Sanjay Leela Bhansali, abartılı derecede lüks setlerle eş anlamlı hale geldi ve en son Netflix orijinal TV dizisi Heeramandi: The Diamond Bazaar, onun gösteriş, gösteriş ve ihtişamı tercih eden kendine özgü film yapım tarzının bir istisnası değil; ancak bu durumda karakterlerin yerini aldı. ve senaryo. Göz kamaştırıcı elmaslar, süslü binalar, karmaşık tasarımlı topluluklar, kraliyet antikaları var ancak tutarlı fikirler, iyi tanımlanmış karakterler ve ilgi çekici bir hikaye hiçbir yerde bulunamıyor.
Manisha Koirala, Sonakshi Sinha, Aditi Rao Hydari, Sanjeeda Sheikh, Sharmin Segal, Adhyayan Suman ve Fardeen Khan gibi isimlerin yer aldığı sekiz bölüm uzunluğundaki dizi, Bağımsızlık öncesi Lahor’un güçlü tavaiflerinin (nezaketçilerinin) hikayesi. zevk bölgesi sadece gösterişli bir genelev değil aynı zamanda seçkinlerin görgü kurallarını ve zarafetini öğrenmek için gittiği sanat ve kültürün bir araya geldiği bir buluşma noktasıydı. Bu alanlar nawab davranışlarını cilalamak için bir okul görevi gördü ve Bhansali’nin Heeramandi’si bu kadınların sosyal gerçekliğini ve duygusal çalkantılarını yakalamayı başarıyor.
Seçkin kırmızı ışıklı bölgenin bu versiyonunda, her türden tavaifle tanışacaksınız: manipülatif, kurnaz, hayırsever, kalbi kırık, hayalperest, kurnaz, intikamcı, şiirsel ve hatta asi. Her tavaifin kendine özgü bir kişiliği ve trajik bir arka hikayesi olsa da, bu dönen genç kızlar arasında ortak olan şey, toplumun sözde soyluları tarafından şehvetle arzulanan bir hayatın “altın kafesine” hapsedilmenin sefaletidir. kamuoyunda ikiyüzlü bir şekilde alay ediliyor. Bu kadınların en güçlüleri bile içinde bir boşluk taşıyor ve “onları yalnızca ölümün özgür kılabileceğine” inanıyor; aralarında en etkilisi olan ve Shahi Mahal (kraliyet sarayı) adında gösterişli bir genelevin sahibi olan Koirala’nın kahramanı Mallikajaan da var.
Manisha Koirala, Heeramandi’de gösterişli bir genelevi olan güçlü bir tavaif rolünde oynuyor
Mallikajan sürekli sarhoştur ve küçük bir incinin fiyatını geri almak için sizi göz açıp kapayıncaya kadar satmaktan çekinmez. Nawab’ları parmaklarının altında tutuyor, İngilizlerden korkmuyor ve muazzam bir siyasi nüfuza sahip. Koirala ekranda her belirdiğinde, izleyiciyi heyecandan uzaklaştıran bir ürkütücülük ve öngörülemezlik getiriyor. İlk bakışta karakteri Gangubai Kathiawadi gibi görünse de, Mallikajaan onun yarısı kadar bile iyi kalpli değil ve utanmadan bir insanın pisliği olduğunu kabul ediyor.
Onun “imparatorluğu” yanılmaz gibi görünse de, dokuz yaşındayken Mallika tarafından satılan aynı derecede güçlü ve kurnaz yeğeni Fareedan’ın (Sonakshi Sinha) aklında intikamdan başka bir şey olmadan Heeramandi’ye geri dönmesiyle işler ilginç bir hal alır. Hem azimli hem de karmaşık karakterlerin birbirini yerle bir etmeye çalıştığı dizi, iki zorlu kadın arasında güçlü bir çatışmayı başlatıyor.
Pek çok başka hikaye paralel olarak ilerliyor: genelev doğumlu Alamzeb (Sharmin Segal), fahişe olmak yerine şair olmak istiyor, yetenekli Bibbojaan (Aditi Rao Hydari), afyon bağımlısı Lajjo olan İngiliz Raj’a karşı savaşan isyancılarla gizlice çalışıyor. (Richa Chadha) alçak bir nawab’a geri dönülmez bir şekilde aşık olmuştur, Londra’dan geri dönen Tajdar (Taha Shah Badussha) adlı bir nawab, Heeramandi’den nefret eder ama sonunda bir tavaif’e aşık olur, intikamcı Waheedajaan (Sanjeeda Sheikh) olmak ister bir huzoor ve alıngan Shama (Pratibha Ranta), gençliğini ve güzelliğini kıskanan annesine karşı sesini yükseltiyor.
Sharmin Segal, Heeramandi fahişesi yerine şair olmak isteyen bir tavaifin kızını canlandırıyor
Bu kadar çok örtüşen karaktere rağmen senaryo kağıt üzerinde güçlü ve etkili, devam sezonlarının da yaşanma potansiyeli var. Alışılagelmiş ticari sinemanın aksine siyah-beyaz karakterler yoktur; kötü adamlar bile insan duygularının çeşitli gradyanlarıyla gri bir ışıkta gösteriliyor. En karanlık karakterler o kadar inceleniyor ki, uzun zaman önce bıraktıkları duygu kırıntılarına da göz atılması sağlanıyor. Sinha’dan Fareedan’ın, Heeramandi’nin utangaç eşcinsel pezevengi, normalde konuşkan Ustaad Ji’ye (Indresh Malik) muhteşem bir burun iğnesi taktığı, ardından iğne damlası gibi bir sessizlik ve yüzünde bir duygu tsunamisinin izlediği özel bir sahne var. Sahne güçlü, ilgi çekici ve kelimelere gerek kalmadan çok şey aktarıyor.
Benzer şekilde, iki mandi hizmetçisi arasında, en büyük tavaif olma yönündeki ilk hayalleriyle alay ettikleri samimi bir konuşma var. Yan karakterlerin bu tür en küçük nüanslarının bile tasvir edilme şekli etkileyici.
Bu bakımdan, tavaiflerin rengarenk, mücevherlerle dolu mahkeme salonları ile İngilizlerin lüks duvarların dışındaki işkenceci zulmü arasındaki keskin zıtlık bile büyüleyici. Dışarıda Hindistan’dan Çık Hareketi’nin sloganları yankılanırken, nawab’lar bu kraliyet genelevlerinin sınırları içinde şenliklerle meşguller – bu arada, özgürlük mücadelesinde önemli bir rol oynayan birkaç vatansever tavaifi de barındırıyorlar.
Bu fahişeler hareketteki rollerini seçici tarihin sayfalarına kazıyamamış olsalar da, gösteri konuyu ayrıntılı olarak ele aldı. Bazı tavaiflerin nawab’lardan nasıl önemli bilgileri ustaca veya baştan çıkarıcı bir şekilde çıkardıkları veya bazen isyancıların cephanelerini saklamalarına nasıl yardım ettikleri, bir kez daha harika bir iş çıkaran Hydari’nin Bibbojaan’ında ele alındı.
Heeramandi’den bir karede Sanjeeda Sheikh
Ancak üzücü olan şey, Bhansali’nin senaryoyu beyazperdeye uygun şekilde uyarlamakta zorlanmış görünmesi. Elbette abartılı setlerden bahsetmiyoruz; orada tam not var. Ancak mükemmel bir kitap olsa da, seri sizi bağımlı tutmayacak veya daha fazlasını özlemeyecek.
Bhansali’nin on yıldan fazla bir süredir bu fikir üzerinde çalıştığı göz önüne alındığında, sonuçlar istenilen düzeyde değil. Oraya buraya dağılmış birkaç son derece güçlü sahne ve hareketli diyalog var, ancak gösteri, aradaki eşit derecede uyuşuk ve aşırı uzatılmış dolgu maddeleri ile bir şekilde bu ivmeyi koruyamıyor. Gösteri, birkaç gereksiz dizi olmadan kolayca daha iyi sonuç verebilirdi.
Heeramandi ayrıca özellikle sonlara doğru tempo konusunda da zorlanıyor. Final başlı başına güçlü olsa da yedinci bölümden sekizinci bölüme geçiş ani, ani ve aceleye getirilmiş bir iş gibi geliyor. Performanslar da karışık. Bhansali’nin yeğeni Sharmin Segal’i Mallikajaan’ın özünde şair olan küçük kızı Alamzeb rolünü seçmesi diziye zarar verir. Bir insan bu kadar güzel yazılmış bir karakteri nasıl yok edebilir? Segal’in rüya gibi aşık bir kadın yerine uyuşturucu bağımlısı kayıp bir insan olarak ortaya çıktığı sahneler var. Tajdar’la olan kimyası bile doğal değil ve zorlama geliyor. Adam kayırmacılık kokan oyuncu seçimi, serinin ana karakterlerinden birinin mahvolmasıyla sonuçlanır.
Fardeen Khan, ekranda küçük bir süre ve sadece birkaç diyalogla bir nawab oynuyor
Richa Chadha da Lajjo’ya pek yakışmıyor. Belki de buradaki hata, sevgilisinin ihaneti yüzünden aklını kaybetmiş aşk acısı çeken bir kadın rolüne bürünmek için çok çabalayan Chadha’da değil, Fukrey’in serseri Bholi Punjaban’ı gibi davranmasındadır. Chadha’nın önceki çalışmalarına aşina olanlar onu bu kadar kırık ve çaresiz görmeyi zor bulabilirler.
Aditi Rao Hydari’nin Bibbojaan’ı, İngiliz Raj’a karşı mücadelelerinde isyancılara yardım eden dengeli bir fahişedir.
Ancak bende silinmez bir etki bırakan karakterlerden biri Sanjeeda Sheikh’in Waheeda’sıydı. Mallikajaan’ın duygusal açıdan yaralı küçük kız kardeşini oynayarak muhteşem bir iş çıkardığı için Şeyh’e özel bir teşekkür. İfadeleri, beden dili, diyalog sunumu; her şey birinci sınıf. Yaralı kadınlığın saflığını o kadar ustalıkla taşıyor ki. Nedense bu sefer kendini aşan Şeyh’ten bu kadar iyi bir performans beklemiyordum. Onun sapkın karakterinin kendi yan ürününü kolaylıkla taşıyabileceğini söylemek abartı olmaz.
Gösteri boyunca çok sayıda güç dolu performansın dağıldığı göz önüne alındığında, genel tonun birçok kez düştüğünü görmek üzücü. Gösterinin daha net düzenlemelerle daha canlı bir versiyonu benim için işe yarayabilirdi. Prodüksiyon tasarımı ve mesajı konusunda tam not aldı ancak Heeramandi yüzeyin ötesindeki abartısını sürdürmekte başarısız oldu.
Heeramandi’nin sekiz bölümünün tamamı artık Netflix’te izlenebiliyor.
Değerlendirme: 5,5/10
