Meta’nın Quest 3’ü bir haftadan fazla süredir piyasada ve incelemelerde güncellenen tüketici karma gerçeklik kulaklığı büyük ölçüde övüldü. Kendi ilk izlenimlerimde, bu kategorinin beni kategoriye ikinci bir göz atmaya nasıl ikna ettiğini paylaştım – aradan geçen bir yeniliğin ötesinde değerli bir şey olarak VR’den neredeyse yıllar sonra vazgeçmiştim. Şimdi, birkaç gün boyunca Quest 3 ile yaşadıktan ve onu kullandıktan sonra, sanırım ilk olumlu tepkim bile Meta’nın bu yeni kulaklıkla ne kadar çok şey başardığının altını çiziyordu.
Meta Quest 3’te geçirdiğim zamanın çoğu aslında sanal gerçeklikte değildi; bunun yerine, Meta’nın bu nesille birlikte eklediği büyük ölçüde geliştirilmiş video geçişine dayanan yeni karma gerçeklik özelliklerini kullanıyordum. Daha önce, Quest serisinde geçiş özelliği mevcuttu, ancak en iyi ihtimalle ilkeldi: uzun süreli, pratik kullanımdan çok, ayak parmağınızı çarpmanızı veya bir sehpaya takılıp düşmenizi önlemeye yönelikti. Bu sefer, çok düşük gecikme süresi, renkli video ve daha yüksek çözünürlük sayesinde, ortamınızda kolayca gezinebilir ve hatta Meta’nın yazılımındaki çeşitli servislerinizde kullanmak üzere şifre yöneticinizden şifre almak gibi şeyler için telefonunuzu bir dereceye kadar kullanabilirsiniz.
Quest 3 ile karma gerçekliğe yönelmenin avantajı daha en başından belli oluyor. Kulaklığı kutusundan çıkardığınızda ve başınıza taktığınızda, kurulum boyunca yürürken bir geçiş görünümü sağlar; bu, ilk etkileşimleriniz için tamamen sanal bir muhafazaya yerleştirilmekten çok daha iyi ve daha az kafa karıştırıcıdır.
Bu aynı zamanda, alanımda dolaşırken ve kahve yapmak veya bulaşıkları yıkamak gibi basit, sıradan şeyler yaparken, sürekli olarak karma gerçeklik kulaklığı kullandığım ilk sefer. Sanal bir Instagram veya YouTube penceresini yakalayıp kendi alanınızda yürürken onu yanınızda “taşıyabilmek” – şaşırtıcı ve biraz da kafa karıştırıcı derecede – tatmin edici. Daha sonra günlük yaşamınızı sürdürürken onu tam olarak en uygun yere yerleştirebilirsiniz. Evet, hala nispeten büyük ve sıcak tutan bir kulaklık takıyorsunuz (her ne kadar konfor açısından da oldukça gelişmiş olsa da) ama Quest 3 sadece giyilebilir mekansal bilgi işlem potansiyelini göstermiyor; gerçek günümüz uygulamasında.
Elbette uyarılar var. Belki de en önemlisi, eğer benim gibi başka insanlarla yaşıyorsanız, sizi belli belirsiz bir tür uzay merkezli özel operasyon ajanı gibi gösteren bir kulaklık takmak size herhangi bir sevgi kazandırmayacaktır. Ortağım biraz eğlenmişti, ancak Quest 3’ü ilk kez giydiğimde merdivenlerden aşağı inip mutfağa girdiğimde çoğunlukla dehşete düşmüştü. Şu anda “Below Deck”in bir bölümünü gösteren web tabanlı video oynatıcının hemen solunda olduğunu belirterek, onu gayet iyi görebildiğimi açıklamaya çalıştım, ancak bu onu yeni bulduğum şey konusunda daha fazla heveslendirmedi. karma gerçeklik yaşam tarzı. Onu yatakta taktığım bir sefer hemen “kabul edilemez” olarak değerlendirildi.
Şaka değil, Quest 3 ev işlerinde ezber bozan bir ürün: Çamaşır yıkarken, süpürürken ve genel olarak ortalığı toparlarken onu sürekli kullanıyorum, çünkü ellerinizi tutarken yayınlayabileceğiniz hemen hemen her şeyi izlemek için mükemmel. diğer görevleri yönetmek için ücretsiz. Geliştirilmiş geçiş, tüm bu tür görevler için de oldukça iyidir.
Quest 3’ün şu ana kadar hoşuma giden bir başka ilginç kullanımı da iş bilgisayarım için sanal ekranlar çalıştırmaktır. Şu anda buluyorum Batırılmış nasıl çalışmak istediğime göre en iyisi ve yazılımın ilginç bir özelliği, sizi varsayılan olarak temel ücretsiz planda halka açık, paylaşılan bir ortama (sanal bir kafe gibi giyinmiş) yerleştirmesidir. Mac bilgisayarıma bağlı üç sanal ekranla bu ortamda çalışırken, gelen diğer kişilerin konuşmalarını dinleyebildim (isterseniz kendi mikrofonunuzu kapatabilirsiniz) ve ailenin refahı hakkında bilgi sahibi oldum. Doğu Avrupalı bir geliştiricinin komşu ülkeden başka bir geliştiriciyle konuşması. Bir kahvehane ortak çalışması gibiydi ama çok daha uluslararası.
Immersed’e dalmışken yaptığım bir şey, genellikle mümkün olan son dakikaya kadar, hatta bazen bundan daha sonra, dürüst olmak gerekirse, kaçındığım bir görevdi: masraflarımı yapmak. Pek çok kişi gibi biz de gider raporlamak için Concur’u kullanıyoruz ve bunları yapmak, en iyi durumda bile anestezi olmadan elektif bir ameliyat yapmayı tercih etmek gibi hissettiriyor. Azınlık Raporu’nda önemli bütçe kesintileri olsaydı (ama yine de oldukça güzeldi) bunları “Azınlık Raporu” gibi hissettiren bir ortamda yapmanın daha keyifli olup olmayacağını merak ediyordum.
Cevap şu: Concur, VR’de (ya da kısa bir süre denediğim karma gerçeklikte) hala çok berbat – ancak şaşırtıcı bir şekilde, daha geleneksel bilgi işlem ortamlarında olduğundan daha fazla berbat değil. Aslında, bu normal bilgisayar şeylerinden birinin kendisi doğası gereği tatsız bir görev olsa bile, VR’de normal bilgisayar şeylerini yapmaktan gerçekten keyif aldım.
Ayrıca, her zaman Beat Sabre’a geçebilir ve eksik makbuzlarımla ilgili hayal kırıklıklarımın bir kısmını çözebilirdim.
