Güneş gizemle dolu. Dünya’daki insanlar Güneş’ten yaklaşık 150 milyon kilometre uzaktadır ve yıldızı yalnızca sınırlı bir şekilde görebilirler. Buna, Güneş’in yüzeyinin kavurucu sıcak olduğu ve sürekli olarak saatte yaklaşık 1 milyon mil hızla parçacıkları fırlattığı gerçeğini ekleyin. Dolayısıyla, araştırmacıların ve astronomların hala Güneş hakkında yeni şeyler keşfetmeleri şaşırtıcı değil. Şimdi, gökbilimciler, Güneş’in güneş salınımları tarafından belirlenen iç yapısı (heliosismoloji) ile günümüz Güneş’inin kimyasal bileşiminin ölçümlerine dayanan temel yıldız evrimi teorisinden türetilen yapı arasındaki on yıllık bir çatışmayı çözdüler.
Örneğin Güneş, önceden varsayıldığından çok daha fazla oksijen, silikon ve neon içerir. Ayrıca, genel olarak yıldızların kimyasal bileşimlerine ilişkin çok daha kesin tahminler sunmak için kullanılan teknolojiler.
Güneş’in kimyasal bileşimini tahmin etmek için denenmiş ve gerçek bir yaklaşım, Güneş’in iç yapısının haritasını çıkarmak için yeni, kesin bir yöntemle çatıştığında ne yaparsınız? A kadar son hesaplamalar Görünen uyuşmazlığı uzlaştırdı, Güneş’i inceleyen gökbilimciler bu durumla karşı karşıya kaldı.
Yöntem, ışığı çeşitli uzunluklarda dalgalara ayıran spektral analizi kullandı. Yıldız tayflarında belirli kimyasal bileşenlerin varlığını düşündüren koyu çizgiler görülebilir. Bu çizgiler, 1920 gibi erken bir tarihte yıldızın sıcaklığı ve kimyasal bileşimi ile bağlantılıydı. Uzmanlara göre, Güneş ve diğer karşılaştırılabilir yıldızlar esas olarak hidrojen ve helyumdan oluşuyor. Güneş atmosferik 2009 yılında rapor edilen gözlemler Bu standart modeli kalibre etmek için kullanıldı.
Maddenin aktif olarak karıştığı ve enerjiyi iç katmanlardan dış katmanlara aktardığı Güneş’in içindeki konveksiyon bölgesi, heliosismik modele göre standart modelin öngördüğünden önemli ölçüde daha büyüktür. Güneş’teki toplam helyum miktarı gibi diğer hesaplamalar da kapalıydı.
Ekaterina Magg, Maria Bergemann ve meslektaşları, Güneş’in kimyasal bileşiminin spektral tahminlerinin dayandığı modelleri gözden geçirerek bu sorunu çözmeyi başardılar. Modern yıldız gelişim teorileriyle ilişkili tüm kimyasal elementlerin bir listesini derlediler.
Magg söz konusu Güneş’in daha önceki araştırmaların sonucuna göre helyumdan yüzde 26 daha ağır elementler içerdiğini keşfettiler. Magg, oksijen bolluğu değerinin de önceki çalışmalardan yaklaşık yüzde 15 daha fazla olduğunu ekledi.
Bu modellerin sonuçları ile heliosismik veriler arasındaki açıklanamayan eşitsizlik, bu yeni değerler mevcut güneş yapısı ve evrim modelleri için girdi olarak kullanıldığında ortadan kalkar. Spektral çizgilerin nasıl oluştuğunun derinlemesine araştırılması, güneş bolluğu ikilemini çözer.
