Güneşin manyetizmasının yarattığı güneş lekeleri ve güneş patlamaları Dünya yüzeyini etkileyebilir.

Güneş, eski çağlardan beri ışık ve ısı veren, yaşam kaynağı olarak biliniyor. Bitkiler onun ışınlarıyla Dünya’dan uzaklaştırılır, bahar gelir ve ardından bereketli hasat gelir.

Çin’den gelen bilgiler incelendiğinde, Dünya’nın kendisinin mistik özelliklere sahip olduğu keşfedildi. Kuzey yönünü bulmak için pusula mıknatıslarının kullanımını yaygınlaştırın. 1600 yılında, yüzyıllarca süren batı pusulası kullanımından sonra, Kraliçe I. Elizabeth’in kişisel doktoru William Gilbert, mıknatıslar hakkında bir kitap hazırladı bu aynı zamanda tüm Dünya’nın bir olduğunu da tanımlıyordu.

Amerikalı astrofizikçi George Ellery Hale şunları yaparak ün kazandı: dünyanın en büyük teleskopunu inşa etmek 20. yüzyılın ortalarında. Hale kariyerine güneşi inceleyerek başladı ve polarize ışık kullanarak güneşin belirli bölgelerinin son derece manyetik olduğunu, alanların Dünya’nınkinden binlerce kat daha güçlü olduğunu gösterdi. Bu manyetizma, güneş lekeleri adı verilen karanlık bölgelerde en güçlüydü.

17. yüzyılda Galileo yeni geliştirilen teleskopu kullanarak güneşin lekelerle lekelendiğini. Güneş’in her ay döndüğünü göstermesi ve boyutlarının zamanla değişmesi de dahil olmak üzere pek çok özelliğini gözlemledi. Galileo mıknatıslarla bazı deneyler yapmış olsa da ham pusula olarak kullanılan mıknatıs taşları şeklindekesinlikle güneş lekeleriyle bir bağlantı kurmadı.

Gözlemlenen değişiklikler

Güneş lekeleri gökbilimcilerin ilgisini çekti ve teleskopların kullanılabilirliği ve kalitesinin artmasıyla birlikte, 1645’e kadar yakından takip edildi. Onlara olan büyük ilgiye rağmen gökbilimciler, bir süre boyunca hiçbir güneş lekesi bulamadılar. Maunder minimumu olarak bilinen 70 yıllık dönem.

Daha sonra 1715 yılında gizemli bir şekilde yeniden ortaya çıkmaya başladılar. O günden bu yana geçen sürede, güneş lekeleri, güneş döngüsü olarak adlandırılan yaklaşık 11 yıllık bir döngü boyunca gelip gitti; güneş lekelerinin sayısı sıfır ile yüzlerce arasında değişiyor. 1859’a kadar, güneş döngülerini diğer döngüsel olaylarla ilişkilendirerek açıklamaya yönelik girişimler, göklerle Dünya arasında gerçek olmayan bir bağlantı öngören astrolojik olarak sınıflandırılıyordu.

1859’da Richard CarringtonZengin bir bira fabrikası sahibi ve amatör gökbilimci, güneş lekelerinin taslağını çizerken, birinin aniden karanlıktan aydınlığa dönmesi onu hayrete düşürdü.

Bu patlayıcı “güneş patlaması” yalnızca birkaç dakika sürdü, ancak iki gün içinde onu devasa bir kutup ışığı ve manyetik fırtına izledi. Carrington Olayı olarak anılan. Normalde kutuplara yakın enlemlerle sınırlı olan kutup ışıkları dünya çapında görüldü. Telgraf sistemlerinin pilsiz çalışması veya alev alması nedeniyle günün teknolojisi etkilendi.

Benzer bir olayın modern teknolojimiz üzerindeki etkilerinin ne olacağı tartışılıyor, çünkü o zamandan beri bu büyüklükte bir olay yaşanmadı. Bununla birlikte, 1859’da Güneş ile Dünya’nın gerçekten bağlantılı olabileceği henüz netlik kazanmamıştı ve birçok kişi, güneş patlaması ile daha sonraki fırtınanın yalnızca tesadüfen ilişkili olduğunu düşünüyordu.

Güneş manyetizmasının etkileri

Hale’in Carrington olayından yaklaşık 50 yıl sonra güneş manyetizmasını keşfetmesi, auroraların güneşinkine benzer 11 yıllık bir döngüye sahip olduğunu gösteren kayıtlarla birlikte, modern anlayışımızın temelini oluşturdu “güneş-karasal ilişki“

Bu ilişki temelde manyetizmaya dayanmaktadır. Güneş lekelerinin kendileri manyetik enerji depolar; basıncı, güneş lekelerinin, güneşin ışık yayan yüzeyinin veya fotosferinin bitişik alanlarından daha soğuk olmasına olanak tanır, ve dolayısıyla daha koyu.

Doğru koşullar altında manyetik enerji çeşitli biçimlerde salınabilir. Carrington testeresi gibi beyaz ışık parlamaları çok nadirdir; çoğunlukla manyetik enerji X ışınlarına dönüştürülür.

Güneş yüzeyine yakın yer çekimi Dünya’dakinden yaklaşık 30 kat daha güçlüdür, bu nedenle işaret fişeklerinin oluşturduğu herhangi bir hareket oradan nadiren kaçar. Bunun yerine, güneş lekelerinin üzerindeki bölgeler “” adı verilen devasa gaz bulutlarını uzaya fırlatmayı başarabilir.koronal kitle atılımları.” Şans eseri gezegenimize doğru bir tanesi vurulursa, bu durum kutup fırtınalarına neden olabilir.

Güneş lekesinin etrafındaki aktif bölgenin manyetizması, Dünya’ya manyetik yönde ulaşan bir gaz bulutu oluşturuyorsa zıt Gilbert’in 1600’de keşfettiği şeye göre, enerji Dünya’ya yakın bölgeye akabilir. Bu enerji depolanır gece tarafıgeldiği güneşe bakan tarafta değil ve auroralara neden oluyor.

Manyetik yön hizalanmazsa, sıcak, hızlı gaz bulutu nedeniyle bir miktar sıkışma olabilir, ancak bunun dışında çok az şey olabilir. Şu anda, güneş lekesi sayısında beklenmedik derecede büyük bir zirve noktasındayız veya bu zirvenin yakınındayız ve muhtemelen birkaç yıl boyunca Mayıs 2024’tekine benzer büyük manyetik fırtınalarla karşılaşmaya devam edeceğiz.

Bu olaylarda güzellik ve tehlike bir aradadır, ancak kesinlikle büyüleyicidirler.

Bu makale şuradan yeniden yayınlanmıştır: Konuşma Creative Commons lisansı altındadır. Okuyun orijinal makale.