorlar ve onları kim destekleyecek? Dünya çılgınca ve oyuncular bir şey ve bir yer hissi istiyorlarken, kendi benliklerini, düşüncelerin bağımsızlığını veya duygunun bağımsızlığını gözden kaçırmaları gerekmez. Hala buna sahip olmayı hak ediyorlar.
“Ben iyimserim,” diye devam ediyor Heffernan. “Sanatta iyimserim. Sanatların insanların bakış açılarını kaydırma ve insanları hareket ettirme gücüne inanıyorum. Bu güç çok gizemli ve hiçbir yere gitmiyor. Bu güç erişilebilir ve mümkün olduğu sürece, o zaman iyimser olarak kalıyorum. Ama ben de bir pragmatist ve bir gerçekçiyim, bu yüzden iç çatışma var. İyimserlik var, aynı zamanda sorular da var.
“Nihayetinde, kendimi sadece bir sanatçı olarak eğitilmiş, bir müzisyen olarak eğitilmiş, bir besteci olarak eğitilmiş, bir şeyler yapan ve onları halleten ve onları bir standarda almaya çalışarak görüyorum çünkü ben sadece devam ediyorum çünkü ben Beğendiğim ve hoşuma gidiyor çünkü umursuyorum. ”
Diamond Hand’in hareketlerinin ilk kısmı şimdi dışarıda ve ücretsiz olarak oynayabilirsiniz. Tam burada. Oyunun geri kalanı 2025 boyunca piyasaya sürülecek.
