Şu ana kadar kullandığım en eğlenceli araba orijinaliydi Tesla Yolcusu.
Bu, 2011 yılında, Elon Musk’un EV şirketinin bizi karalamak yerine basına kur yaptığı ve bana bir test sürüşü teklif ettiği zamandı. Arabayı I-280’e çıkardım – güzel, çoğunlukla ıssız bir otoyol, mükemmel eğimli virajlara sahip, Silikon Vadisi tiplerinin hızlı mobillerini test etmeleri için tasarlanmış gibi görünüyordu – ve hızlı tepki veren hızlanması ve 190 mil hızla yol alma kolaylığı karşısında şaşkına döndüm. saat başına. (Ee, 120 mi dedim? 70 demek istedim. Evet.)
80’li yıllardan kalma Nissan Z ve Fiat Spider ve 90’lı yıllardan kalma Porsche 911 gibi birkaç spor otomobille daha hızlı gittim, ancak Roadster’ın temel elektriği (vitessiz!) benzersiz bir sürüş deneyimi için yaratılmıştı. , son derece güçlü ve aerodinamik bir golf arabası gibi. Gösterge panelindeki iPad benzeri kontrol cihazı, kapı kolları veya diğer zil ve ıslık sesleri pek umurumda değildi. Sadece sürüş şeklini sevdim.
Ben Kirsten gibi bir otomobil muhabiri değilim, dolayısıyla yeni araba kullanma şansım çok az. O Roadster deneyiminden bu yana, arkadaşlarımın sahip olduğu birkaç Tesla’yı yalnızca kısa süreliğine kullandım ve başka bir EV denemedim. Kendi arabalarım kesinlikle gaz yakıcıydı.
Bu yüzden GM bana, 29 Ekim’de TechCrunch Disrupt’ta CEO Mary Barra ile sahnede gerçekleştireceğim röportajdan önce bir hafta boyunca yeni Chevy Equinox EV ile yaşama şansını teklif ettiğinde çok heyecanlandım.
Pazartesi günü San Francisco’daki evime düşürdüler. Yukarıdaki fotoğrafta gördüğünüz gibi oldukça güzel.
İlk merak ettiğim şey şuydu: Nasıl takacağım? Bu beni elektriğe geçmekten alıkoyan en büyük zihinsel engellerden biri oldu ve hala cevabın ne olduğundan emin değilim. Anladığım kadarıyla bir tür ev adaptörüne ihtiyacınız var ve daha sonra ideal olarak voltajı 220V’a yükseltmeniz gerekiyor, böylece gece boyunca daha fazla şarj olabilir. Bana göre bu, bir elektrikçiye pahalı bir çağrı gibi geliyor.
Equinox’u yalnızca bir hafta sürdüğüm için, her sabah spor salonuna gittiğim alışveriş merkezinin dışındaki Shell şarj istasyonlarından birinde yeterince şarj alabileceğimi düşündüm.
Teslim edildiğinde yaklaşık 300 mil menzile sahipti, dolayısıyla bu konuda hemen endişelenmenize gerek yoktu.
Oğlum Pazartesi günü okuldan izinliydi, ben de onu burrito yemeye götürdüm. Çoğu modern araba gibi, Equinox’un kilidi de ona anahtarla yaklaştığınızda otomatik olarak açılır. Ancak kullandığım diğer çoğu arabanın aksine, aslında herhangi bir tuşa basmanıza veya herhangi bir şey yapmanıza gerek kalmadan çalışıyor; sadece koltuğa oturuyorsunuz ve açılıyor.
GM, modern araçların “tekerlekler üzerindeki bilgisayar” özelliğini gerçekten benimsemiş ve neredeyse ilgili tüm kontrolleri ön panele monte edilmiş geniş bir dokunmatik ekrana yerleştirmiştir.
Telefonumu Bluetooth’a bağlamak biraz kafa karıştırıcıydı, ta ki dokunmatik ekranın üst kenarındaki “açık” düğmesini fark edene kadar – bazı temel kontroller için ekran aydınlanıyordu, ancak tam işlevsellik elde etmek için düğmeye dokunmanız gerekiyor. (Oturduğunuzda araba otomatik olarak açılıyor ama dokunmatik ekran açılmıyor? Garip tasarım seçimi.)
Genel olarak kontrol sisteminin kullanımı kolay ve eğlenceliydi. Toyota’mın yerleşik haritalama sisteminden çok daha kullanışlı ve sezgisel olan yerleşik Google Haritalar’ı sevdim. Ancak Apple Haritalar’ı kullanmak için Apple’ın CarPlay sistemini kablosuz olarak bağlayamadım. bu görünüşe göre tasarım gereği. Google ya da otoyol, arkadaşlar.
Diğer tuhaflıklar: Fiziksel bir far düğmesi varsa onu bulamadım, bu da arabayı park ettiğimde farları kapatmak için ekranı kullanmam gerektiği anlamına geliyordu. (Varsayılan far ayarı “otomatik”tir, dolayısıyla eninde sonunda sönerlerdi, ama ben eski kafalıyım ve pilin bitmemesi için ışıkları kapatma konusunda zihinsel olarak eğitildim.) Ayrıca, ne zaman arabayı kapattığınızda ekrandaki başka bir kontrole manuel olarak dokunmanız gerekiyor. Alışmak yeterince kolaydır; ancak arabadan çıkarken yanlışlıkla ayağınızla frene basarsanız tekrar açılır ve ekrandan manuel olarak tekrar kapatmanız gerekir.
Artı tarafta, yakındaki nesnelerin bulunduğu yere karşılık gelen taraftaki sürücü koltuğunu titreten olağanüstü derecede havalı çarpışma önleme sistemi var. Yaklaştıkça titreşimler güçleniyor. Kulağa can sıkıcı gelebilir ama ben bunu sezgisel ve doğal buldum; neredeyse insan beyninin, şehirde bir caddede yürürken insanlardan kaçınmanıza yardımcı olan aynı kısmına bağlanıyormuş gibi. Toyota’mın her bir şeye çarpmak üzereyken çıkardığı üçlü bip sesinden daha az rahatsız ediciydi.
Sürüşe gelince, büyük bir güce sahip. Evimin yakınındaki, normalde benzinli bir arabanın “Spor” modunun yanması gereken çok dik bir tepeyi hızla tırmanmayı başardım. Otoyolda hızlanma anında gerçekleşti ve bana yine Tesla’yı hatırlattı – (iyi) bir EV’nin vites değiştirmeden hızlanma şeklinde duyarlı ve yumuşak bir his var. Süspansiyon benim beğendiğimden biraz daha sıkıydı ve direksiyon biraz daha gevşekti ama bu sadece kişisel bir tercih. (Ve hayır, bu arabayı 190 mil/saat hıza yakın bir yerde sürmedim ama sürebileceğimi hissettim!)
Sonra Salı sabahı geldi. Şarj süresi.
Umduğum kadar basit değildi. İlk önce sol ön çamurluğun üst kısmında tekerleğin üstünde bulunan bağlantı noktasını bulmam gerekiyordu. Daha sonra bir QR kodunu taramam, Shell uygulamasını indirmem, Apple Pay hesabıma bağlamam, takmam ve onay beklemem gerekiyordu. Şarj olurken tatlı bir bip sesi çıkardı ve gösterge panelindeki mavi ışık yeşile döndü.
Sadece gelip, pompaladığınız ve ödediğiniz bir benzin istasyonunun rahatlığının yakınında hiçbir yer yok. Ancak fiyatı çok daha iyiydi; bütün hafta 0 dolardı. Bu oranlar geçerli olsaydı yılda yaklaşık 1.500 dolar yakıt tasarrufu yapacağımı düşünüyorum. (Çok fazla araba kullanmıyoruz, çoğunlukla iyi toplu taşıma araçlarına sahip kompakt bir şehirde yaşıyoruz.)
Şarj rutinim Cuma sabahına kadar iyi çalıştı. Spor salonunun yakınındaki tüm şarj istasyonları doluydu, bu yüzden alışveriş merkezinin otoparkına doğru ilerledim, boş bir yere çektim, QR kodunu taradım ve… hiçbir şey olmadı. Shell uygulaması şarj cihazını bulamadı ve tezgahlar dolu olmasına rağmen beni “boş” olarak listelediği diğer istasyonlara yönlendirmeye devam etti.
Destek ekibiyle sabahın 5.30’unda bir alışveriş merkezinin otoparkında görüştüm ki bunu kimse yapmak istemez ve onlar da sorunu çözemediler. Ancak bana, eğer bir hesap oluşturursam, benim için uzaktan ücret alabilecekleri söylendi. (Hayır, teşekkürler. Spor salonuna gidip güne başlamam gerekiyordu.) Sonunda spor salonunun girişine yaklaşık 7 dakikalık yürüme mesafesinde hem boş hem de uygulamada düzgün bir şekilde listelenmiş bir şarj istasyonu buldum.
Bu GM’e karşı bir darbe değil. Ancak böylesine kritik bir işlev için iş ortaklarına güvenmek – özellikle benim gibi şarj etme konusunda endişeli olan acemi EV kullanıcıları için – riskli bir stratejidir ve Tesla’nın kendi Supercharger ağını kurma kararının pahalı ama gerekli bir yatırım olduğunu pekiştirir. Belki de Equinox’un Tesla’nın ağını kullanmanızı sağlayan bir adaptöre sahip olması iyidir.
Tesla’nın ana işi her zaman elektrikli araçlar olmuştur ve hiçbir zaman bir geri dönüş stratejisine sahip olmamıştır. Hayatta kalabilmek için EV deneyimini herhangi bir benzinli arabadan daha iyi hale getirmesi gerekiyordu. GM, elektrikli araçlar, otonom sürüş sistemleri ve çığır açan yazılımlarla geleceği kucaklıyor. Ancak yine de her yıl milyonlarca benzinli araba üretiyor ve pazarın her tarafında yer almak zorunda.
Otomobil tutkunlarına ya da geçinmek için arabaları inceleyen kişilere tuhaf gelecek ama ortalama bir araba alıcısının deneyimine daha tipik bir örnek olabileceğini düşündüğüm son bir yan not: Gerçekten bir arabanın nasıl kullanılacağını öğrenmek için fazla zaman harcamak istemiyorum. araba.
Arabanın amacı, gitmeniz gereken yere hızlı ve verimli bir şekilde, tercihen yolda biraz eğlenerek ulaşmaktır. Sektör, Tesla’nın öncülük ettiği “tekerlekler üzerinde bilgisayar” konseptini agresif bir şekilde benimsediğinden, arabaları biraz fazla karmaşık hale getirdiklerini iddia ediyorum. Parktan arabaya geçmek için gerçekten yeni yollara ihtiyacımız var mı? Gerçekten kullandığımız her marka araba için yeni bir kontrol şeması öğrenmemiz gerekiyor mu? Bazılarını sergiliyor olabilirim”yaşlı adam buluta bağırıyor‘ zihniyeti, ama bazen sadece kıyıya doğru arabayla gitmek istiyorum ve Yolun özgürlüğünü hissedin.
Equinox bana GM’nin piyasada güvenilir bir oyuncu olduğunu ve bu tehlikeye atılmaya hazır olduğumda düşünmeye değer olduğunu gösterdi. Ama aynı zamanda beni hâlâ elektrikli araç için hazır olmadığıma da ikna etti.
